Standpuntenmatrix Sociale Zekerheid: Lijst Dedecker
Wat de ondernemingen en werknemers NIET langer dienen te financieren is de algemene sociale bescherming, zoals de pensioenen, de gezondheidszorg en de kinderbijslag. In de plaats komt er voor ondernemingen een economische bijdrage (financiering van het economisch beleid) verhoogd met een responsabiliseringsbijdrage die hoger/lager wordt naarmate de werkloosheid stijgt/daalt en de tewerkstellingsgraad daalt/stijgt. Dit doet de parafiscale druk in zijn geheel met 60% en voor ondernemingen met +/- 50% dalen. Werknemers dienen zich louter te verzekeren tegen arbeidsgerelateerde risico’s (arbeidsongevallen, beroepsziekten en werkloosheid, beperkt in de tijd). Zelfstandigen betalen en genieten dan dezelfde verzekering voor risico’s. Als ondernemers betalen zij ook de responsabiliseringsbijdrage, maar samen is dat niet meer dan +/- 5% van hun bruto belastbaar inkomen. Aangezien de sociale zekerheid er moet zijn voor de ganse bevolking, moet dit ook door de ganse bevolking gefinancierd worden (d.m.v. directe belastingen en (nieuwe vormen van) consumptiebelastingen). Een verhoging van de koopkracht en vooral een aanwervingsgolf en drastische toename van het aantal zelfstandigen is hiervan het gevolg. De eisen van een moderne arbeidsmarkt (flexibiliteit, innovatie) worden verzoend met de voorwaarden van sociale zekerheid (pensioen, opleiding, vangnet) via het “Legomodel”: geďnspireerd (niet gekopieerd) door het Deens arbeidsmarktbeleid: de flexicurity, een mix van een flexibele arbeidsmarkt met goede voorzieningen en verzekeringen (sociale zekerheid). Het is een activerend beleid dat zorgt dat meer Belgen doorstromen naar de werkvloer.