Verkiezingssite.be

Hoofdlijst

Opvolgers

Caroline Gennez

Op haar zestiende werd Caroline Gennez (34) lid van de partij. Een logische keuze. En indien het vroeger had gekund, had ze het ook gedaan. “Eigenlijk ben ik socialist sinds mijn zevende”, zegt ze zelf. Twee passies had ze als kind: tennissen en mensen helpen. Caroline wil winnen en ze wil vooral dat zoveel mogelijk mensen winnen. “Een maatschappij zonder verliezers, dat is mijn ideaal. Ik wil dat kinderen het beter hebben dan hun ouders en grootouders.” Voor Caroline is dat het alfa en omega van het socialisme. “Dat begon in het eerste leerjaar. Er zaten twee Marokkaanse meisjes in mijn klas, Fatima en Khadija. Ze hadden alleen potloden om mee te schrijven en niet van die blitse pennen en gommetjes zoals wij. Dus gaf ik ze die van mij. En ’s winters, toen ze met kapotte schoenen naar school kwamen, gaf ik hen mijn oude tennisschoenen.” Ook later, aan de universiteit, sprong Caroline in de bres voor wie minder geluk heeft dan anderen: vluchtelingen, mishandelde vrouwen, kansarme kinderen. Stilzitten is nooit haar sterkste kant geweest. In 1998 kwam ze aan het hoofd van de JongSocialisten dat ze omgooide tot het slagkrachtige, geëngageerde Animo. In 2007 werd ze de eerste vrouw die het in 125 jaar tot voorzitter van de socialistische partij schopte. Caroline is een sociaal dier. Ze houdt ervan om onder de mensen te komen. En ze doet aan politiek met het hart en het verstand. Waar ze onrecht ziet, gaat ze in het verweer. Overal tracht ze mensen aan te steken met haar diepste overtuiging die luidt dat mensen gelukkiger zijn in een samenleving waar meer gelijkheid heerst. Ze laat het niet bij woorden. Als voorzitter zette ze het jaarlijkse Visie-congres op poten. In Mechelen, waar ze sinds januari 2007, schepen van werkgelegenheid, sociale economie, jeugd, onderwijs en middenstand is, werkt ze elke dag aan een leefbare, warme stad.

Op haar zestiende werd Caroline Gennez (34) lid van de partij. Een logische keuze. En indien het vroeger had gekund, had ze het ook gedaan. “Eigenlijk ben ik socialist sinds mijn zevende”, zegt ze zelf. Twee passies had ze als kind: tennissen en mensen helpen. Caroline wil winnen en ze wil vooral dat zoveel mogelijk mensen winnen. “Een maatschappij zonder verliezers, dat is mijn ideaal. Ik wil dat kinderen het beter hebben dan hun ouders en grootouders.” Voor Caroline is dat het alfa en omega van het socialisme. “Dat begon in het eerste leerjaar. Er zaten twee Marokkaanse meisjes in mijn klas, Fatima en Khadija. Ze hadden alleen potloden om mee te schrijven en niet van die blitse pennen en gommetjes zoals wij. Dus gaf ik ze die van mij. En ’s winters, toen ze met kapotte schoenen naar school kwamen, gaf ik hen mijn oude tennisschoenen.” Ook later, aan de universiteit, sprong Caroline in de bres voor wie minder geluk heeft dan anderen: vluchtelingen, mishandelde vrouwen, kansarme kinderen. Stilzitten is nooit haar sterkste kant geweest. In 1998 kwam ze aan het hoofd van de JongSocialisten dat ze omgooide tot het slagkrachtige, geëngageerde Animo. In 2007 werd ze de eerste vrouw die het in 125 jaar tot voorzitter van de socialistische partij schopte. Caroline is een sociaal dier. Ze houdt ervan om onder de mensen te komen. En ze doet aan politiek met het hart en het verstand. Waar ze onrecht ziet, gaat ze in het verweer. Overal tracht ze mensen aan te steken met haar diepste overtuiging die luidt dat mensen gelukkiger zijn in een samenleving waar meer gelijkheid heerst. Ze laat het niet bij woorden. Als voorzitter zette ze het jaarlijkse Visie-congres op poten. In Mechelen, waar ze sinds januari 2007, schepen van werkgelegenheid, sociale economie, jeugd, onderwijs en middenstand is, werkt ze elke dag aan een leefbare, warme stad.

Ervoor zorgen dat iedereen het morgen beter heeft dan vandaag.