LSP/MAS: Zoektocht naar anders bereidt weg voor rechtse regering
De verkiezingen van 10 juni 2007 hebben een opvallend resultaat teweeg gebracht. Langs Nederlandstalige kant waren er bijzonder grote verschuivingen met zwaar verlies voor sociaal-democraten en liberalen en groei voor de Lijst-Dedecker en het Vlaams Kartel. Langs Franstalige kant was er verlies voor de PS en winst voor Ecolo, met een status quo voor christen-democraten en liberalen. (01/01/1970)
Deze politieke situatie maakt een regeringsvorming niet eenvoudig. De sociaal-democratie komt wellicht in de oppositie terecht, maar zal de houding van de PS tegenover pakweg een staatshervorming even "constructief" zijn als die van de SP.a? Daar pleit bvb Vandenbroucke onomwonden voor een verregaande staatshervorming. De nieuwe regering zal het niet gemakkelijk hebben om een staatshervorming door te voeren (met onder meer het Vlaamse N-VA en het Franstalige FDF als kleine partners van de twee belangrijkste partijen in de coalitie), maar evenmin om een hard besparingsbeleid op sociaal vlak te voeren.
Nu reeds kondigt de Nationale Bank aan dat er hard zal moeten bespaard worden. De patroonsfederaties dringen ook aan op verregaande toegevingen. Zelfs de sociale verkiezingen van mei 2008 worden op de helling gezet door het patronaat. De rooms-blauwe regering gaat er misschien van uit dat de bevolking op 10 juni "rechtser" gekozen heeft, maar dat is slechts een oppervlakkige benadering.
Er is in eerste instantie voor iets "anders" gekozen. Enkel de neoliberale formaties kwamen aan bod in de campagne en in die zin is het logisch dat er verschuivingen onder die formaties zijn. Maar is dat een uitdrukking van een draai naar rechts? Wij denken van niet, het is eerder een zoektocht naar een alternatief. Ook al kwam dit op een verwrongen manier tot uiting in onder meer een stem voor Dedecker (die gelet op zijn verleden bij de VLD en zijn inhoudelijke standpunten bezwaarlijk als anti-establishment kan worden bestempeld, maar die wel zo overkwam in de campagne).
De linkerzijde zal voorbereid moeten zijn om in het verzet te gaan tegen de oranje-blauwe besparingsgolf. De arbeidersbeweging zal zich sterker moeten organiseren en zal inhoudelijk sterker moeten staan. Eén van de onopgeloste kwesties voor de arbeidersbeweging is die van de politieke vertegenwoordiging. Voor het ACV zal dit bijzonder actueel worden met een regeringsdeelname van CD&V. Maar ook voor het ABVV blijft de kwestie onopgelost. De weinig succesvolle poging om via het ABVV-blad De Nieuwe Werker 4 SP.a-kandidaten te promoten, is bij velen in het verkeerde keelgat geschoten.
Bij deze verkiezingen is de arbeidersbeweging er amper aan te pas gekomen. Getuige daarvan is ook het resultaat van de nieuwe formatie CAP dat 0,3% tot 0,4% haalde. Ook wij hadden meer verwacht, maar CAP is er niet in geslaagd om door de muur van de onbekendheid te breken. Het totaal gebrek aan collectieve politieke antwoorden op het neoliberalisme in de officiële verkiezingscampagne heeft tot een logisch resultaat geleid.
Tegelijk zullen er zich andere strijdfronten openen: de strijd voor werk (bij bedrijven die herstructureren zoals Opel), de strijd voor democratische rechten (zoals sociale verkiezingen), de strijd voor degelijke lonen (denk maar aan de staking bij Lanxess), de strijd voor een leefbare omgeving op ecologisch vlak,... Op deze fronten zal CAP zich duidelijk moeten profileren als een factor die in staat is om strijd te versterken, zowel praktisch als inhoudelijk. Enkel zo kan het terrein voorbereid worden om de discussie over de politieke vertegenwoordiging van onze eisen en bekommernissen op een grotere schaal te kunnen voeren.
Deze verkiezingsdeelname van CAP was een stapje in de uitbouw van CAP. Wij waren onder de indruk van het enthousiasme en de betrokkenheid in de campagne. We bedanken alle CAP-kandidaten, militanten en sympathisanten voor deze unieke ervaring. We hopen deze ervaring verder te kunnen uitdiepen door de discussie over een andere politiek concreter te maken doorheen campagnes.
