Standpuntenmatrix Volksgezondheid: CAP
Wij willen een onafhankelijke financiering van het wetenschappelijk onderzoek. Langs democratische wetgevende weg moeten richtlijnen worden vastgelegd die aangeven welke onderzoeksdomeinen prioritair zijn. Dit moet gebeuren op basis van een jaarlijks rapport over de toestand van de volksgezondheid, een evaluatie van de therapeutische effectiviteit van de behandeling van de meest voorkomende ziektes en stoornissen en de toegankelijkheid van de gezondheidszorg voor het geheel van de samenleving.
Een nationale gezondheidsdienst is noodzakelijk om het gezondheidsbeleid efficiënt te maken. Het gezondheidsbeleid moet gecoördineerd worden met de sociale beleidsdomeinen die kunnen bijdragen tot een waarlijk preventieve gezondheidszorg. Menige ziekte, zoniet het merendeel, wordt veroorzaakt door armoede, slechte huisvesting, kwaliteitsloze voeding en slechte voedingsgewoontes, stress op het werk, arbeidsflexibilisering met haar nefaste consequenties voor de onderlinge afstemming van werk, gezin en vrije tijd, de povere kwaliteit van ons milieu die resulteert in kankers en allergieën allerhande en het gebrekkige algemeen psychosociaal welzijn (vereenzaming; genadeloze concurrentie tussen de individuen, ook voor kinderen en jongeren, met als gevolg allerlei drugsproblematieken, etc.).
Een radicale hervorming van de corporatistische organen en structuren is nodig. Er bestaat een strikte scheiding tussen het medisch en paramedisch personeel (diëtisten, kinesisten,...), die bij deze laatste tot grote frustraties leidt. De rol van het niet-medisch personeel in de gezondheidsinstellingen, vaak onderhevig aan onderaanneming (kuis- en keukendiensten bvb), wordt zelfs volledig genegeerd en hun werkomstandigheden zijn vaak schrijnend. De frustraties hierover bij het paramedisch en het assisterend personeel en bij het niet-medisch personeel voegen zich dan bij de doorgaans niet benijdenswaardige arbeidsvoorwaarden in de witte sector. In de beheersorganen van alle gezondheidscentra en zorginstellingen moet ruimte gemaakt worden voor een significante vertegenwoordiging van al het personeel, gebruikers en patiënten (mutualiteiten, patiëntenverenigingen, …).
Wij opteren voor een radicale en doorgedreven uitbouw van de thuiszorg en de thuisverpleging voor een maximaal aantal patiënten. De thuiszorg moet gezien worden als een raakvlak waar medische zorg en psychosociale zorg elkaar ontmoeten en in elkaar worden gepast. Hierbij moet echter ten allen prijze voorkomen worden dat thuiszorg, zoals dat in het verleden steeds is gebeurd, wordt misbruikt als pure besparingsmaatregel van hospitalen en rust- en verzorgingstehuizen, die de zorg voor de zieke opnieuw overdragen aan “de familie”, vaak de vrouw in het gezin.
Steeds meer mensen wenden zich af van de “reguliere” geneeskunde en richten zich tot alternatieve geneeswijzen. Van deze geneeswijzen is het niet duidelijk is of hun relatief maar nauwelijks te miskennen therapeutisch succes te wijten is aan de aard zelf van hun geneeswijze dan wel aan het feit dat ze meer aandacht hebben voor de persoon in zijn totaliteit en ze daardoor dus op een grotere therapietrouwheid kunnen rekenen of op een sterker placebo-effect. We vragen dan ook een realistische benadering van de alternatieve geneeswijzen.
Zowel in de algemene als de alternatieve geneeskunde moet commercialisering bestreden worden. Gezondheid is een kostbaar goed, dat niet mag afhangen van de commercie. Om te komen tot een gezondheidsbeleid dat werkelijk ten dienste staat van de volksgezondheid en niet van de winstbelangen van individuen, instellingen of privé-bedrijven, moeten we komaf maken met de prestatiegeneeskunde die in België zegeviert in het systeem van privé-verstrekkers van gezondheidszorg. Enkel een gezondheidssector in publieke handen kan een objectief onderzoek verrichten naar de effectiviteit van geneesmiddelen en therapieën.