Standpuntenmatrix per thema: Economie-Fiscaliteit
BUB
Door een eenvoudige staatsstructuur willen wij de economische sector ademruimte geven en hen niet langer belasten met bijkomende gewestwetgevingen en hen niet het jaarlijkse prijskaartje voor 6 regeringen presenteren.De B.U.B. is ook een voorstander om niet de arbeid maar de consumpties te belasten.
In de dienstensector , meerbepaald op vlak van telecommunicatie, wil de B.U.B. van België een topleverancier maken van internetdiensten. Belgische hosts en internet providers zijn onaanvaardbaar duur , daar moet verandering in komen.
Ook de havens van Antwerpen en Zeebrugge hebben meer ademruimte nodig. Een rem op hun evolutie zetten, is geen optie.
CAP
Terwijl er recordwinsten worden geboekt en de topmanagers zichzelf ruim 20% opslag toekenden het afgelopen jaar, moeten de gewone werkenden inleveren.Georges Debunne, oud-algemeen secretaris van het ABVV en mede-initiatiefnemer van CAP, stelde: “Een minimale herverdeling van de geproduceerde rijkdom kan wettelijk worden vastgelegd: Een minimumloon ter waarde van 60% van het BBP per hoofd van de bevolking. De pensioenen en uitkeringen op 50% en het leefloon op 40%.”
CD&V
Sinds het najaar van 2008 hebben de regionale en de federale regering noodgedwongen een sociaaleconomische beleid gevoerd met een zware crisisstempel. Niet lang na het losbarsten van de financiële crisis in de Verenigde Staten, werd België als één van de eerste landen op het Europese vasteland getroffen. Eerst moest het spaargeld van de mensen worden veilig gesteld. Met succes: geen enkele euro ging verloren. Al snel kwamen heel wat bedrijven in de moeilijkheden. De verschillende herstelplannen, met onder meer de betalingsfaciliteiten voor bedrijfsvoorheffing, RSZ en BTW zorgden voor wat extra zuurstof. De gevolgen op de werkgelegenheid bleven relatief beperkt dankzij onze stelsels voor tijdelijke werkloosheid. Ook de begroting geraakte niet ongeschonden door de crisis. In 2009 sloten we de rekening af met een tekort van 6% van het bruto binnenlands product. Geen goed nieuws, maar minder slecht dan in heel wat andere Europese lidstaten. Een oordeel dat algemeen geldig is: het beleid van de Vlaamse en federale regering heeft in de voorbij maanden het verschil kunnen maken. Maar we zijn duidelijk nog niet uit de gevarenzone. Om het vertrouwen in onze economie duurzaam te herstellen zijn tijdelijke crisisingrepen niet genoeg. Daarvoor is nood aan structurele veranderingen. Daarom wil CD&V een new deal voor een nieuw België. Een deal die het zwaartepunt bij de deelstaten legt en klare afspraken maakt tussen de verschillende beleidsniveaus. Waardoor iedere overheid zijn kerntaken kent. Waarbij iedere overheid zijn verantwoordelijkheid draagt, ook financieel. Een new deal die ons land een nieuw elan geeft. Die new deal is gebaseerd op 4 pijlers: een werkbare staatsstructuur, een weerbare economie, een gezond budget en een slagvaardige overheid. We moeten nu alle hefbomen aanwenden om onze economie slimmer, groener en wendbaarder te maken. De overheid moet daarbij steeds een partner zijn van ondernemers. We zetten volop in op een stabiel wetgevend kader, beheersing van de kosten voor ondernemers, onderzoek en ontwikkeling, en goed geschoold en gekwalificeerd personeel. Groen!
Voor Groen! is de enige leefbare toekomsteconomie er één die veel beter rekening houdt met haar ecologische context. Vele economen zijn intussen tot dit zelfde inzicht gekomen,ook zij verdedigen de vergroening van de economie als enige realistische optie voor de toekomst.
In een ‘duurzame economie’ biedt onze ecologische omgeving ons ook tal van opportuniteiten. Zon, wind en warmte vervangen fossiele brandstoffen, recyclage en materiaalkringlopen (afval wordt gebruikt als grondstof voor productie van iets anders) vervangen de wegwerpeconomie,... Dankzij deze nieuwe aanpak worden ecologie en economie meer dan ooit bondgenoten. Dat biedt geweldige kansen voor innovatie, nieuwe jobs, het aantrekken van investeringen,… kortom voor een serieuze economische relance.
De eerste stap in deze overgang naar de ‘duurzame economie noemen wij de ‘Groene New Deal’. Dit relanceplan bestaat uit een reeks concrete, daadkrachtige initiatieven die al vanaf 2011 bijdragen aan een versneld economisch herstel. Bovendien zet dit plan ook de eerste stappen in een (op termijn onvermijdelijke) transitie naar een echt duurzame samenleving. Zo willen we, via een aangepast, modern overheidsbeleid, definitief de weg inslaan naar een ‘vergroening’ (stabilisering en verduurzaming) van onze economie
Lijst Dedecker
België is niet echt een toonbeeld van economische vrijheid. De mate aan economische vrijheid bepaalt de concurrentiekracht van een land. Wij willen de bescherming van de economische vrijheid zoals in Zwitserland in de grondwet laten opnemen. Het gevolg is dat de vrijheid van handel en ondernemen onbeperkt is toegelaten voor zover er geen wet wordt aangenomen die beperkingen oplegt. Dergelijke wet moet dan steeds duidelijk gemotiveerd zijn vanuit de zorg voor het algemeen belang, niet om een corporatische groepering te plezieren. Het Arbitragehof is dan bevoegd om de grondwettelijkheid van dergelijke wetten te toetsen. Een belangrijke stap bij het tot stand brengen van meer economische vrijheid is de afbouw van de regeldruk. De bestaande wet- en regelgeving moet drastisch worden vereenvoudigd met oog op de maximale ontplooiing van de bedrijfsactiviteit. Nieuwe reglementering mag pas aangenomen worden als de economisch meetbare baten van de invoering de kosten overtreffen. In alle geval moet in de economische wetgeving telkens een “zonsondergangsclausule” worden opgenomen. Wetten of decreten, die gestemd zijn maar niet uitgevoerd worden binnen een periode van vijf jaar moeten automatisch opgeheven worden. De vestigingswetgeving moet tot een strikt minimum worden beperkt en waar nodig gericht zijn op bewijs van kennis van aspecten van veiligheid en volksgezondheid en beroepsbekwaamheidLSP
De neoliberalen beloofden ons, dat een politiek ten voordele van de rijken economische groei zou opleveren en dus in ieders voordeel zou zijn. De financiële en economische crisis bewijzen dat dit een leugen was. Door de neoliberale politiek zijn de rijken, superrijken geworden. Onze openbare diensten, pensioenfondsen en sociale zekerheid werden voor een appel en een ei verkocht. De opbrengst ging naar geschenken voor de rijken. Vandaag wordt de rekening gepresenteerd en wil men ons laten opdraaien voor de braspartij van de kapitalisten. De winsten waren privé, de verliezen zullen nu door de gemeenschap worden gedragen.LSP pleit voor de afschaffing van asociale taksen als BTW op levensnoodzakelijke producten of de notionele intrest en andere neoliberale cadeaus aan de patroons. In de plaats daarvan is er nood aan een vermogensbelasting op de grote fortuinen en een harde aanpak van de fiscale fraudeurs (met een fraude van 20 miljard euro op jaarbasis zouden 500.000 vaste jobs kunnen worden gecreëerd!). Door de nationalisatie van de sleutelsectoren van de economie zoals het bankwezen, de energie- en voedingsector, ... kunnen we ervoor zorgen dat deze ten dienste staan van de behoeften, niet van de winsten. LSP staat voor een socialistische maatschappij onder controle van de democratische organen van de arbeiders en hun gezinnen.
N-VA
De N-VA past voor loze beloftes. De globale fiscale druk mag niet meer stijgen. De budgettaire ruimte moet er komen door een zuinigere overheid en een strengere activering. Als we opnieuw economische groei realiseren, kunnen we de lasten op arbeid verlagen, zowel fiscaal als parafiscaal. Om dit te bereiken doen we iets aan de kost voor de werkgever en iets aan het nettoloon. We geven onze economie een schokeffect door de kosten voor de kinderbijslag en de gezondheidszorg niet langer uit bijdragen op arbeid te financieren. Dit combineren we met een tweede verschuiving in de inkomstenbelasting door de belastingschalen te verbreden. Met deze twee maatregelen zetten we meer mensen aan het werk en financieren we de vergrijzing. Dat moet de inzet zijn van fiscale hervormingen.Open VLD
laanderen bekleedt vandaag de twintigste plaats op de ranglijst van Europa’s meest welvarende regio’s. Tegen 2020 wil Open Vld Vlaanderen in de top vijf zien staan. Gezien de sporen die de crisis heeft achtergelaten moeten we onze bedrijven nu vooral verzekeren van een mogelijkheid tot krediet. Via de versterking van het ARKimedesfonds, winwinleningen en een uitbouw van de Participatie Maatschappij Vlaanderen moeten we hier in slagen.Om de concurrentiekracht van de Vlaamse economie structureel te versterken, kiest Open Vld ervoor om verder het pad van de lastenverlagingen te blijven bewandelen. Die kunnen we financieren door de minder efficiënte subsidies aan ondernemingen af te bouwen en deze enkel nog te reserveren voor risicovolle innovatieprojecten. Het zal door een parafiscaal pact tussen alle overheden zijn dat we de globale verstikkende belastingdruk op onze bedrijven kunnen verlichten.
Een moderne Vlaamse economie betekent ook een groene Vlaamse economie. Inzetten op onderzoek en ontwikkeling en innovatie is dan ook niet enkel een noodzaak, maar een bijzondere uitdaging om meerdere vliegen in één klap te slaan. Economie en ecologie kunnen bondgenoten worden, zeker als onze regio zich nog meer richt op de internationale markten en dus de globalisering omarmt.
PVDA+
De mensen eerst niet de winstAchter de beursrecordcijfers gaat een realiteit schuil die voor de overgrote meerderheid van de mensen dramatisch is.
Er vallen sluitingen en ontslagen, niet omdat bedrijven verlieslatend zijn maar omdat de winst geen vijftien procent bedraagt. Er is hongersnood terwijl er overvolle graanschuren zijn. Er is analfabetisme terwijl de beste opvoedingstechnieken zijn ontwikkeld. Er is dood door overwerk, terwijl veel jonge mensen tot arbeidsloosheid worden veroordeeld. Er zijn 2,8 miljard mensen op de wereld, die met minder dan twee euro per dag moeten rondkomen. En dat terwijl de 400 rijkste mensen op aarde evenveel hebben dan de helft van de wereldbewoners.
De PVDA+ denkt dat een echte socialistische maatschappijvisie nodig is. Een visie die vertrekt van ‘eerst de mensen, niet de winst’. Het is hoogdringend dat de belangrijkste productie opnieuw ‘voor de mens’ (en niet voor de winstmaximalisatie) gebeurt. Het is nodig dat de sleutel-productie, de belangrijkste sectoren, genationaliseerd wordt. En dat ze gepland verloopt volgens ‘eerst de mensen, niet de winst’.
Neem nu de opwarming van de aarde. Dat probleem vraagt om dringende, collectieve en globale oplossingen. Het is zeer moeilijk, zoniet onmogelijk, om paal en perk te stellen aan ongebreidelde uitstoot van broeikasgassen in een maatschappij waar de beslissingen over productie en infrastructuur bepaald worden door multinationals die permanent op zoek zijn naar maximum winst. Om een openbaar vervoer te krijgen dat voldoende aantrekkelijk is om de mensen te overhalen hun auto thuis te laten zijn massale investeringen nodig in de infrastructuur, het materieel en het personeel van de spoorwegen, metro, tram en bus. En wat kan er in een maatschappij waar winst vooropstaat gedaan worden tegen het vrachtvervoer over de weg?. Dat neemt steeds meer toe door de invoering van het just-in-time principe (werken zonder stocks) en de delokaliseringen naar lage loonlanden in Oost- en Zuid-Europa).
Een dergelijk probleem kan enkel opgelost worden in een maatschappij waar de overheid een strikte lange termijnplanning maakt die niet gedicteerd wordt dor de belangen van de big business maar van de overgrote meerderheid van de bevolking.
sp.a
Economische groei moet tot meer welvaart en welzijn voor iedereen leiden. Kapitaalkrachtige groepen gaan er vanuit dat de opbrengst van de onderneming naar de eigenaars moet gaan, en alleen het allernoodzakelijkste naar de werknemers. Arbeidsomstandigheden maakt men dan ondergeschikt aan de rentabiliteit, met ziektes en ongevallen tot gevolg. In ons land is hierin al veel veranderd. Maar toch : het aantrekken van goedkope arbeidskrachten die meer winst opleveren, maar ook meer arbeidsongevallen hebben, is zelfs in België nog altijd mogelijk.Economische ontwikkeling heeft voordeel bij een goede marktwerking. Maar marktwerking leidt niet noodzakelijk tot een goede maatschappelijke of economische ontwikkeling. Marktwerking leidt onder meer tot oneerlijke concurrentie, opgedreven werkritmes, minderwaardige producten en ongelukken op het werk. Wij willen eenieder in staat stellen een leven te leiden dat beantwoordt aan de menselijke waardigheid.
Daarom willen wij een economie waar groei en marktwerking ondergeschikt zijn aan duurzaamheid en welvaart voor iedereen, gezonde producten, eerlijke lonen, tijd voor zelfontplooiing, jobs op maat, veiligheid op het werk en een publieke dienstverlening op hoog niveau en dicht bij de mensen. Zo’n economie is enkel mogelijk als ze bijgestuurd wordt door sterke vakbonden en door een overheid die al deze belangen op de eerste plaats zet. Wij blijven ijveren voor het verminderen van de inkomensongelijkheid.
Via de sociale economie kunnen we de invulling van maatschappelijke behoeftes koppelen aan de doelstelling van volledige tewerkstelling.
Vlaams Belang
ECONOMIE: EEN BETER VLAANDEREN VOOR EEN LAGERE PRIJSVlaanderen moet weg uit de marxistische analyse over de samenleving. De economie is iets waar iedereen mee aan de kar duwt en waar ondernemers en werknemers allemaal een gemeenschappelijk belang hebben: welvaart. En voor iedereen. In plaats van achterhaald gedoe van liberalen en socialisten, moet het kenmerk bij uitstek van Vlaanderens economie naar boven gehaald worden, namelijk de noeste, zakelijke en doorgedreven wijze waarop ondernemende en werkzame Vlamingen meerwaarde scheppen.
Vlaanderen moet ook weg uit de Belgische structuren. Immers alleen zo, vertrekkende vanuit die notie over de Vlaamse identiteit en vertrekkende vanuit het besef van de noodzaak van meer Vlaamse autonomie, kan de kracht gevonden worden om hier de serieuze problemen van de 21ste eeuwse economie aan te pakken.
Kleine economieën
Het Vlaams Belang is principieel voorstander van een mondiale vrije markt en van vrijhandel op basis van wederkerigheid. Vlaanderen moet zich dus vooral richten op andere open economieën. Internationaal doen kleine economieën met sterke sociale cohesie en een sterk natiebesef het goed. Onze partij wil alles in het werk stellen om Vlaanderen bij dit economisch toppeloton te laten aansluiten.
Fiscale autonomie
In afwachting van de Vlaamse onafhankelijkheid streeft het Vlaams Belang naar volledige economische en fiscale autonomie voor Vlaanderen. Gezien de sterk uiteenlopende visie op economische ontwikkeling, ondernemen en fiscaliteit tussen de twee grote Belgische gewesten is dit eerder noodzakelijk dan wenselijk.
Aanbodmodel
Het Vlaams Belang bepleit voor Vlaanderen een economisch aanbodmodel. Hierin ligt de klemtoon op een beleid dat van onderuit wordt bepaald en dat alle ruimte laat aan mensen en ondernemingen om zich vrij te ontplooien. De overheid heeft in dit model niet meer de centrale rol van degene die de consumptie probeert te beïnvloeden om de economie te doen aantrekken. Dit is een breuk met de Keynesiaanse inzichten die door overheidsinmenging de consumptie hopen te stimuleren om tot meer economische groei te komen.
In tegenstelling tot het socialistische regeringsbeleid legt de nieuwe visie van een aanbodeconomie, zoals wij die voorstaan, de nadruk op de aanbodzijde door de productie te bevorderen. Volgens de wet van Say - ‘elk aanbod schept zijn eigen vraag’ - volgt de consumptie de productie. De overheid moet investeren, werken en risico nemen belonen in plaats van af te straffen. De opvatting die in het economisch model centraal staat is dat unieke kansen op de markt (zoals lage belastingen of technologische innovaties) de economie sneller kunnen doen groeien dan doorgaans. Dit geeft maximale speelruimte aan alle bedrijven en aan startende ondernemers en KMO’s in het bijzonder. KMO’s maken immers de ruggengraat uit van de Vlaamse economie. Het geeft ook de beste kansen om de hoge productiviteit van de Vlaamse werknemers te verzilveren, evenals de wetenschappelijke en technische innovatie en de economische structuur van Vlaanderen in Vlaamse handen te houden.