Standpuntenmatrix Veiligheid: CAP
Het onveiligheidsgevoel beheerst vandaag vaak het maatschappelijke debat. In de media zijn familiedrama’s, geweld binnen het gezin, vandalisme, verkrachting, diefstal en verkeersagressie dagelijkse kost. In bepaalde buurten durven mensen nauwelijks nog de straat op. Vrouwen voelen zich belemmerd in hun bewegingsvrijheid. Ouders brengen hun kinderen zoveel mogelijk zelf naar school. Treinconducteurs, postbodes en buschauffeurs worden vaak geconfronteerd met spanningen en frustratie die leiden tot aanvallen tegen henzelf.
Deze situatie is er niet zomaar gekomen: er bestaat een innige band tussen de toenemende sociale problemen in de neoliberale samenleving en het onveiligheidsprobleem. Veel onveiligheid ontstaat in stadsdelen en wijken met een opeenstapeling van problemen als armoede, verwaarloosd onderwijs, nauwelijks sociale contacten en een gebrekkig onderhoud van huizen en de publieke ruimte. In de bestrijding van sociale onveiligheid moeten we een strenge en consequente aanpak van overlast combineren met investeringen in buurten en sociale voorzieningen. Veel jonge delinquenten zouden dat niet zijn indien ze met een zinvolle en goed betaalde job aan de samenleving zouden kunnen deelnemen.
We mogen ons trouwens niet blindstaren op de kleine straatcriminaliteit. Rijke fiscale fraudeurs en de sjoemelende politici beroven de samenleving dagelijks van noodzakelijke middelen voor een sociaal beleid, maar blijken steeds opnieuw boven de wet te staan. Het gaat echter om enorme sommen, die heel wat onveiligheid zouden kunnen voorkomen, indien de samenleving ze daarvoor had kunnen inzetten.