Standpuntenmatrix per partij: CAP
(Financiële) crisis
Geen nationalisatie van verliezen en slechte kredieten en privatisering van winsten. Banken in vereffening stellen, alle rommelkredieten afzonderen en bankwezen herleiden tot het beheer van spaargeld en normale investeringsbeleid in maatschappelijke verantwoorde activiteiten. Herinvoeren van scheiding investeringsbank en spaarbank. Overheidscontrole en -monopolie van de overheid op krediet en geldschepping invoeren.
Staatshervorming
CAP verzet zich tegen het communautair opbod van de traditionele partijen. De regionalisering van bevoegdheden zal gebruikt worden om het neoliberaal beleid door te drukken, zoals ook in het onderwijs is gebeurd. CAP pleit voor solidariteit en organiseert zich ook over de taalgrens heen.
We verzetten ons tegen iedere verdere regionalisering van de arbeidsmarkt of maatregelen die de werkenden tegen elkaar uitspelen.
Justitie
Het gerecht mag niet altijd alleen maar met een justitiële logica rekening houden, maar moet ook maatschappelijke argumenten in overweging nemen. Dat gebeurt onvoldoende en leidt soms tot bizarre vonnissen en rechtszaken die ingeleid worden door volslagen wereldvreemde rechterlijke instanties. Uiteraard handelen niet alle magistraten zo, maar de zwakste schakels bepalen de sterkte van de ketting. Processen tegen politici, fraudeurs en banken die op verjaring van de feiten uitdraaien versterken ook het gevoel van een klassenjustitie en brengen de democratie veel schade toe. Er moet dan ook een hervorming van de justitie komen. De opeenvolgende neoliberale regeringen zijn daartoe niet in staat gebleken en hebben zo extreem rechts sterk gemaakt. Buiten het hals over kop reageren op de waan van de dag gebeurt er niets, alleen wordt de bevolking wel voorgehouden dan men ‘iets’ gaat doen.
Magistraten moeten de macht die ze hebben oordeelkundig gebruiken. Het parlement dient ons justitioneel apparaat in die zin om te vormen, maar dient tegelijkertijd de onafhankelijkheid van de parketten tegenover de politici te vergroten. De magistratuur is te lang de enige instantie gebleven die door niemand ter verantwoording kan worden geroepen, maar aan een oorlog tussen magistratuur en politiek heeft niemand iets.
Belastingen
Belastingen zijn nodig om voor iedereen toegankelijke sociale voorzieningen te betalen. Wij willen die voorzieningen en ook de sociale zekerheid nog versterken. Dat kost geld. Het probleem is dat de belastingen vandaag niet eerlijk en rechtvaardig zijn. Het zijn immers zeker niet de sterkste schouders die de zwaarste lasten dragen, integendeel. Werkende mensen betalen hopen belastingen, terwijl het kapitaal nauwelijks belast wordt. Daarnaast grijpt men steeds vaker terug naar indirecte belastingen, zoals de BTW. Probleem is hier dat die even hoog zijn zowel voor arme als rijke mensen.
Bij de hervorming van de personenbelasting verlaagde men de hoogste belastingsvoet van 55 naar 50%, waardoor opnieuw de beste inkomens een fiks cadeau ontvingen. En dat terwijl nergens ter wereld de laagste inkomens zo zwaar worden belast. Met de fiscale amnestie werden de rijke fraudeurs eens te meer beloond.
Voor multinationals is België niets minder dan een fiscaal paradijs. De zogenaamde coördinatiecentra, waarvan ze gebruik kunnen maken, zorgen ervoor dat multinationals slechts 1 tot 3 % belastingen betalen op hun winsten. Bovendien ontbreekt het België als één van de laatste Europese landen aan een vermogensbelasting. Ook gemaakte meerwaarden op de beurs worden in ons land niet belast. Het ACV rekende ons voor dat een jaarlijkse vermogensbelasting van 1 % op de vermogens boven de 372.000 euro een jaarlijkse opbrengst van 3,72 miljard euro in het laatje zou brengen! En dan is er nog de fiscale fraude, die geschat wordt op een goede 15 miljard euro per jaar. Het is eigenlijk een schandaal dat de regering niet veel meer in het werk stelt om de fiscale fraude, als hij niet kan vermeden worden, tot een minimum te beperken.
Ontwikkelingssamenwerking
CAP pleit voor het optrekken van de middelen voor ontwikkelingshulp. Tegelijk komen we op voor een onvoorwaardelijke kwijtschelding van de derde wereldschuld.
Volksgezondheid
Wij willen een onafhankelijke financiering van het wetenschappelijk onderzoek. Langs democratische wetgevende weg moeten richtlijnen worden vastgelegd die aangeven welke onderzoeksdomeinen prioritair zijn. Dit moet gebeuren op basis van een jaarlijks rapport over de toestand van de volksgezondheid, een evaluatie van de therapeutische effectiviteit van de behandeling van de meest voorkomende ziektes en stoornissen en de toegankelijkheid van de gezondheidszorg voor het geheel van de samenleving.
Een nationale gezondheidsdienst is noodzakelijk om het gezondheidsbeleid efficiënt te maken. Het gezondheidsbeleid moet gecoördineerd worden met de sociale beleidsdomeinen die kunnen bijdragen tot een waarlijk preventieve gezondheidszorg. Menige ziekte, zoniet het merendeel, wordt veroorzaakt door armoede, slechte huisvesting, kwaliteitsloze voeding en slechte voedingsgewoontes, stress op het werk, arbeidsflexibilisering met haar nefaste consequenties voor de onderlinge afstemming van werk, gezin en vrije tijd, de povere kwaliteit van ons milieu die resulteert in kankers en allergieën allerhande en het gebrekkige algemeen psychosociaal welzijn (vereenzaming; genadeloze concurrentie tussen de individuen, ook voor kinderen en jongeren, met als gevolg allerlei drugsproblematieken, etc.).
Een radicale hervorming van de corporatistische organen en structuren is nodig. Er bestaat een strikte scheiding tussen het medisch en paramedisch personeel (diëtisten, kinesisten,...), die bij deze laatste tot grote frustraties leidt. De rol van het niet-medisch personeel in de gezondheidsinstellingen, vaak onderhevig aan onderaanneming (kuis- en keukendiensten bvb), wordt zelfs volledig genegeerd en hun werkomstandigheden zijn vaak schrijnend. De frustraties hierover bij het paramedisch en het assisterend personeel en bij het niet-medisch personeel voegen zich dan bij de doorgaans niet benijdenswaardige arbeidsvoorwaarden in de witte sector. In de beheersorganen van alle gezondheidscentra en zorginstellingen moet ruimte gemaakt worden voor een significante vertegenwoordiging van al het personeel, gebruikers en patiënten (mutualiteiten, patiëntenverenigingen, …).
Wij opteren voor een radicale en doorgedreven uitbouw van de thuiszorg en de thuisverpleging voor een maximaal aantal patiënten. De thuiszorg moet gezien worden als een raakvlak waar medische zorg en psychosociale zorg elkaar ontmoeten en in elkaar worden gepast. Hierbij moet echter ten allen prijze voorkomen worden dat thuiszorg, zoals dat in het verleden steeds is gebeurd, wordt misbruikt als pure besparingsmaatregel van hospitalen en rust- en verzorgingstehuizen, die de zorg voor de zieke opnieuw overdragen aan “de familie”, vaak de vrouw in het gezin.
Steeds meer mensen wenden zich af van de “reguliere” geneeskunde en richten zich tot alternatieve geneeswijzen. Van deze geneeswijzen is het niet duidelijk is of hun relatief maar nauwelijks te miskennen therapeutisch succes te wijten is aan de aard zelf van hun geneeswijze dan wel aan het feit dat ze meer aandacht hebben voor de persoon in zijn totaliteit en ze daardoor dus op een grotere therapietrouwheid kunnen rekenen of op een sterker placebo-effect. We vragen dan ook een realistische benadering van de alternatieve geneeswijzen.
Zowel in de algemene als de alternatieve geneeskunde moet commercialisering bestreden worden. Gezondheid is een kostbaar goed, dat niet mag afhangen van de commercie. Om te komen tot een gezondheidsbeleid dat werkelijk ten dienste staat van de volksgezondheid en niet van de winstbelangen van individuen, instellingen of privé-bedrijven, moeten we komaf maken met de prestatiegeneeskunde die in België zegeviert in het systeem van privé-verstrekkers van gezondheidszorg. Enkel een gezondheidssector in publieke handen kan een objectief onderzoek verrichten naar de effectiviteit van geneesmiddelen en therapieën.
Buitenlands beleid
Op internationaal vlak zien we hoe de regeringen van de rijkste landen in de wereld via allerhande internationale instellingen een neoliberaal beleid trachten op te leggen aan de hele planeet. De schuldenlast zorgt ervoor dat derde wereldlanden steeds extra kredieten nodig hebben. Daarvoor moeten ze terecht bij instellingen die volledig gedomineerd worden door de rijkste landen. En die verschaffen enkel maar kredieten als de landen in kwestie hun grenzen openstellen voor buitenlandse multinationals, hun diensten privatiseren of hun sociale wetgeving terug schroeven.
Deze politiek maakt van de wereld een internationaal concurrentieslagveld, waarop er met totaal ongelijke wapens wordt gestreden. Kleine lokale producenten worden weggeblazen door de grote multinationals. Werknemers overal ter wereld worden tegen elkaar uitgespeeld. Deze zogenaamde globalisering speelt volledig in het voordeel van de rijkste mensen uit de rijkste landen. Vandaag bezitten de 400 rijkste mensen op aarde evenveel als de armste helft van de wereldbevolking samen…
De jongste jaren zien we ook een toename van militaire interventies en conflicten in de wereld en een stevige groei van de militaire uitgaven. Met de oorlogen in Irak en Libanon en de interventie in Afghanistan zit de strategie van Bush en Blair echter volledig in een crisis. De Belgische regering verzette zich officieel tegen de oorlog in Irak maar stelde wel de Belgische havens, spoorlijnen en luchthavens ter beschikking van de oorlogvoerende partijen. Ook vandaag kan Israël met de gulle steun van Washington dagelijks een oorlog voeren tegen de Palestijnen. George Bush en Osama Bin Laden lijken wel de grootste bondgenoten in het tegen elkaar opzetten van de bevolkingen uit de Arabische en de Westerse werelden.
Wereldwijd en vooral in Latijns-Amerika zien we de start van een links reveil. Wij steunen, zij het op kritische wijze, linkse regeringen en bewegingen waar ook ter wereld die zich samen met anderen trachten te ontdoen van het juk van de dominante landen en hun neoliberale politiek.
Begroting
De begroting is verbonden met alle andere genoemde thema’s. De beleidsideeën die wij daar lanceren, vormen samen het kader voor een andere begroting. De middelen daartoe moeten onder meer komen uit een vermogensbelasting (graaitaks) op de grote inkomens van bvb topmanagers, het stopzetten van de patronale cadeau’s,…
Europa
De EU en de voorgestelde EU-gondwet zijn ultra-liberaal. Wij willen een Europese eenmaking ten voordele van de bevolking, met één sociale zekerheid, die het beste van de verschillende systemen combineert, een Europees minimumloon en een automatische indexering.
CAP is mee ontstaan op basis van het verzet tegen de Europese Grondwet.
Defensie
De jongste jaren zien we ook een toename van militaire interventies en conflicten in de wereld en een stevige groei van de militaire uitgaven. Met de oorlogen in Irak en Libanon en de interventie in Afghanistan zit de strategie van Bush en Blair echter volledig in een crisis. De Belgische regering verzette zich officieel tegen de oorlog in Irak maar stelde wel de Belgische havens, spoorlijnen en luchthavens ter beschikking van de oorlogvoerende partijen. Ook vandaag kan Israël met de gulle steun van Washington dagelijks een oorlog voeren tegen de Palestijnen. George Bush en Osama Bin Laden lijken wel de grootste bondgenoten in het tegen elkaar opzetten van de bevolkingen uit de Arabische en de Westerse werelden.
CAP is tegen de oorlog in Irak. Onmiddellijke terugtrekking van de troepen uit Irak en Afghanistan. België uit de NATO en de NATO uit België.
Asielbeleid
Mensen van buitenlandse afkomst en mensen zonder papieren krijgen in onze maatschappij bijzonder vaak af te rekenen met racisme en achterstelling. Die achterstelling kan ondermeer aangepakt worden via specifieke maatregelen op het vlak van onderwijs en werk. Migrantenkinderen beginnen vaak reeds met een leerachterstand aan het lager onderwijs en komen daarbovenop vaak in concentratiescholen met veel te grote klassen en overwerkte leerkrachten terecht. Onder jongeren van allochtone afkomst heerst een torenhoge werkloosheid. De jongeren genoten niet altijd de beste opleiding en moeten opboksen tegen een muur van racistische vooroordelen. Dit vereist de strijd voor een degelijke en vaste baan voor iedereen met waar nodig specifieke maatregelen.
Er moet ook een ander asielbeleid komen. De toestand van mensen én kinderen zonder papieren is ronduit schrijnend. Kinderen worden van de schoolbanken geplukt om al dan niet samen met hun ouders opgesloten te worden in gesloten centra. Harteloze huisjesmelkers en doortrapte werkgevers laten deze onbeschermde mensen wonen in krotten aan hoge huurprijzen of werken in de fruitpluk of de textielsector aan hongerlonen. Geen enkel land heeft het recht om mensen, die in een meer welvarend land voor hun gezin en zichzelf proberen een beter leven op te bouwen, in de illegaliteit te drukken.
Monarchie
CAP heeft nog geen uitgewerkt standpunt over de monarchie, maar aangezien we opkomen voor meer democratie en het verkiezen van vertegenwoordigers staat ons programma recht tegenover het bestaan van een niet-verkozen instelling zoals de monarchie.
Milieu
Iedereen is het er vandaag over eens: de aarde, het water en de lucht vervuilen en fauna en flora beschadigen op grote schaal ten gevolge van het massale gebruik van fossiele brandstoffen en de verspilling van grondstoffen en het overmatig gebruik van gif in de landbouw door een economie gebaseerd op groei en als maar meer consumeren. De vaststelling dat onze economie de wereld naar de vaantjes aan het helpen is, heeft de kapitalisten er echter nog nooit van weerhouden in de productie enkel rekening te houden met winst. Overal ter wereld krijgen ze daarvoor ook de steun van de regeringen, ook indien daarin groene partijen zijn vertegenwoordigd. Ook in België hebben Groen en Ecolo het verschil niet gemaakt.
Democratie
- Referendum over het EU-Verdrag samen met de Ieren.
- Afschaffing van de ondemocratische 5%-drempel bij verkiezingen .
- Politieke partijen moeten zichzelf financieren.
- Geen communautair opbod, maar democratie.
- Politieke mandatarissen aan een gemiddeld werknemersloon, geen cumul van betaalde posten
Pensioenen-Vergrijzing
CAP komt deels voort uit de beweging tegen het Generatiepact. We denken dat het beter is om jonge werklozen tewerk te stellen dan ouderen langer te laten werken. De pensioenen zijn wel degelijk betaalbaar, dit werd ons voorgecijferd door Gilbert De Swert van de ACV-studiedienst in diens boek over de Grijze Leugens.
Daarnaast is er nood aan een verhoging van alle uitkeringen, zeker ook de pensioenuitkeringen. Ons land telt heel wat arme gepensioneerden, dat kan enkel veranderen met een verhoging van de pensioenen (zeker de minimumpe
Sociale Zekerheid
CAP pleit voor een stopzetting van de lastenverlagingen voor de patroons. De fiscale fraude in ons land bedraagt tientallen miljarden, maar er wordt bijna niets tegen gedaan. Ondertussen wordt de doorsnee burger opgezadeld met bijkomende belastingen op alles en nog wat om de rekeningen te doen kloppen. Het ACV berekende dat een vermogensbelasting van 1 % op vermogens boven de 372.000 euro jaarlijks 3,72 miljard euro in het laadje zou brengen, ruim 1% van het BBP.
Er zijn voldoende middelen om onze sociale zekerheid te behouden en zelfs uit te breiden. Gepensioneerden hebben het recht op een degelijk inkomen! Het ontbreekt de traditionele partijen alleen aan de wil om het probleem op te lossen.
CAP pleit voor één nationale openbare gezondheidsdienst in het belang van het volk. Niet van de winst of het prestige van artsen-specialisten, private investeringsmaatschappijen,… We pleiten voor een systeem op mensenmaat van gratis wijkgezondheidscentra. De farmaceutische industrie moet in handen van de gemeenschap komen.
Veiligheid
Het onveiligheidsgevoel beheerst vandaag vaak het maatschappelijke debat. In de media zijn familiedrama’s, geweld binnen het gezin, vandalisme, verkrachting, diefstal en verkeersagressie dagelijkse kost. In bepaalde buurten durven mensen nauwelijks nog de straat op. Vrouwen voelen zich belemmerd in hun bewegingsvrijheid. Ouders brengen hun kinderen zoveel mogelijk zelf naar school. Treinconducteurs, postbodes en buschauffeurs worden vaak geconfronteerd met spanningen en frustratie die leiden tot aanvallen tegen henzelf.
Deze situatie is er niet zomaar gekomen: er bestaat een innige band tussen de toenemende sociale problemen in de neoliberale samenleving en het onveiligheidsprobleem. Veel onveiligheid ontstaat in stadsdelen en wijken met een opeenstapeling van problemen als armoede, verwaarloosd onderwijs, nauwelijks sociale contacten en een gebrekkig onderhoud van huizen en de publieke ruimte. In de bestrijding van sociale onveiligheid moeten we een strenge en consequente aanpak van overlast combineren met investeringen in buurten en sociale voorzieningen. Veel jonge delinquenten zouden dat niet zijn indien ze met een zinvolle en goed betaalde job aan de samenleving zouden kunnen deelnemen.
We mogen ons trouwens niet blindstaren op de kleine straatcriminaliteit. Rijke fiscale fraudeurs en de sjoemelende politici beroven de samenleving dagelijks van noodzakelijke middelen voor een sociaal beleid, maar blijken steeds opnieuw boven de wet te staan. Het gaat echter om enorme sommen, die heel wat onveiligheid zouden kunnen voorkomen, indien de samenleving ze daarvoor had kunnen inzetten.
Economie-Fiscaliteit
Terwijl er recordwinsten worden geboekt en de topmanagers zichzelf ruim 20% opslag toekenden het afgelopen jaar, moeten de gewone werkenden inleveren.
Georges Debunne, oud-algemeen secretaris van het ABVV en mede-initiatiefnemer van CAP, stelde: “Een minimale herverdeling van de geproduceerde rijkdom kan wettelijk worden vastgelegd: Een minimumloon ter waarde van 60% van het BBP per hoofd van de bevolking. De pensioenen en uitkeringen op 50% en het leefloon op 40%.”
Overheidsbedrijven
CAP verzet zich tegen privatiseringen. Dat is maatschappelijk diefstal waarbij we minder diensten voor een hogere kostprijs krijgen opgedrongen. In de overheidsbedrijven is het belangrijk dat de dienstverlening centraal staat en dat het personeel en de gebruikers zeggenschap krijgen in de beslissingen.
CAP is actief in campagnes tegen de sluiting van postkantoren. Ook zijn we actief onder het personeel van verschillende overheidsbedrijven. We roepen op tot verzet tegen het beleid waar enkel de winst telt. Dit zien we nu reeds bij De Post: om de winsten op te drijven moet het personeel veel flexibeler en harder werken, terwijl de dienstverlening wordt beperkt. Resultaat: minder postkantoren en minder personeel.
Kwaliteitsvolle en toegankelijke openbare diensten zijn van levensbelang voor onze democratie. Post, telefonie, gezondheidszorg, kinderopvang, energie, openbaar vervoer… moeten ten alle prijze onttrokken worden aan de winstlogica. Reeds geprivatiseerde diensten moeten terug in overheidshanden ondergebracht worden. Ook de communautarisering van overheidsdiensten is soms te ver gegaan.
Wetenschapsbeleid
CAP komt op voor meer middelen voor wetenschappelijk onderzoek en voor het onafhankelijk maken van wetenschappelijk onderzoek van de bedrijfswereld. Er zijn dus meer publieke middelen hiervoor nodig.