Vooreerst spoort de Belgische Alliantie aan op een snelle en correcte afhandeling van het aantal asieldossiers. Indien we deze te lang laten aanslepen, maken we onszelf medeverantwoordelijk en handelen we mensonwaardig. Onze samenleving is er een die gebouwd wordt met respect voor het individu en de ander, de erkenning van de mensenrechten, de gelijkheid van mannen en vrouwen en de scheiding tussen kerk en staat. De Belgische Alliantie zal nooit dulden dat dit klimaat van rechten, vrijheden en tolerantie door instroom van extremistisch gedachtegoed wordt bedreigd! Zij die geen tolerantie kunnen opbrengen voor onze tolerante maatschappij, horen in België niet thuis. De Belgische Alliantie is een verdraagzame partij, die alleen onverdraagzaam is tegen de onverdraagzaamheid zelf! Daarom kiest de Belgische Alliantie voor een vreedzame en solidaire samenleving waarin alle burgers hun eigenheid en vrijheid kunnen beleven in respect voor de eigenheid en vrijheid van alle anderen.

België heeft belang bij het bestaan van een taalgebiedoverstijgende culturele en politieke publieke opinie. Die kan slechts ontstaan als er een taalgrensoverschrijdend debat is. De oprichting van een nationale radio- en televisieomroep is hiertoe het aangewezen instrument. Die omroep kan volgens de Belgische Alliantie ontstaan door samenwerking tussen de Vlaamse en Franstalige publieke omroep. De omroep zou plaats moeten bieden aan culturele en politieke programma’s, deels tweetalig, een gemeenschappelijk nieuwsbulletin, (her)uitzending van de series en programma’s van de Vlaamse en Franstalige openbare omroep. De radio-omroep moet ruimte bieden voor een aanbod aan populaire muziek in het Nederlands, Frans en Duits.

Particratieën zijn funest voor een kritische, open maatschappij en voor een efficiënt bestuur. De individuele bekwaamheid van mensen en hun kritisch instinct worden op de achtergrond gedrukt ten voordele van slaafse horigheid jegens de machthebbers en broodheren. Zo ontstaat een slecht bestuurde en een inefficiënte overheid, met corruptie en machtsmisbruik. In België ligt de werkelijke macht bij de niet verkozen partijbureaus en niet langer bij de verkozen vertegenwoordigers van het volk. Deze partijbureaus beschouwen hun schepenen en burgemeesters, en zelfs hun ministers als vertegenwoordigers van de partij. De verkozenen zijn vooral verantwoording verschuldigd aan hun eigen partijbesturen, meer dan aan hun kiezers.. De federalisering heeft de invloed en macht van de politieke partijen nog groter gemaakt. De splitsingen hebben geleid tot meer parlementen, regeringen, ministeries, kabinetten… Kortom: tot meer ‘postjes’. Versnippering, ondoorzichtigheid en belangenconflicten leidden verder tot een bestel dat meer kost en minder goed werkt, alleen de gevestigde politieke partijen zijn er beter van geworden zijn. De Belgische Alliantie pleit voor een open, doorzichtige maatschappij waarbij niet het partijbelang maar het algemeen belang voorop staat.

In een globale economie zijn landen politiek-economische systemen die met elkaar moeten concurreren om de gunst van de investeerder. Hiervoor moeten we de wereld eensgezind tegemoet treden en ons land als een éénheid presenteren. België en Brussel zijn in de hele wereld een begrip, het Vlaamse of Waalse Gewest niet. Door versnippering en onderlinge concurrentie verzwakt het federale België de concurrentiepositie van ons land.

Menselijke activiteit beïnvloedt het klimaat. Het broeikaseffect zorgt voor meer stortregens, overstromingen en ozonrijke zomers. Minder broeikasgassen uitstoten, zoals bepaald onder de Kyotonormen, is een noodzaak, maar ook een opportuniteit. Een radicaal klimaatbeleid zorgt voor een gezonder milieu, levert nieuwe jobs op en laat het toe te besparen op onze energiefactuur. De Belgische Alliantie opteert voor een energiebeleid dat een combinatie is van duurzame energiebronnen en energiebesparing. De Belgische Alliantie wil tot een kwart van de energiebehoeften dekken met hernieuwbare energie (wind, zon, water, biomassa). Dit door: Stimuleren van het onderzoek naar en de ontwikkeling en het gebruik van nieuwe duurzame energiebronnen. Er is nog heel wat plaats voor duurzame energie in België, b.v. de inplanting van windmolens, zonnecellen op geluidsschermen langs autostrades,warmtekrachtkoppeling, waarbij men de restwarmte van elektriciteitsproductie nuttig gebruikt. Dit wetenschappelijk onderzoek gebeurt in samenwerkingsverband met de EU.

Volgens de Belgische Alliantie kan de Europese Unie zonder zich te overhaasten nog verder uitbreiden. In eerste instantie moeten de nieuw toegetreden leden echter geholpen en aangespoord worden in hun verdere democratiseringsproces. Tegelijkertijd kunnen de economie en de levensstandaard in deze landen stelselmatig het Europees gemiddelde benaderen. Als de Europese Unie echter een geslaagd project wil blijven moeten we er voor zorgen dat de bevolking van de lidstaten van het project overtuigd blijven. Hiervoor moeten enkele obstakels uit de weg geruimd worden. Zo ijvert de Belgische Alliantie ervoor dat de Europese Unie bij monde van een president of een andere sterke leider een gezicht krijgt bij de bevolking. Ook moet het aantal leden van de Europese Commissie beperkt worden. Tenslotte moet ook een oplossing gevonden worden voor het probleem van beslissingen bij unanimiteit, dit verlamt de werking van de Europese Unie steeds meer. Daarom pleit de Belgische Alliantie voor meer bevoegdheden voor het Europees Parlement en de Commissie, en minder bevoegdheden voor de ministerraad. De Europese Unie moet een goed werkende beslissingorgaan zijn dat eendracht strijdt voor de Europese belangen in de sectoren waar een Europese bundeling van de krachten nodig is. Als het een veredelde praatbarak wordt zal ze zichzelf echter op termijn opheffen. Naar de kandidaat-leden toe moet de Europese Unie een baken van democratie zijn en zijn morele autoriteit uitspelen om hen op hun weg naar het lidmaatschap aan te zetten zich steeds te verbeteren en te democratiseren.

Om geloofwaardig te zijn heeft elk land behoefte aan een voldoende institutionele en sociaal-economische stabiliteit. Stabiliteit is dan ook een waarde op zich. Daarvan zijn bijna alle landen zich ook bewust. Stabiliteit is een basisvoorwaarde voor een goed investeringsklimaat. Bedrijven die zich in ons land willen vestigen maken prognoses op lange termijn en willen vaste, betrouwbare institutionele gesprekspartners. Daarom alleen al mogen landen niet om de paar jaar het hele stelsel door elkaar schudden. Voor de Belgische Alliantie moet een eventuele nieuwe staatshervorming daarom worden gevolgd door een lange periode van stabiliteit. De Belgische Alliantie stelt een pact voor van alle democratische politieke partijen om gedurende een decennium niet weer het staatsbestel in vraag te stellen. Een stabiel institutioneel bestel met defecten is beter dan een instabiel geheel. Zeker als er geen garanties zijn dat de disfuncties ook echt kunnen worden weggewerkt. Dat is met de hervormingen in België nog bijna nooit het geval geweest, onder meer omdat zij het voorwerp zijn van politieke koehandel tijdens nachtelijke onderhandelingsmarathons, nooit van inschattingen over efficiëntie en doelmatigheid.

Defensie is en blijft een punt waarin geïnvesteerd moet blijven worden dit zowel ter verdediging van ons land als in het kader van deelname aan internationale vredesmissies. Daarom pleit de Belgische Alliantie voor de herinvoering van de legerdienst of burgerdienst op vrijwillige basis. Deze legerdienst kan in de andere landstaal gebeuren en dit voor een duur van 6 maanden, die door de jongeren op vrijwillige basis verlengd kan worden . Leger- en burgerdienst moeten zo worden ingevuld dat wij de burgerzin en het maatschappelijk verantwoordelijkheidsbesef bij jonge mensen versterken.

Voor de Belgische Alliantie is de landbouw een strategische sector waarvan de kunde en de kennis niet verloren mag gaan. Anders worden we voor onze voedselproductie volledig afhankelijk van het buitenland. Gezond en kwaliteitsvol voedsel zonder pesticiden, antibiotica of hormonen, een rechtvaardig inkomen voor de landbouwers en een duurzaam evenwicht tussen landbouw, milieu en dierenwelzijn: is waar ons landbouwbeleid voor staat. Milieu- en diervriendelijke productie stimuleren. Cfr de EU wetgeving. Steunmaatregelen voor landbouwbedrijven die hun productie afstemmen op sectoriele gidsen. Ontwikkeling en groei van de landbouw: Veeteelt bedrijven die wensen uit te breiden moeten deze economische mogelijkheid krijgen. Dit zonder bijkomende milieudruk te creëren. In mestrijke gebieden zou de bijkomende mestproductie via mestverwerking moeten verwerkt worden. Herfederalisering van leefmilieu en landbouw. In het zuiden van ons land is er veel meer akkerbouw, die voor de groei van hun teelten chemische meststoffen moeten gebruiken om een succesvolle teelt te oogsten. Het is waanzin dat het overschot van de mest in mestrijke gebieden moet verwerkt worden terwijl men in het Zuiden van het land vragende partij is voor mestproducten. Voor beide partijen zou dit een economisch voordeel geven indien mestafzet in het Zuiden van het land mogelijk is. Heroprichten van één nationale promotor van de Belgische landbouw.

Luchtvervuiling doodt jaarlijks meer mensen dan verkeersongevallen. Daarom wil de Belgische Alliantie werk maken van gezonde lucht. Dit door premies voor de installatie van dieselroetfilters om het fijn stof te verminderen. De openbare vervoersmaatschappijen moeten hierin het goede voorbeeld geven. Milieuvriendelijke wagens moeten beloond worden met een lagere verkeersbelasting. Luchtvervuiling beperkt zich niet alleen tot de buitenlucht daarom stimuleert de Belgische Alliantie het gebruik van ecologische bouwmaterialen en het wetenschappelijk onderzoek hiernaar. De Belgische Alliantie steunt ook het Europees onderzoek naar de nadelen van chemische producten op de gezondheid. Belgen recycleren reeds veel van hun afval. De Belgische Alliantie wil de totale hoeveelheid afval echter nog verminderen zodat we nog minder moeten storten en verbranden. Dit d.m.v. de volgende stappen: Een doorgedreven preventiebeleid: sensibilisering, voorbeeldrol van de overheid. Uitbreiding van de verantwoordelijkheid van de producenten voor de inzameling en verwerking van het afval dat ze produceren. Zo moedigen we hen aan om afval te voorkomen. Restafval willen we zo milieuvriendelijk mogelijk verwerken: stop het storten en kies voor meer milieuvriendelijke verwerkingstechnieken zoals scheiding en vergisting. Ook het saneren van vervuilde bodems is een noodzakelijke opgave. De Belgische Alliantie staat voor een milieubeleid zonder pesterijen. Het effect van allerlei ecotaksen en milieuheffingen is twijfelachtig en het zijn meestal verkapte belastingverhogingen. We kunnen rationeel duurzaam energiegebruik stimuleren met fiscale maatregelen, zoals een lager BTW-tarief voor milieuvriendelijke producten.

Voor de Belgische Alliantie moeten materies die samenhangen met infrastructuur (communicatie, wegennet, openbaar vervoer, havens en luchtverkeer) omwille van hun strategisch belang voor onze economie als geheel voorwerp zijn van nationaal beleid. Deze infrastructurele aspecten hangen bovendien nauw samen met andere beleidsmateries die de Belgische Alliantie eveneens nationaal wil houden of maken. Keuzes inzake mobiliteit zullen zo een onmiddellijk effect hebben op de kwaliteit van het leefmilieu. Op het gebied van de mobiliteit is er het probleem van de grote verkeersstromen van en naar Brussel. Dat probleem kan niet efficiënt opgelost worden op het niveau van de gewesten. Door enerzijds te zorgen voor headquarters zones per provinciehoofdstad en anderzijds een herstructurering van het vrachtvervoer moet het mogelijk zijn onze Belgische wegen te ontlasten. Wij denken aan de uitwerking van de oplossing waardoor het vrachtverkeer deels per spoor, waterwegen en eventueel tunnels, naar Zwitsers model, zou kunnen gebeuren.

De Belgische Alliantie wil degelijk onderwijs dat niet alleen aandacht schenkt aan overdracht van kennis en praktische vaardigheden of aan de cognitieve ontwikkeling, maar ook aan het socialiseringsproces van kinderen en jongeren tot verantwoordelijke burgers in een democratische, open samenleving. Het aankweken van die burgerzin hoort een belangrijke dimensie van ons onderwijs te zijn. Uitgangspunt van het onderwijs is voor de Belgische Alliantie verder dat elk schoolnet binnen algemene grenzen en kwaliteitsnormen zijn eigen pedagogisch project moet kunnen nastreven, evenwel zonder dat dit leidt tot uitsluiting. De Belgische Alliantie hecht ook veel belang aan volwassenenonderwijs, met name aan basiseducatie. Kansarme volwassenen die om de een of andere redenen onvoldoende vorming hebben verworven, moeten steeds de kans krijgen alsnog hun achterstand in te halen. Voorts moet het volwassenenonderwijs bijdragen tot het levenslang leren, een kernvaardigheid in de moderne kennismaatschappij met snelle technische en technologische veranderingen. Een sleutelfactor voor degelijk onderwijs ziet de Belgische Alliantie als noodzakelijk voorwaarde ook een herwaardering van de leerkracht, zowel in financieel opzicht als qua aanzien. Tenslotte wijst de Belgische Alliantie op het belang van samenwerking tussen de taalgemeenschappen in ons land, bijvoorbeeld via uitwisselingsprojecten voor leerkrachten en leerlingen.

Een klantgerichte overheid staat ten dienste van de burgers, samenleving en economie, en niet omgekeerd. Zij moet de diensten die zij aan de burgers en ondernemingen verleent dan ook op een kwaliteitsvolle, efficiënte, voor iedereen toegankelijke en betrouwbare manier vervullen. De economische kerntaken van de overheid betreffen voornamelijk de handhaving van de rechtsorde, het ontwikkelen of reguleren van economische activiteiten die wegens marktfalingen niet of onvoldoende op de vrije markt kunnen geleverd worden en de voorziening van zuivere collectieve goederen waar iedereen bate bij heeft. De overheid beperkt zich tot deze kerntaken. Overbodige overheidsniveaus dienen te verdwijnen, maar de vrije markt is echter niet altijd zaligmakend en regelt niet automatisch alle problemen zo kunnen onder andere de NMBS, De Post, De Nationale Loterij en De MIVB-STIB, de TEC en De Lijn NIET worden geprivatiseerd. Zo heeft de privatisering van de spoorwegen in het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld geleid tot een complete mislukking. Niet alleen het comfort van de reiziger ging erop achteruit, ook zijn veiligheid kon niet meer verzekerd worden. Toch is de tegenstelling tussen efficiënte private bedrijven en bureaucratische overheidsbedrijven een karikatuur van de werkelijkheid. De recente ervaring leert dat private bedrijven soms slecht beheerd worden en ook op een superefficiënte manier over kop kunnen gaan. De winsthonger heeft vaak ziekelijke proporties aangenomen. De dictatuur van de beurs verplicht tot massale ontslagen of verleidt tot ongekende fraude.

De voorbije jaren is de ontbossing in België gestopt, maar de Belgische Alliantie wil dat er opnieuw meer natuurzones en bossen komen. België moet de komende vijf jaar nog verder vergroenen: Een sterke subsidiering voor creatieve projecten die voor meer groene zones zorgen. De Belgische Alliantie wil meer rechtszekerheid door een goede ruimtelijke afbakening, met onder andere de afbakening van de ecologische zones. Verder zetten van het aankoopbeleid van natuur- en bosgebieden met inspraak van de private natuurverenigingen en de vrijwilligers bij de aankoop en het beheer. De Belgische Alliantie wil de overstromingsgebieden die ons beschermen tegen overstromingen en tegelijk plaats bieden aan extensieve landbouw, recreatie en natuur behouden. Het overstromingsgevaar neemt toe als water de kans niet krijgt om in de bodem te dringen. Daarom moet er een reglementering komen om grote asfaltvlaktes als parkings meer doorlaatbaar te maken voor water. De Belgische Alliantie wil de kwaliteit van ons oppervlakte- en grondwater fors verbeteren. Zo willen we projecten van kleinschalige zuivering promoten, wanneer er bijvoorbeeld geen riool tot bij uw huis loopt. De Belgische Alliantie wil de biodiversiteit behouden: inheemse planten- en diersoorten mogen niet verder verdrongen worden.

De Belgische Alliantie is van oordeel dat België zichzelf voor sport, zeker voor het beleid ter ondersteuning van topsport en topsporters, als geheel moet promoten in het buitenland. Sport is natuurlijk persoonsgebonden, maar niet taalgebonden. Het opdelen volgens het behoren tot een taalgemeenschap is dan ook funest. Topsporters vertegenwoordigen België op internationale manifestaties en kunnen als ambassadeurs van ons land hefbomen zijn voor de bekendheid en promotie van ons land. Het splitsen van bonden, het aanbieden van aparte opleidings- en trainingsprogramma’s werkt alweer versnipperend. Sommige sportbonden worden zelfs gedwongen om te splitsen, omdat dit de subsidiegever goed uitkomt. In de meeste landen passen de instellingen en het beleid zich aan aan de behoeften van de burgers. Hier geldt het omgekeerde. Dit opsplitsing is overigens ook niet in het belang van de sporter. Iedere sporter moet dezelfde opleidings- en trainingskansen krijgen, ongeacht woonplaats of plaats van herkomst.

Wat de werkgelegenheid in ons land betreft moeten we toekomstgericht denken. Wat zijn de industrieën van de toekomst? Hoe zullen onze nakomelingen (willen) leven? Ook moeten we als westers land met een hoge loonkost de nadruk leggen op kennisintensieve sectoren. Zonder de van oudsher aanwezige sectoren in ons land te verwaarlozen moeten we op zoek gaan naar mogelijkheden om oude en nieuwe sectoren met elkaar te verbinden en zo beiden een toekomstkans te geven (zoals oa al bij Bekaert gebeurde ). In de autosector bijvoorbeeld kan de werkgelegenheid behouden en uitgebreid worden door een samenwerking van de traditionele autoproducenten met bedrijven die reeds over de nodige knowhow beschikken op het vlak van energieefficiëntie en groene energie (Umicore,...).

Het wetenschappelijk onderzoek heeft bij uitstek een internationaal en mondiaal karakter. Wetenschapslui maken deel uit van internationale onderzoeksgemeenschappen, wisselen kennis en experts uit en werken samen aan grotere onderzoeksprojecten, zonder dat taalbarrières daarin een rol spelen. De versnippering van de beperkte financiële middelen voor wetenschap en onderzoek zijn daarom ongewenst. Dit heeft onder meer tot gevolg dat alle wetenschappelijke disciplines minstens in Noord en Zuid aanwezig zijn. Samenwerking tussen onderzoeksinstellingen, specialisatie en bundeling van fondsen zou leiden tot veel meer kritische massa en zou betere kansen tot goede resultaten bieden voor de Belgische wetenschappers. Een voortrekkersrol in wetenschap en technologie is van levensbelang voor de toekomst van België als kenniseconomie.

EEN VRIJ EN DEMOCRATISCH BELGIE Dit wil zeggen een België waarin: 1) de particratie wordt afgeschaft door het verbieden van subsidies aan politieke partijen en een behoud van het verbod voor bedrijven om partijen financieel of materieel te steunen; 2) de mediacratie aan banden wordt gelegd door de overheidsteun aan de media af te schaffen; 3) er gelijke toegang is tot de openbare media voor alle politieke partijen in verkiezingsperiode, de partijen die niet vertegenwoordigd zijn in het parlement inbegrepen evenals een minimale toegang voor alle partijen buiten de verkiezingsperiode. 4) er bindende referenda worden georganiseerd. 5) er respect is voor de scheiding der machten en een heropwaardering van Kamer en Senaat o.a. door ook mensen buiten de politiek te integreren in deze instellingen (bijv. na een openbaar examen). 6) ministerfuncties opengesteld worden voor de bevolking door het afleggen van examens, waaronder taalproeven (zoals men dat doet voor rechters en diplomaten). 7) politici zich aan een deontologische code moeten houden waardoor zij onmiddellijk ontslag nemen wanneer zij door het gerecht verdacht worden van bedrog, corruptie, belangenvermenging of machtsmisbruik. Deze politici mogen niet speciaal beschermd worden en moeten zwaarder gestraft worden dan een gewone burger. Een politicus dient immers het voorbeeld te geven.

EEN ECONOMISCH STERK BELGIE België was een economische grootmacht op het einde van de 19de eeuw en in de jaren 50 en 60 van de twintigste eeuw. Deze macht is grotendeels verloren gegaan door verspilling en wanbeleid. Bovendien betekende het verlies van Congo in 1960 een grote aderlating. België heeft daarom een nieuw efficiënt en goedkoop beleid nodig en natuurlijk meer inkomstenbronnen. Wat dit laatste betreft, stelt de B.U.B. de volgende zaken voor: 1) België moet actief zijn toeristische sector aanzwengelen. België is immers een prachtig land met een grote landschappelijke diversiteit en een rijke geschiedenis. Dit natuurlijk en cultureel erfgoed is echter slecht beheerd. Door meer investeringen in toerisme en renovaties van gebouwen en wegen zal België ook veel meer inkomsten uit toerisme ontvangen. 2) België moet zich ook concentreren op die gebieden waarin het goed is: transport, voeding, spitstechnologie. Dat wil zeggen dat de overheid moet zorgen voor goede wegen, goede voedselcontrole en efficiënt en meertalig onderwijs. 3) De relatie van België met Congo, de vroegere Belgische kolonie, is essentieel, maar in plaats van dit land te willen herkolonialiseren, moet België een partnerschap met Congo afsluiten in het kader van een win-win-relatie. De idee is dat Congo België nodig heeft en België Congo. In ruil voor het verzekeren van de veiligheid en het heropbouwen van de infrastructuur en de sociale voorzieningen in dit Afrikaans land, zou België gratis over een deel van de natuurlijke rijkdommen van Congo kunnen beschikken. 4) De immigratie speelt een belangrijke rol in de economie. Daarom moet België de economische immigratie bevorderen ongeacht het land van herkomst van de immigrant. Iemand met het gepaste diploma moet welkom zijn in België. Vooral sectoren die lijden aan een gebrek aan arbeidskrachten moeten hiervan kunnen profiteren. 5) De werklozen moeten na een jaar werkloosheid verplicht een opleiding volgen, een stage in een bedrijf volgen of voor de staat werken. Als ze weigeren, verliezen ze hun werkloosheidsvergoeding.

EEN TOLERANT EN MEERTALIG BELGIE Dit wil zeggen een België waarin: 1) alle Belgen ongeacht hun verscheidenheid gelijk zijn voor de wet, welke ook hun taal, afkomst, sociale klasse, leeftijd, geslacht of religie zijn, zoals artikel 10 van de Grondwet dat voorschrijft; 2) het principe \"één man of vrouw, één stem\" ten volle geldt zonder pariteitsregels; 3) de overheid een actieve strijd voert tegen het nationalisme en racisme in al zijn vormen op school, in de media en op straat; 4) de overheid een actieve politiek van twee- en meertaligheid voert via de scholen en de media waardoor een maximum aantal Belgen minstens de twee grote landstalen (Nederlands en Frans) beheersen. EEN EUROPEES BELGIE Dit wil zeggen een België waarin: België zijn historische rol van motor van de Europese integratie vervult. Deze integratie moet vooral gericht zijn op uitbreiding van de Europese Unie naar Oost-Europa (Wit-Rusland, Oekraïne, Rusland e.a.) en op de consolidatie van de verworvenheden, meer dan op een uitbreiding van de bevoegdheden van de Europese Unie, tenzij in die domeinen waar dit absoluut noodzakelijk is (bijv. milieu, transport en financiën). De Benelux dient als samenwerkingsverband tussen Nederland, België en Luxemburg de stem van deze landen in Europa meer kracht bij te zetten.

EEN VEILIG EN RECHTVAARDIG BELGIE Elke partij zegt voor “meer veiligheid” te zijn, maar kan dit niet verwezenlijken. De reden is simpel: de federale overheid heeft geld tekort en vooral daarom loopt onze justitie mank. Enkel in het kader van een herfinanciering en een versterking van de Belgische staat die de B.U.B. wenst kan een échte veiligheidspolitiek gevoerd worden. In het kader van zulk een politiek vraagt de B.U.B.: 1) Een efficiënte strijd tegen de georganiseerde misdaad door meer middelen te verlenen aan politie en gerecht, met inbegrip van een efficiënt preventief beleid. 2) Effectieve straffen en geen loze bedreigingen of systematische voorbarige vrijlatingen. Bij het begaan van zware misdrijven kan men de Belgische nationaliteit verliezen en als apatride het land uitgezet worden. De gevangenis moet gericht zijn op heropvoeding en reïntegratie in de maatschappij, meer dan op opsluiting. 3) De creatie van een eenheidsrechtbank per arrondissement zodat rechtszaken niet meer verwezen worden wegens bevoegdheidsproblemen.

EEN GROEN EN GEZOND BELGIE Zowel de ruimtelijke ordening als het milieu van België moeten goed gecoördineerd worden en van hoge kwaliteit zijn. België ligt er nog te dikwijls bij als een vuil land met een gebrekkige en versleten infrastructuur. Dat kan niet langer meer. De Belgische overheid moet zorg dragen voor mens, infrastructuur en milieu en streven naar een harmonie tussen die drie elementen. België moet een proper en modern land worden met veel natuur waar het opnieuw aangenaam is om te wonen. De Belgen zelf moeten ook gezond blijven of worden. Sport en gezonde voeding moeten op school, op straat en in de media aangemoedigd worden als zaken van nationaal belang. Preventiecampagnes moeten ziekten voorkomen. Een performante gezondheidszorg moet de zieken en gewonden weer genezen.

EEN VOORUITSTREVEND BELGIE Opvoeding speelt een cruciale rol in onze Belgische maatschappij. De scholen en universiteiten moeten vernieuwde aandacht krijgen. Leslokalen moeten gemoderniseerd worden indien nodig en het onderwijs moet van de hoogste kwaliteit zijn voor alle Belgische leerlingen en studenten. De scholen moeten ook dicht bij de woonplaats gelegen zijn. Desnoods moeten er meer scholen gebouwd worden. Er zijn in België 15 universiteiten. Dat is teveel voor een klein land. Fusies zijn dan ook noodzakelijk met als enige doelen kosten te besparen en de efficiëntie en de kwaliteit van het onderwijs te verhogen.

EEN SOCIAAL BELGIE België moet de zwakkeren van de maatschappij beter beschermen. Er gaat teveel geld naar nutteloze zaken zoals het federalisme, maar te weinig naar de armen, ouderen, gehandicapten en zieken in onze maatschappij. Mensen moeten waardig kunnen leven en sterven, liefst thuis in familieverband. Daklozen en kansarmen moeten onmiddellijk en efficiënt geholpen worden als ze erom vragen. Pensioenen en ziekte-uitkeringen moeten gevoelig verhoogd worden. De medische sector moet performant en betaalbaar blijven. De sociale zekerheid moet behouden blijven, maar dient betaalbaar te blijven. Verspillingen moeten tegengegaan worden. Alle Belgen moeten op voet van gelijkheid behandeld worden.

-Toepassing van de Conventie van Genève. -Geen gesloten centra en gedwongen uitwijzingen van asielzoekers. -Voor een algemene regularisatiecampagne met inspraak van de betrokkenen. - Het recht op werk voor asielzoekers.

Opzegging van het lidmaatschap van België van de NATO. België neemt deel aan de troepenmacht in Afghanistan. Deze versterkt alleen maar de Taliban.

-Voor 1 tweetalige populaire openbare zender in dit land naar voorbeeld van de frans-duitse ARTE. -Niet-commerciële, laagdrempelige, sociale en betaalbare ontmoetingsplaatsen. -De publieke omroep heeft nood aan meer middelen en moet volledig onafhankelijk zijn van reclame. - Geen politiek die de openbare media onderwerpt aan commerciële normen. Financiële steun voor alternatieve en niet-commerciële media, zodat alle opinies werkelijk aan bod kunnen komen.

- Referendum over het EU-Verdrag samen met de Ieren. - Afschaffing van de ondemocratische 5%-drempel bij verkiezingen . - Politieke partijen moeten zichzelf financieren. - Geen communautair opbod, maar democratie. - Politieke mandatarissen aan een gemiddeld werknemersloon, geen cumul van betaalde posten

Volledige volwaardige werkgelegenheid ! Wetsvoorstel Decroly: Geen enkel sluiting of herstructurering zonder akkoord met de vakbonden. Geen akkoord met de vakbonden erkend, zonder behoud van inkomen en arbeidscontract in het bedrijf of elders ( creatie andere volwaardige tewerkstelling voor verdwijnen van jobs). Activering op initiatief van de vakbonden van immobiel vermogen en onproductief kapitaal om deze werkzekerheid en behoud van koopkracht te financieren

1 energieoverheidsbedrijf voor productie en distributie van energie onder controle van werknemers en consumenten. Groots werkgelegenheidsplan voor ombouw naar groene stroom om de sluiting van de kerncentrales te compenseren.

Afschaffen van Stabiliteitspact en onafhankelijk Statuut van de ECB. Democratische controle op de monetaire autoriteit. De ECB belet een echte economische relance.

Alle EP-kandidaten moeten zich verbinden om het komend EP uit te roepen tot een Grondwetgevende Vergadering die de basiswet maakt van een Europese democratie en die tekst voorlegt in referendum aan de volkeren van de 27 EU-lidstaten. Dat is de enige democratische basis om Europa op te bouwen en de verdeling van bevoegdheden te regelen.

Tegen het wetsvoorstel Van Rompuy om de 9 Belgische deelparlementen blokkeringsbevoegdheden te geven tgr EU wetgeving.

Steun aan de vraag van ondermeer CAP-lijstrekker bij het Grondwettelijk Hof tot nietigverklaring van Lissabon-Verdrag.

Herziening van de toetredingscriteria voor het EU-lidmaatschap ( Maastrichtnormen, Stabiliteitspact,…)

Geen nationalisatie van verliezen en slechte kredieten en privatisering van winsten. Banken in vereffening stellen, alle rommelkredieten afzonderen en bankwezen herleiden tot het beheer van spaargeld en normale investeringsbeleid in maatschappelijke verantwoorde activiteiten. Herinvoeren van scheiding investeringsbank en spaarbank. Overheidscontrole en -monopolie van de overheid op krediet en geldschepping invoeren.

Vrije baan voor de jeugd ! Absolute prioriteit aan volwaardige werkgelegenheid voor onze afgestudeerden.

- Meer gevangenissen is geen oplossing voor de huidige overbevolking – meer investeringen in alternatieve straffen en meer personeel in en buiten de gevangenissen voor begeleiding en dadertherapie. Drugverslaafden en psychiatrische patiënten horen er niet thuis. -Boetes moeten inkomensafhankelijk worden gemaakt. - Absolute prioriteit aan de bestrijding van fiscale en financiële fraude.

Reconversie van Europees landbouwgeld naar locale coöperatieve duurzame landbouwbedrijven en naar rechtstreeks afzet naar de consumenten. Zuivere gewassen. We zijn tegen de vervuiling van landbouwproducten door GGO’s (Genetisch Gemanipuleerde Organismen)

Een juist milieubeleid is zeer belangrijk en gaat samen met een economie die niet alleen op winst gericht is maar op de mensen : - autos verbieden die niet zuinig zijn voor invoer of fabricage. - onderzoek stimuleren op hernieuwbare brandstoffen. - wat nu gebeurt de burgers altijd maar meer laten betalen op vuilzakken en containerparken is buiten proportie. - Het wettelijk vastleggen van het voorzorgsprincipe. - Coöperaties voor hernieuwbare energie - Uitstap uit kernenergie behouden.

-Opdrijven van investeringen in openbaar vervoer als echt alternatief voor de auto zeker in de steden. -Meer investeringen voor meer verkeersveiligheid

Een volledige publieke financiering op alle niveaus die overeenkomt met de werkelijke opleidingskost moet het onderwijs op alle niveaus gratis maken. De publieke financiering optrekken tot minstens 7 procent van het BBP. Geen publiek-private samenwerking voor de scholenbouw. Pluralistisch onderwijs georganiseerd door de gemeenschap, dat gefinancierd wordt naar behoefte. Privé-onderwijs georganiseerd door een non-profitorganisatie kan mits zij de centrale rechtspositie voor het personeel, de door de overheid bepaalde minimum onderwijsdoelstellingen en de regels inzake beheer en controle van de financiële middelen met inbegrip van het patrimonium aanvaarden.

- Terugdraaien van alle privaterings- en liberaliseringsmaatregelen in post, telecom, openbaar vervoer,… Overheidsdiensten zijn diensten zonder winstoogmerk. - Herstel van de statutaire tewerkstelling in de openbare diensten – voor een omzetting van alle nepstatuten in voltijdse en vaste jobs.

Afbakenen van het landbouwareaal gericht op grondzekerheid voor wie de grond bewerkt.Onteigening van gronden voor leniging van woningnood. Beleid tegen grondspeculatie. Geen Lange Wapper in Antwerpen.

Geen regionalisering van de voetbalbond en de sportbonden in het algemeen. Absolute prioriteit aan amateursport en sport op school.

-De farmagiganten manipuleren overheden en bevolking voor de verkoop van hun producten.De farma-industrie verdient aan zieke mensen. -Gratis geneeskunde met nadruk op de eerste lijn in een openbare en nationale gezondheidsdienst die de verschillende gezondheidsdiensten overkoepelt, organiseert en coördineert in het belang van de volksgezondheid en niet van winst of prestige van diverse individuen en instellingen. - Herwaardering van het paramedische en niet-medische personeel. - Meer middelen voor thuiszorg en ondersteuning ervan door wijk- of buurtcomités. - Doorgedreven humanisering van de rusthuizen voor bejaarden, instellingen voor mensen met een beperking.

Economische relance via openbare volwaardige tewerkstelling in maatschappelijke behoeften - Verdeling van de beschikbare arbeid: te beginnen met een 32-uren- en 4-dagenwerkweek, met behoud van loon en bijkomende aanwervingen. -Geen verdere regionalisering van de arbeidsmarkt en geen maatregelen die de werkenden tegen elkaar uitspelen. - De loonnorm wordt afgeschaft en er komt een interprofessioneel minimumloon in functie van de reële behoeften. - Afschaffing private uitzendbureaus. Alle werkgelegenheidsdiensten in handen van de overheid.

Algeheel beleid om de privé-greep op het wetenschappelijk onderzoek te weren.Openbare en democratische controle op de onderzoeksmiddelen van de gemeenschap.

- Begrensde huurprijzen, wettelijk bepaald en onder controle van bewonersgroepen en huurdersverenigingen, die betrokken worden in het woonbeleid. - Een ambitieus programma voor sociale woningbouw, renovatie en woonenergiebesparing. Het aandeel betaalbare huur- en koopwoningen moet afgestemd worden op de behoefte. - Actieve bestrijding van leegstand en huisjesmelkerij door onteigening. Planning en een sluitend vangnet en opvang voor daklozen. Oplossingen in overleg met de armen zelf, op maat van de mensen.

Het asiel- en migratiebeleid blijft één van de belangrijkste uitdagingen voor de Europese Unie en haar Lidstaten. Het beleid van de ene lidstaat heeft onmiddellijke gevolgen voor de andere lidstaten. Om te voorkomen dat de ene lidstaat een aantrekkelijkere bestemming wordt dan een andere én om te verzekeren dat de toegang tot een kwalitatieve en faire behandeling in iedere lidstaat verzekert is, dringt harmonisatie zich op binnen de Unie. Daarbij moet men oog hebben voor de opvang – en integratiecapaciteit van Europa op het vlak van onze arbeidsmarkt, de huisvesting, gezondheids- en sociale voorzieningen, het onderwijssysteem en de bescherming van de migranten tegen uitbuiting door criminele netwerken. Het is belangrijk dat de effectieve bescherming van vluchtelingen in de Unie verzekerd blijft.  Verder zijn solidariteit en praktische samenwerking van groot belang om het project te doen slagen. Solidariteit is nodig omdat de lidstaten aan de buitengrenzen van de Unie veel meer asielzoekers en immigranten te verwerken krijgen dan andere lidstaten. Inzake regularisaties moeten de lidstaten steeds de nadruk leggen op de ‘geval per geval’ benadering. Collectieve regularisaties moeten vermeden worden omwille van het aanzuigeffect en de gevolgen voor andere lidstaten.

Als de Europese Unie een volwaardige wereldspeler wil zijn, dan is haar buitenlands en veiligheidsbeleid één van haar grote prioriteiten.  De EU heeft buiten haar grenzen in heel de wereld een enorm potentieel op gebied van diplomatie, ontwikkelingssamenwerking en defensie.  Dit potentieel moet zo veel mogelijk worden benut.  Hoe meer vrede en ontwikkeling en samenwerking in de wereld, hoe beter voor andere landen en volkeren waarmee wij solidair willen zijn, en hoe beter ook voor onze eigen economische belangen, culturele en politieke waarden en behoeften aan veiligheid.  Daarom is het belangrijk dat de Unie met één stem spreekt in de wereld en over de nodige politieke wil en middelen beschikt voor een krachtig gemeenschappelijk optreden, en dat de samenwerking met landen en regio’s wordt versterkt in multilateraal verband.  CD&V pleit er in deze optiek o.m. voor dat wordt gestreefd naar een volwaardige eigen vertegenwoordiging van de Unie in belangrijke multilaterale instellingen zoals de VN, de NAVO, de G20, het IMF, de Wereldbank, …

We willen extra aandacht geven aan kinderen in ons cultuurbeleid. Een levenslange cultuurparticipatie is ons doel. Want pas als kinderen veel in contact komen met allerlei soorten cultuurbeleving, zullen ze de smaak te pakken krijgen. Gerichte maatregelen moeten de toegang voor gezinnen met kinderen zo laag mogelijk maken. Een duurzame uitbouw van de educatieve diensten van cultuurorganisaties zoals musea en kunstencentra, is een absolute prioriteit. Vlaanderen heeft nood aan een internationaal cultureel ambassadeur die cultureel Vlaanderen kan promoten in het buitenland. We hebben veel te bieden en mogen dat ook tonen. De programma’s van de openbare omroep moeten maximaal toegankelijk zijn op televisie en via internet. Zoals elke Vlaamse woning beschikt over stromend water en elektriciteit, zou tegen het einde van deze legislatuur elke Vlaamse woning een internetaansluiting aan democratisch tarief moeten hebben. Een specifiek programma voor media-educatie is nodig om de omgang met de diverse (nieuwe) media te verbeteren. Deze media-educatie moet aangepast zijn aan de doelgroepen: ouderen, jongeren, minder geletterden, kansarmen… Alle erkende radiozenders moeten maximaal beluisterbaar zijn in hun zendgebied en zij die een extra inspanning leveren voor de Vlaamse muziekindustrie krijgen een stimulans van de Vlaamse overheid.

CD&V kiest voor de representatieve democratie, gebaseerd op een samenspel van respect en vertrouwen. Kiezers schenken hun vertrouwen aan vertegenwoordigers. Vertegenwoordigers leggen respectvol rekenschap af aan de kiezer. Het middenveld (zeg maar het geheel van organisaties en verenigingen in onze samenleving) speelt daarbij een cruciale rol. Het middenveld informeert de politiek over wat de mensen bezighoudt en verenigt en mobiliseert mensen ten aanzien van de politiek. Mensen die zich verenigen staan sterker. De directe democratie waar sommigen zo hoog mee oplopen, creëert vooral illusies en herleidt de politiek tot een televoting. Beslissingen worden dan los van elkaar genomen, en kaderen niet meer in een samenhangend beleid.

De economische crisis creëert voor Vlaanderen een kans om onze economische troeven te versterken en onze kwetsbare plekken aan te pakken. Onze economie moet zich verder openen naar de wereld door zowel investeringen aan te trekken als export aan te moedigen. Zo moet tegen 2020 het aantal exporterende bedrijven toenemen en het aantal exporterende KMO’s verdubbelen. De uitvoer naar snelgroeiende markten moet groeien tot 10%. Het aantal en de omvang van buitenlandse directe investeringen moet toenemen. Ondernemerschap in al zijn vormen moet worden aangemoedigd, van starters via doorgroeiers tot gevestigde waarden en speerpuntsectoren. Er moet voldoende en geschikte ruimte zijn om te ondernemen. Tegen 2020 willen we in Vlaanderen een sterke ondernemerscultuur, met meer ondernemingen en een grotere waardering voor ondernemende mensen. Jonge starters worden aangemoedigd, zodat meer mensen een zaak durven opstarten. Het ondernemerschap moet in het bijzonder bij vrouwen, allochtonen en ouderen worden aangemoedigd. Creativiteit en innovatie moeten aangewakkerd worden.

Ons eerste doel is energie besparen. Daarom willen we het huidige beleid verder zetten: enerzijds met normen en doelstellingen, anderzijds met sterke aanmoedigingen voor al wie energie kan bespraen. Dat zijn alle economische sectoren, de overheden, de huishoudens, verenigingen en de informele sector. Energie besparen kan overal: op toestellen, productieprocessen, transport, verwarming, verluchting, verlichting. Met energieconsulenten speelt de overheid een actieve ondersteunende rol. Ook energiezekerheid is belangrijk. We kunnen niet zonder veilige continue bevoorrading van energie. De fossiele bronnen moeten plaats ruimen voor hernieuwbare bronnen. De inhaalbeweging van de afgelopen vijf jaar moet worden doorgezet. De vrijmaking van de energiemarkten moet worden voltooid. Drie: energie is een recht voor iedereen. Gebrek aan energie mag niet leiden tot mensonwaardige levensomstandigheden. Gezinnen moeten in verhouding tot de gezinsomvang en –samenstelling over passende hoeveelheden stroom en brandstof kunnen beschikken.

Sinds haar oprichting op 1 juni 1998 heeft de Europese Centrale Bank (ECB) een stevige reputatie opgebouwd op de internationale financiële markten. Door het beleid van de ECB is de EURO uitgegroeid tot een internationale reservemunt die kan wedijveren met de Amerikaanse Dollar. De sceptici hebben tot op heden ongelijk gekregen. CD&V is steeds een voorstander geweest van de Europese monetaire integratie. Dat was ook een belangrijke impuls voor de handel binnen de EU. Een onafhankelijke ECB is volgens ons een belangrijke voorwaarde voor een geloofwaardig monetair beleid. De voorbije jaren heeft de ECB aangetoond dat ze succesvol is in het bewaken van prijsstabiliteit, haar prioritaire opdracht. Tijdens de huidige financiële crisis heeft ze ook een belangrijke ondersteunende rol gespeeld door extra liquiditeiten te verstrekken. CD&V vraagt dat de ECB, conform haar statutaire opdracht, voldoende aandacht blijft besteden aan de ondersteuning van de economische activiteit in de EU.

De grootste uitdagingen waarmee onze samenleving in al haar segmenten geconfronteerd wordt, zijn uitdagingen op wereldschaal.  Mondiale uitdagingen kunnen best wereldwijd worden aangepakt.  Daarom vindt CD&V Europa het beste bestuursniveau en willen we de EU optimaal benutten.  Wij willen dat de Europese Unie sterk genoeg wordt om haar rol als wereldspeler volledig waar te maken tegenover de kansen en bedreigingen van de globalisering.  In de eerste plaats moet de Unie daartoe de nodige bevoegdheden en middelen krijgen, onder meer voor een doelmatige aanpak van de wereldwijde financiële en economische crisis, in de uitvoering van structurele hervormingsmaatregelen ter bevordering van economische groei en tewerkstelling, in de strijd tegen de klimaatverandering en voor een verzekerde energievoorziening, in de bestrijding van de georganiseerde misdaad en internationaal terrorisme, in de beheersing van asiel- en immigratiestromen, in de internationale samenwerking op gebied van diplomatie, defensie en ontwikkelingssamenwerking.

Vlaanderen heeft Europa nodig, en zelfs meer dan ooit in deze tijden van globalisering.  CD&V ijvert voor een Europa waarin Vlaanderen alle nodige ruimte wordt geboden om zijn belangen te behartigen. Dit moet zijn vertaling krijgen in de Europese structuren en meer bepaald in de besluitvorming van de ministerraden, de rechtstreekse toegang tot het Hof van Justitie en de werking van het Comité van de Regio’s. Van zijn kant moet Vlaanderen zijn instrumentarium voor een actieve opvolging van het Europees beleid verder uitbouwen, in de eerste plaats de Vlaamse Vertegenwoordiging binnen de Belgische Permanente Vertegenwoordiging bij de Europese Unie.  Dit betekent eveneens dat Vlaanderen de BENELUX-samenwerking optimaal moet benutten als hefboom om de Vlaamse belangen in Europa te verdedigen, en dat Vlaanderen ook daarbuiten actieve samenwerking nastreeft met strategische partners in Europa (regio’s en landen).  Daarenboven hecht CD&V een groot belang aan de bescherming van het Nederlands als volwaardige officiële taal van de Europese Unie.  Het Europa dat CD&V wil is immers een Europa waarin alle inwoners zich erkennen en dat voor iedereen begrijpelijk is.

De Europese Unie moet een aantal grondige hervormingen ondergaan om een efficiënt bestuursniveau te zijn en te blijven.  Deze hervormingen verlopen onvermijdelijk stapsgewijze, maar zijn dringend omdat de besluitvorming en de werkwijze van de Unie niet meer zijn aangepast aan een groep van 27 landen.  Het verdrag van Lissabon – dat nagenoeg volledig de inhoud van het destijds verworpen grondwettelijke verdrag heeft overgenomen – is een belangrijke stap vooruit.  Het verdrag versterkt de Europese instellingen en versoepelt de besluitvorming op een manier die de Unie vlotter en doelmatiger maakt in beleidsdomeinen die om een Europese aanpak schreeuwen, zoals de bestrijding van de georganiseerde misdaad of het asiel- en immigratiebeleid.  Daarom rekent CD&V op een snelle inwerkingtreding van het hervormingsverdrag. Overigens wijst CD&V met trots op de bepalende rol die Jean-Luc Dehaene heeft gespeeld in de totstandkoming van zowel de Europese Grondwet (die helaas verworpen werd) als van het verdrag van Lissabon (dat nog moet worden geratificeerd) en op de verantwoordelijkheid die hij als bevoegd rapporteur in het Europees Parlement ook vandaag nog draagt in verband met de uitvoering van het nieuwe verdrag.

Uitbreiding kan de EU versterken als speler in de wereld, maar mag geen rem zijn op de verdere Europese  integratie. Daarom wil CD&V geen verdere uitbreiding voordat het nieuwe hervormingsverdrag geratificeerd en van kracht geworden is.  Om toe te kunnen treden moeten landen volledig voldoen aan alle toelatingsvoorwaarden.  Eén van de toetredingscriteria is de integratiecapaciteit van de Unie: het vermogen van de Unie om nieuwe lidstaten op te nemen zonder het integratieproces te verhinderen of af te remmen.  Dit wil zeggen dat de toetreding afhankelijk is van het effect ervan op de interne samenhang, de besluitvaardigheid, de financiële draagkracht en het maatschappelijke draagvlak van de Unie. CD&V erkent en benadrukt het grote belang van goede relaties tussen de EU en Turkije, maar staat kritisch tegenover effectieve toetreding van Turkije. De lopende toetredingsonderhandelingen moeten een kans krijgen, maar net zoals de Europese Commissie vinden we dat het resultaat van de onderhandelingen zowel in een bevoorrecht partnerschap als in een effectieve toetreding kan uitmonden.  Tot nu toe blijft Turkije onder de verwachtingen wat de vereiste hervormingen in eigen land betreft.  Bovendien is het duidelijk dat de Europese Unie vandaag zelf niet klaar is voor toetreding van Turkije. 

De Vlaamse en de federale regering hebben de Belgische banken gered, en daarmee ook het spaargeld van de mensen èn onze economie. Na het crisisbeheer, is het tijd om te werken aan de langere termijn. Zo pleit CD&V voor een betere toezicht op de financiële sector. Dit wordt best Europees en internationaal geregeld. De consumentenbescherming kan worden verbeterd via een scherpere controle op reclame en verkooppraktijken en via meer financiële vorming. Op het vlak van de lonen in de financiële sector moet de lange termijn weer de bovenhand krijgen op het korte termijn-gewin. De financiële crisis heeft de beperkingen van de onbeperkte, neoliberale economie in de verf gezet. De christendemocratische visie van de sociaal gecorrigeerde markteconomie is actueler dan ooit.

CD&V wil kinderen en jongeren actief betrekken bij het nemen van beslissingen die hen aanbelangen. De Vlaamse overheid moet de gemeentebesturen blijvend ondersteunen in hun inspanningen om voldoende aangepaste basisinfrastructuur voor jeugd te voorzien zoals jeugdlokalen, kampplaatsen, jeugdverblijven en openbare plekken waar kinderen en jongeren zich thuis voelen. CD&V wil er voor zorgen dat elke gemeente een jeugdloket heeft: één plaats waar jongeren met al hun vragen terecht kunnen, een ‘alles-in-huisservice’ dus. Tegelijkertijd moet de Vlaamse overheid het gezamenlijk gebruik van sport- en spelinfrastructuur door sport- en jeugdverenigingen stimuleren. Tot slot nog een specifiek aandachtspunt: gaming. CD&V wil een beleid dat de sector aanzet tot verantwoordelijkheid en zelfregulering. Het beleid moet gesteund zijn op wetenschappelijk onderzoek naar de effecten van gaming, zowel de negatieve als de positieve). We willen ook de mogelijkheid bekijken om games te gebruiken als nuttige tools in het onderwijs of in bewustmakingscampagnes. Ook een duidelijke rating - o.m. een aanduiding van de geschikte leeftijd – staat op ons verlanglijstje.

Intensieve gerechtelijke samenwerking is onontbeerlijk geworden voor de effectieve bestrijding van georganiseerde misdaad, drugs- en mensenhandel, terrorisme…   Er is op Europees niveau al veel verwezenlijkt, maar er blijft ook nog veel te doen. Europa moet daartoe ook de nodige bevoegdheden en middelen krijgen.  Het verdrag van Lissabon is in dit opzicht al een flinke stap in de goede richting.  De versterking van de strafrechtelijke samenwerking tussen de lidstaten van de Europese Unie dient zich o.m. toe te spitsen op verdere stappen zoals de wederzijdse erkenning van gerechtelijke beslissingen en procedures, een onderlinge afstemming van de strafmaat voor zware misdrijven met grensoverschrijdende gevolgen, en een actievere en betere samenwerking tussen Europol en Eurojust (instellingen die door Europa zijn gecreëerd ter uitvoering van politie- en justitiesamenwerking op Europese schaal).  CD&V is ook van oordeel dat werk moet worden gemaakt van de oprichting van een Europees parket met uitgebreide  bevoegdheden, en van de operationele samenwerking tussen de wetshandhavingsdiensten van de lidstaten – die nu nog te wensen overlaat.

CD&V engageert zich voor de leefbaarheid van kleine en grote landbouwbedrijven in Vlaanderen, met oog voor de sociale, economische en ecologische aspecten. We ijveren voor een sterk Europees landbouwbeleid, met voldoende middelen. We steunen onze landbouwers actief bij hun aanpassing aan de gewijzigde marktomstandigheden. Het Vlaams Investeringsfonds (VLIF) blijft de motor van het Vlaamse landbouwbeleid. De export moet worden versterkt, de zoektocht naar nieuwe markten ondersteund. We investeren in onderzoek en innovatie in de landbouw. Het mestbeleid wordt goed opgevolgd en de voorbereidingen voor het nieuwe actieplan worden tijdig getroffen. We bieden rechtszekerheid aan de landbouwers : de 750.000 ha agrarisch gebied dient volledig afgebakend te zijn vooraleer een nieuw ruimtelijk structuurplan van kracht wordt. Ingrepen in de herbevestigde agrarische gebieden moeten steeds afdoende gemotiveerd en ruimtelijk gecompenseerd worden. Prioritair is de uitvoering van de planschaderegeling met een regeling voor kapitaal en gebruikersschade in overleg met de landbouwsector. Bij grootschalige projecten en ruimtelijke uitvoeringsplannen met grote impact op de landbouw wordt een LER ((Land Equivalent Ratio) of een landbouwgevoeligheidsanalyse als standaardprocedure opgenomen.

Een goed evenwicht tussen ecologische, economische en sociale bekommernissen is ons uitgangspunt. Het Vlaamse beleid inzake leefmilieu en natuur moet ECO zijn : “Efficiënt”, “Coherent” en “Overlegd”. Wat zijn de prioriteiten voor CD&V? Een verbetering van de luchtkwaliteit, met o.a. een hervorming van de verkeersbelastingen in functie van milieuparameters en de uitvoering van actieplannen tegen fijn stof. Schonere bodems, met o.a. de uitvoering van het nieuwe bodemdecreet, het opzetten van bodemsaneringsfondsen en de herontwikkeling van verlaten bedrijfssites. Een nog beter afvalbeleid, met o.a. een duurzaam materialenbeleid, een optimale verantwoordelijkheid van de producenten en een grotere afzetmarkt voor gerecycleerde materialen. Een natuur- en bosbeleid met o.a. instandhoudings-doelstellingen ter uitvoering van de Vogel- en Habitatrichtlijn, het concentreren van het aankoop- en doelgroepenbeleid op de uitvoering van de natuurlijke structuur enmeer toegankelijk groen. CD&V wil bovendien een vereenvoudiging van de milieuregels met o.a. minder planverplichtingen en administratieve vereenvoudiging. Uiteraard is een goede handhaving – waken over de correcte toepassing van de regels dus - de sluitsteen.

Goede en vlotte verplaatsingsmogelijkheden zijn belangrijk op vele punten: voor de economie en de werkgelegenheid, voor het welzijn van iedereen in de samenleving, voor het leefmilieu en de leefbaarheid. Er bestaat geen wondermiddel, een totaalaanpak is nodig. Wat betekent dat? De verkeers­infrastructuur (wegen, spoorwegen en waterlopen) voltooien, zodat de flessenhalzen worden weggenomen. Nog meer veilige fietspaden aanleggen. De beschikbare infrastructuur optimaal benutten via dynamisch verkeersmanagement, zoals verkeerslichten flexibel beïnvloeden. Meer woon-werkverplaatsing via openbaar vervoer en collectief vervoer. Thuiswerken aanmoedigen. Rekeningrijden voor vrachtwagens. De havens verder modernisering van onze havens, het achterland beter toegankelijk maken over het water, wachttijden aan sluizen beperken. Tenslotte moeten de milieueffecten van onze mobiliteit de komende legislatuur drastisch naar omlaag. De inhaaloperatie voor onze infrastructuur, die de huidige Vlaamse regering heeft ingezet, moet worden verdergezet. Er werden de afgelopen jaren meer fietspaden aangelegd dan ooit tevoren. 500 zwarte punten in het verkeer werden aangepakt. Het aantal verkeersslachtoffers, vooral zwakke weggebruikers, blijft dalen. Het verkeersveiligheidsplan moet Vlaanderen op koers houden.

Onderwijs maakt mensen sterk voor de wereld en sterk voor de toekomst. CD&V vertrekt vanuit het respect voor de vrije keuze van de ouders, de vrijheid van het initiatief en de vrije ruimte om het eigen opvoedingsproject te realiseren. Tegen 2020 dienen de talenten in Vlaanderen nog meer benut te worden. Concreet willen we zoveel mogelijk kinderen in het kleuteronderwijs, minder schooluitval door betere studiekeuze en meer zorg, betere doorstroming in het secundair onderwijs en meer instroom in het hoger onderwijs, meer deelname aan levenslang leren, meer diversiteit op de arbeidsmarkt. We willen ook studenten echt warm maken voor een buitenlandse ervaring. Vreemde talenkennis aanleren is in dat verband essentieel. Docenten en professoren moedigen we aan hun eigen Europese contacten meer uit te bouwen en zo de weg voor te bereiden. Er moet gezorgd worden voor voldoende, gemotiveerde en bekwame leerkrachten en voor sterke scholen met een eigentijdse infrastructuur. In het secundair onderwijs bestaan er, afhankelijk van de studierichting, te grote verschillen in kostprijs voor de ouders. Iedereen die recht heeft op een studiefinanciering, moet ze ook krijgen. CD&V wil dat de overheid het onderwijsveld de ruimte en de tijd geeft om de in gang gezette vernieuwingen in te voeren.

Om economisch en sociaal aan de top te staan, is een goed functionerende overheid noodzakelijk. CD&V wil een overheid die integer en zuinig omgaat met het belastinggeld, een overheid die zich dienstbaar opstelt en zich actief wil verantwoorden ten aanzien van de mensen. De Vlaamse overheden, op alle niveaus, moeten substantiële én realistische efficiëntiewinsten realiseren. We investeren in e-governmenttoepassingen die bijdragen tot een betere dienstverlening, vanuit een “uniek loket”-benadering,. Een efficiënte, open en oplossingsgerichte overheid wil CD&V ondermeer bereiken via minder regels, het sterker doelgericht inzetten van ICT en het aflijnen van de taken tussen afgeslankte kabinetten en de administratie. CD&V wil personeel vooral inzetten voor noden die op dat ogenblik de meeste aandacht vragen Dat kan door het omvormen of verschuiven van intern personeel. Dit moet zorgen voor een kostenefficiënte overheid, zonder in te boeten op slagkracht. CD&V gaat voluit voor een duurzaam personeelsbeleid. Dit betekent dat alle groepen in de samenleving kansen krijgen bij de overheid. We streven naar een modern personeelsbeleid, waarbij de personeelsleden billijk verloont in verhouding tot hun functie-uitoefening.

Er zijn grenzen aan onze ruimte in Vlaanderen. Daarom willen we een ruimtelijke ordening waar rechtszekerheid heerst en waar een evenwicht heerst dankzij goede afspraken tussen de vele ruimtegebruikers over de ruimtebehoeften. Tijdens de afgelopen legislatuur werd werk gemaakt van de uitvoering van het Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen(RSV): een aantal stedelijke gebieden, buitengebieden, economische knooppunten, e.a. werden afgebakend. Er is een ernstige inspanning gebeurd voor de klantgerichte en snelle afhandeling van bouwvergunningsaanvragen en voor de afhandeling van de aanvragen binnen de voorgeschreven termijnen. In de volgende legislatuur moet een nieuw structuurplan duidelijk maken waar we met Vlaanderen naar toe willen, vertaald in concrete doelstellingen, maar zonder een wurgend corset waarbinnen de lokale overheden geen ruimte meer vinden voor eigen beleid. CD&V wil een verdere ontvoogding van de gemeenten, omdat zij het dichtst bij de bevolking staan. Zij kunnen de noden op het terrein het best beantwoorden. Wat de naleving van de regels betreft, wil CD&V een handhavingsbeleid dat zich voornamelijk richt op grote, bewuste en recente bouwovertredingen. De overheid moet zich zo organiseren dat ze in het handhavingsbeleid kort op de bal kan spelen.

Dé doelstelling van het sportbeleid is voor CD&V: zoveel mogelijk mensen een leven lang op een gezonde manier aan sport laten doen. Aangezien het onderwijs alle kinderen en jongeren bereikt (ook de minder getalenteerden en de kansarmen), pleit CD&V voor een evenwichtige sportopvoeding op school door wekelijks minstens 3 uur bewegingsopvoeding of sportbeoefening binnen de lesuren. Daarnaast moet het sportaanbod in de naschoolse opvang drastisch uitgebreid worden. Omwille van hun maatschappelijke relevantie moeten sportclubs meer worden ondersteund. Sportclubs bieden de beste kansen voor regelmatige kwaliteitsvolle sportbeoefening op ieders niveau, zowel voor de recreatieve als de competitieve sporter. Ze bieden ontspanning, sociaal contact en leveren een bijdrage in de bestrijding van bewegingsarmoede. Bovendien maken sportclubs de jongeren vertrouwd met waarden zoals: fair play, solidariteit, team spirit, respect voor spelregels en de medemens, het ontwikkelen van zelfstandigheid, het belang van persoonlijk engagement en de inzet voor anderen, het leren omgaan met winst en verlies… . Maar zij kunnen deze belangrijke maatschappelijke rol maar blijven vervullen mits een sterke financiële ondersteuning van de sportclubs én een specifiek statuut van hun sportvrijwilliger i.v.m. hun verzekering en hun fiscaal en sociaal statuut.

Centraal voor CD&V staat: toegankelijke, betaalbare en kwaliteitsvolle zorg voor iedereen. Investeren in nieuwe zorginfrastructuur (ouderenvoorzieningen, kinderdagverblijven, voorzieningen voor personen met een handicap en ziekenhuizen) is investeren in mensen. CD&V blijft inzetten op preventie, op het ritme van de levensloop en nog meer op maat van kansengroepen. We ondersteunen huisartsen, als spilfiguur in een laagdrempelige eerstelijnszorg. In de zorgverzekering maken we werk van een verhoogde tussenkomst voor mensen met een zware zorgkost. CD&V zorgt voor mensen die zorgen voor mensen: mantelzorgers, vrijwilligers en in het bijzonder de professionele zorg. CD&V blijft tevens investeren in een zorgaanbod op maat en naadloze zorg. In afwachting van de overheveling van de bevoegdheid, maken we werk van een aanvullende Vlaamse kinderbijslag. We versterken het zorgkrediet en veralgemenen de gebruik van inkomensgerelateerde bijdragen in de kinderopvang. De inspanningen inzake preventie en hulpverlening bij schuldenlast worden opgedreven.

Onze absolute prioriteit tijdens de huidige crisis, is om de job van zoveel mogelijk mensen veilig te stellen. Wanneer mensen door faillissementen en herstructureringen toch ontslagen worden, moeten we hen zo snel mogelijk terug aan de slag krijgen en vermijden dat ze langdurig in de werkloosheid terechtkomen. Daarnaast moeten ook nieuwkomers op de arbeidsmarkt zo snel mogelijk worden geactiveerd en begeleid worden naar een job. De huidige crisis toont echter ook aan dat we meer werk moeten maken van werkzekerheid. Mensen hebben niet langer hun leven lang één job, maar ze moeten wel een loopbaan lang in staat zijn werk te vinden. Investeren in loopbanen en competenties zal steeds noodzakelijker worden. Op langere termijn zal de arbeidskrapte opnieuw voelbaar worden. Zonder een fundamentele verhoging van de werkzaamheidsgraad, zullen er in 2030 in Vlaanderen zowat 300.000 arbeidskrachten minder beschikbaar zijn op de arbeidsmarkt. We moeten er dus voor zorgen dat zoveel mogelijk mensen, zo lang mogelijk aan het werk kunnen (blijven). Alleen zo kunnen we het economisch draagvlak versterken, ons welvaartspeil op peil houden en ons sociaal stelsel veilig stellen.

Voor CD&V moeten de doelstellingen van Pact 2020 worden uitgevoerd. Dat betekent dat Vlaanderen tegen 2014 de Europese doelstelling moet halen door 3% van het Bruto Binnenlands Product aan onderzoek en ontwikkeling (O&O) te besteden. De volgende Vlaamse regering zal daarvoor een groeipad moeten uittekenen om dit te garanderen. De extra middelen moeten gericht ingezet worden, maar ook dienen om het innovatiebeleid te verruimen, te verlengen en te verbreden. Het innovatiepotentieel van onze ondernemingen moet hoger, zeker KMO’s moeten op meer steun kunnen rekenen om te innoveren. De overheid moet door innovatief aanbesteden binnen elk beleidsdomein middelen ter beschikking stellen die niet enkel op strikt technologische innovatie ingezet zullen worden, maar ook naar procesinnovatie en naar vernieuwing in niet- technologische sectoren moeten vloeien.

Betaalbaar en kwaliteitsvol wonen is al vele jaren een prioritair aandachtspunt van CD&V.  Beschikken over een degelijke woning is immers onontbeerlijk om zich ook op andere domeinen ten volle te kunnen ontplooien.  Mensen die slecht wonen kampen vaak met gezondheidsproblemen, de schoolresultaten van kinderen lijden eronder...  Om al die redenen blijft CD&V volop inzetten op betaalbaar wonen.  Om dat te realiseren voorzien wij een breed gamma aan maatregelen zoals: De verdere verhoging van het aantal woningen dat via een sociaal verhuurkantoor aan betaalbare prijzen kan verhuurd worden; De verhoging van het aantal sociale huur- en koopwoningen, evenals het aantal sociale kavels.  Daartoe is het absoluut noodzakelijk dat het decreet op het grond- en pandenbeleid, dat voorziet in bijkomende realisatie van 43.000 sociale huurwoningen, 21.000 sociale koopwoningen en 1.000 sociale kavels uitgevoerd wordt; Verder onderzoek naar de mogelijkheid tot het uitbreiden, volgens strikte criteria,  van het stelsel van huursubsidies voor mensen die reeds lang op de wachtlijst voor een sociale huurwoning staan; Het versterken van het aanbod aan sociale leningen.  Dit instrument biedt de mogelijkheid aan kandidaat-eigenaars om tegen betaalbare voorwaarden een hypothecaire lening af te sluiten en aldus toch een woning te kunnen verwerven.

Wij zijn voorstander van een gemeenschappelijk Europees asielstelsel. Dit stelsel moet leiden tot een betere effectieve bescherming van wie op de vlucht is. Een loutere harmonisatie van bestaande asielprocedures zal niet volstaan. Meer praktische samenwerking tussen de lidstaten is al een belangrijke stap. De EU draagt bij aan verbetering van vluchtelingenopvang nabij conflictgebieden. Zij nodigt ruimhartig vluchtelingen uit voor hervestiging in Europa. Het oprichten van een Europees Resettlementprogramma zal de bestaande resettlementactiviteiten van de lidstaten ondersteunen en versterken. De Dublinverordening wordt gewijzigd teneinde asielverzoeken eerlijker te verdelen over de EU-landen. Daarbij wordt rekening gehouden met de belangen van de asielzoeker. De EU leeft het VN-Vluchtelingenverdrag na. Zij biedt ook bescherming aan mensen die vervolgd worden vanwege hun geslacht, geslachtsidentiteit of seksuele gerichtheid. Zij schuift geen asielzoekers af op ‘veilige derde landen’. De EU waarborgt een goede opvang voor asielzoekers. Zij krijgen toegang tot de arbeidsmarkt en onderwijs als de procedure langer dan een half jaar duurt. Minderjarigen, ook als ze begeleid worden door hun ouders, mogen niet worden opgesloten. De EU neemt het initiatief tot een internationaal verdrag over klimaatvluchtelingen.

We willen dat de EU een actieve mondiale speler wordt voor vrede en ecologische rechtvaardigheid. Dat houdt onder meer in een actieve rol voor vrede en mensenrechten, voor crisispreventie en een civiele aanpak van conflicten, voor ontwapening en non-proliferatie. Binnen het VN-kader kan de EU een sterkere rol spelen bij internationale vredesopdrachten. De EU zou verder nog meer moeten investeren in ‘preventieve gerechtigheid’, en dat door onder meer een actieve rol om de wereldhandel op een sociaal-ecologisch duurzaam spoor te krijgen, door een actief klimaatbeleid waarin Europa haar eigen verantwoordelijkheid opneemt en die niet doorschuift naar anderen, door actieve steun aan de landen in het Zuiden. De EU moet de drijvende kracht worden in de mondiale omzetting van de VN-Millenniumdoelen en de wegbereider voor een coöperatief multilateralisme dat bijdraagt aan de versterking van de mensenrechten. Europa was en is voor ons een vredesproject, en bijgevolg is het beleid rond de uitbreiding en het nabuurschap cruciaal voor de versterking van vrede en rechtvaardigheid op dit continent.

Groen! pleit voor een krachtig cultuurbeleid. Dat betekent dat de overheid ook in crisistijd voldoende middelen blijft vrijmaken om te investeren in cultuur. Verscheidenheid, rijkdom en duurzaamheid zijn de sleutelbegrippen in het groene cultuur- en mediabeleid. Groen! wil één Minister voor cultuur én media en een rode knop voor iedereen. Groen! wil op die manier de link tussen cultuur en media versterken en een grotere verscheidenheid en rijkdom aan programma’s binnenbrengen in alle huiskamers. Groen! wil ook een duurzaam cultuurbeleid. We willen een groen kunsthuizenplan voor Vlaanderen. Dat betekent dat de overheid een pact sluit met de culturele sector om tegen 2025 de globale CO2-uitstoot van de cultuurhuizen met 60% te verminderen. Maar een duurzaam cultuurbeleid betekent nog veel meer: het betekent dat er voldoende aandacht blijft gaan naar de reguliere werking van bibliotheken, culturele centra, kleinschalige activiteiten en dat niet alle middelen worden ingezet voor grote evenementen en eenmalige projecten. Wij bepleiten een evenwicht tussen kleinschalige activiteiten en de evenementen. We gaan voor inhoudelijke duurzaamheid, voor inbedding, nazorg (van projecten) en continuïteit. Dat betekent dat we goede producties langer en meer durven spelen. Groen! zet ten slotte stevig in op cultuureducatie – de sleutel tot participatie – van jongs af aan.

Voor Groen! is de burger veel meer dan een (klagende of tevreden) klant. Groen! wil burgers volop bij het beleid betrekken, hen beschouwen als ‘co-producent’ in plaats van louter als consument. Burgers betrekken is meer dan eenmalige inspraak, vaak op een moment dat alles al beslist is. Het betekent kiezen voor een blijvende dialoog, waarbij mensen tijdig betrokken worden, met volledige openheid en met een gegarandeerde terugkoppeling vanwege de overheid. Actief burgerschap stimuleren vraagt openheid en vertrouwen. Groen! wil de democratie verbreden en verdiepen. Bijv. via adviserende volksraadplegingen, maar ook via bindende referenda. Steeds als sluitstuk van een ruim maatschappelijk debat. Groen! wil ook het middenveld versterken. Het middenveld is een belangrijke bondgenoot van overheid als tegengewicht tegen de stille machtsovername door de markt. Groen! pleit voor een eigentijdse relatie tussen overheid en middenveld : maximaal overleg, maar respect voor ieders eigen rol. De rol van de verkozen organen (parlementen, raden) willen we versterken. Een democratie kan pas leven als er ruimte is voor debat en verschil: De grondwettelijk rechten van de burger verdienen maximale bescherming. Informatisering en de strijd tegen het terrorisme mogen geen alibi zijn om deze rechten te ondermijnen.

Het neoliberaal economisch paradigma, enkel gericht op BBP groei en korte termijn winsten, is voorbijgestreefd en moet verlaten worden. Groen! streeft naar een ecologische economie, waar er rekening wordt gehouden met de grenzen aan de draagkracht van het ecosysteem, en waar de herverdeling op een sociaal rechtvaardige wijze wordt georganiseerd. Een ecologische economie produceert genoeg om welvaart en welzijn voor alle wereldbewoners te creëren, maar overproductie en overconsumptie wordt vermeden en tegengegaan. Deze economie van het genoeg, het tevreden zijn met een redelijke welvaart die niet onbeperkt verder moeten stijgen, is op termijn het enige alternatief voor het huidige traditionele groeidenken en het concurrentieopbod tussen landen en werelddelen. Wat fiscaliteit betreft, pleiten de groenen voor een ‘zero tolerance’-beleid tegen de fiscale fraude. Ook dient de belastingsdruk op arbeid verlaagd te worden, en vervangen door een hogere druk op kapitaal en milieuvervuilend gedrag.

Groen! opteert voor een energierevolutie op basis van de drie E’s : Energie- 2 efficiëntie, Energiebesparing en hernieuwbare Energie. Dat is nodig in strijd tegen de klimaatverandering. Investeren in hernieuwbare energie kan de komende jaren zorgen voor 50.0000 extra groene jobs in Vlaanderen. In Duitsland zijn die er nu al. Bovendien kunnen we dan besparen op onze energiefactuur. Groen! kiest voor de technologieën van de toekomst : schone energie op basis van zon, wind, water of biomassa. We willen niet langer investeren in de technologie van het verleden : kerncentrales of kolencentrales. Die houden teveel risico’s in of zijn te vervuilend. Ten slotte hebben we er alle belang bij om minder afhankelijk te worden van olie. Als de olieprijzen weer gaan stijgen, wordt dat anders een zware dobber voor onze economie.

De gemeenschappelijke interne markt, de sterk vervlochten financiële markten en de monetaire unie hebben een sterke economische dynamiek gecreëerd. Het is duidelijk dat een dergelijke sterke economische integratie enkel dan sociaal en ecologisch duurzaam kan functioneren wanneer ook de politieke integratie volgt. De opwaardering van de Eurogroep kan een eerste stap zijn in de richting van een echte politieke integratie. Samen met de Centrale Bank en met medewerking van de sociale partners kan daarvoor het algemeen kader worden vastgelegd. We willen ook nadenken over een hervorming van het mondiaal monetair systeem. We zijn voorstander van een discussie over de vraag of een systeem van meer stabiele wisselkoersen voordelig zou kunnen zijn. Bij een hervorming van de mondiale financiële architectuur zou veel aandacht uit moeten gaan naar de armste landen. Het Stabiliteitspact voor de euro wordt toekomstbestendiger gemaakt door: 6 meer ruimte te scheppen voor investeringen in onderwijs, innovatie en duurzaamheid, de Europese Commissie en het Europees Hof van Justitie een sterkere rol te geven bij het toezicht op de naleving van de begrotingsregels, het sanctie-instrumentarium voor overtredende eurolanden uit te breiden met schorsing van het stemrecht in de Raad van Ministers. Werkgelegenheid wordt, naast stabiele prijzen, een doelstelling van de ECB.

Voor de bevoegdheden die de EU al heeft, geldt vooreerst dat ze op een nog betere manier moeten kunnen uitgeoefend worden. Geen enkele Europese wet mag nog worden aangenomen zonder goedkeuring van het Europees Parlement. Het EP zou ook meer initiatiefrecht moeten krijgen en een grotere controle op het buitenlandbeleid van de EU. Het EP zou ook het recht moeten krijgen om individuele eurocommissarissen te benoemen en ontslaan, net als het recht om zelf de zetel van het EP te kiezen (met name Brussel). In de toekomst is er niet zozeer nood aan minder, maar wel aan meer Europa. Nu is er een sterke integratie op de domeinen van markt en munt, maar nog onvoldoende op domeinen als sociale politiek, fiscaal beleid. Op termijn moet dat echt 7 veranderen. De trend naar ‘renationalisering’ die in een aantal lidstaten leeft, is nefast. De huidige sociaaleconomische, financiële en ecologische crisis bewijst net dat er nood is aan een sterkere politiek op bovennationaal niveau. Als de economie zich bovennationaal organiseert, dan moet de politiek dat ook kunnen doen. Er is dus nood aan een verdere verdieping van de Europese integratie. Zo’n EU moet voor ons een sterke mondiale speler voor een andere globalisering worden.

Wij zijn voorstander van een Europese Unie op federale basis. Dat wil zeggen dat bevoegdheden gedeeld worden door het bovennationaal niveau (de EU), het nationaal niveau (de lidstaten) en het subnationaal niveau (de regio’s). Bevoegdheden worden best uitgeoefend op dat niveau dat daar het meest geschikt voor is (subsidiariteitsbeginsel). Nationale staten zijn te klein in een geglobaliseerde wereld om nog voldoende slagkrachtig op te kunnen treden in domeinen als economie en ecologie, en daarom is het nodig dat hier een sterk Europees beleid is. Wanneer het gaat over bv. cultuur en onderwijs, dan is het even logisch dat in een land als België hier vooral de regio’s de hoofdbevoegdheid dragen, met zo nodig een aantal Europese afspraken. Diversiteit, het bestaan van een grote hoeveelheid talen en culturen, is een wezenlijk kenmerk van Europa. Het Europese beleid moet die diversiteit ook beschermen.

Het Verdrag zou best snel worden goedgekeurd. Veel kritiek op deze verdragstekst is terecht, maar tegelijk is het Verdrag in heel wat opzichten een stap vooruit. De EU zal er democratischer en slagvaardiger door worden. Ook de positie van de burgers zal verbeteren, door het Grondrechtenhandvest. En dat geldt ook voor het Europees Parlement. Maar met de goedkeuring zijn we er nog lang niet. Met betere spelregels kan ook een beter beleid gevoerd worden, maar dat moet dan ook gebeuren. Het gaat niet enkel over het Verdrag, het gaat over de aanpak van de gecombineerde economische, financiële en ecologische crisis, de opbouw van een sociaal Europa, en een andere globalisering. Als de EU niet beter presteert op cruciale domeinen, zal de burger nog lang haar of zijn terechte ontevredenheid kanaliseren naar discussies over verdragen of procedures. In de toekomst moeten de EU-spelregels en –instrumenten nog verder verbeteren. Wij willen op termijn nog steeds een echte Europese grondwet: een slankere tekst met grondbeginselen, beperkt tot de waarden en doelen van de Unie, de grondrechten, symbolen en regels voor de instellingen. De grondwet moet de burgerrechten inclusief sociale rechten van de burgers garanderen en ecologische duurzaamheid verankeren. Zo’n grondwet moet door een democratisch, transparant en Europees proces ontstaan en door Europawijde referenda gelegitimeerd worden.

De EU houdt zich aan de belofte dat Turkije en de landen van de Westelijke Balkan mogen toetreden als zij aan de toetredingsvoorwaarden voldoen. Zij legt geen extra eisen op, maar beloont hervormingsstappen met tastbare voordelen, zoals soepeler visumverlening. Ook Noorwegen, Zwitserland en IJsland mogen desgewenst EU-lid worden. We willen dat de EU zich door een actieve diplomatie inzet voor de hereniging van Cyprus. De EU zou in het bijzonder de civiele samenleving moeten ondersteunen. In het kader van haar Nabuurschapsbeleid: stelt de EU hulp en handelsvoordelen nadrukkelijker afhankelijk van verbetering van mensenrechten en democratie in de buurlanden; versoepelt zij de visumverlening, met name aan studenten, kunstenaars en vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties; vergroot de EU haar inspanningen voor de oplossing van conflicten, zoals die op de Kaukasus, en voor versterking van de samenwerking tussen buurlanden; praat zij niet alleen met regeringen, maar ook met maatschappelijke organisaties en oppositiepartijen, inclusief vertegenwoordigers van de politieke islam. Het debat over de Middellandse Zee-Unie heeft de samenwerking met de oeverstaten van de Middellandse Zee een nieuwe impuls gegeven. Die moeten we nu gebruiken voor een gelijkwaardig partnerschap. Gemeenschappelijke projecten ter versterking van milieusparende hulpbronnen en hernieuwbare energie zoals zon en wind zijn veelbelovend.

Hebzucht, korte termijn winstbejag en slecht risicobeheer liggen aan de basis van de huidige financiële crisis. Deze pijnpunten zitten in de internationale financiële sector ingebakken, en enkel een diepgaande structurele hervorming kan het tij doen keren. De financiële sector moet terug naar een ondersteunende rol van de reële economie – enkel in deze laatste wordt er meerwaarde gecreëerd. Groen! wenst de strikte scheiding tussen spaarbanken en zakenbanken terug in te voeren. Ook dienen de banken en financiële instellingen verplicht te worden grotere buffers aan eigen vermogen aan te houden. De wildgroei aan derivatenmarkten en complexe financiële producten moet worden ingeperkt. De loon- en bonusschema’s van managers moeten een drijfveer zijn voor lange termijn denken. Als banken ondersteuning nodig hebben van de overheid om hun faillissement te voorkomen, gebeurt dit best door een tijdelijke nationalisatie. Op die manier komen ook de potentiële winsten bij de belastingbetaler terecht, en kan de overheid de beleidsreorganisatie mee helpen sturen. Als de financiële crisis de investeringen in een groene economie dreigt stil te leggen of af te remmen, moet de overheid tussenkomen.

Wie over kinderen en jongeren spreekt, spreekt vaak over problemen. Problemen van jongeren, omdat steeds meer jongeren te kampen lijken te hebben met de hoge druk die de samenleving oplegt, en problemen met jongeren. Groen! wil vertrekken van een positieve benadering. Een benadering die vertrekt van de eigenheid van jongeren – van iedere jongere – en jongeren voldoende ruimte wil geven om zichzelf te zijn en zich te ontwikkelen. Daarom nemen we jongeren- en kinderrechten als uitgangspunt, en willen we participatie bevorderen. Aandacht voor jeugd beperkt zich daarbij niet tot het enge jeugdbeleid, maar moet in alle beleidsdomeinen aanwezig zijn. Kinderen en jongeren hebben steeds minder ruimte om zich uit te leven. De voorbije 20 jaar nam de bebouwde oppervlakte in Vlaanderen toe met maar liefst 46%. Nochtans heeft buiten spelen een positieve invloed op de ontwikkeling van kinderen en zelfs op de leefbaarheid van de buurt. Daarom wil Groen! actie voor meer natuur en groen waar kinderen kunnen spelen. We willen ook verkeersveilige en –leefbare buurten, met een speelweefsel waarlangs kinderen zich veilig kunnen bewegen. Het jeugdwerk willen we in al zijn diversiteit ondersteunen. Jonge kunstenaars willen we kansen geven, onder andere door te zorgen voor atelier- en repetitieruimte en podiumkansen.

De EU legt minimumnormen vast voor de rechten van verdachten en de strafprocedure. Deze normen waarborgen onder meer toegang tot de rechter, juridische bijstand en humane detentievoorzieningen, beperken het voorarrest en definiëren toelaatbare opsporingsmethoden. Er komt een beperkte lijst van eurocrimes. Voor de opsporing en vervolging van deze zware, grensoverschrijdende delicten wordt een Europees Openbaar Ministerie opgericht. Een Europese Vrijheidsrechter wordt verantwoordelijk voor het uitvaardigen van dwangbevelen. Verdachten worden voor de strafrechter van een lidstaat gebracht. In plaats van steeds weer nieuwe antiterreurwetten te maken, bevordert de EU grensoverschrijdende samenwerking – goed gecontroleerd - tussen opsporings- en inlichtingendiensten ter bestrijding van terroristische netwerken. De regels van de rechtstatelijkheid en de grondrechten mogen niet in het gedrang komen door de strijd tegen het terrorisme. In het drugsbeleid van de EU komt het beperken van risico’s voor gebruikers en hun omgeving centraal te staan. De EU verhoogt de druk op Bulgarije, Roemenië en de kandidaat-lidstaten om corruptie, georganiseerde misdaad en milieucriminaliteit aan te pakken. De problematiek van de ‘hatespeech’ wordt geïntegreerd in de globale strijd tegen cybercriminaliteit.

Gezond en kwaliteitsvol voedsel zonder pesticiden, antibiotica of hormonen, een rechtvaardig en duurzaam inkomen voor de landbouwers en een duurzaam evenwicht tussen landbouw, milieu en dierenwelzijn: dat is waar groen landbouwbeleid voor staat. Landbouwers spelen ook een sleutelrol in plattelandsontwikkeling, niet enkel als leverancier van kwaliteitsvol voedsel, maar ook in natuur- en landschapsbeheer, zachte recreatie en toerisme. Groen! wil milieu- en diervriendelijke productie stimuleren. Vaste inkomenssteun, gekoppeld aan voorwaarden op het gebied van milieu, dierenwelzijn en voedselveiligheid, voorkomt dat landbouwers overschotten produceren, enkel om subsidies te krijgen. Biolandbouw willen we extra ondersteunen: naar 10% biolandbouw in 2010 als eerste stap. Lekkere en gezonde voeding moet voor iedereen betaalbaar en beschikbaar zijn. Consumenten hebben bovendien recht op duidelijke, leesbare productinformatie, zodat zij bewuste keuzes kunnen maken. Groen! wil ook de garantie dat boeren en consumenten kunnen kiezen voor GGO-vrij voedsel.

Voor Groen! is een gezond leefmilieu een prioriteit. We willen pieken van fijn stof en ozon verminderen. Kinderen en senioren zijn immers zeer gevoelig voor luchtvervuiling. Minder autoverkeer, maar ook minder vervuilende wagens kunnen zorgen voor propere lucht. We willen ook minder gifstoffen in ons leefmilieu : minder gebruik van pesticiden, een voorzorgsbeleid rond schadelijke stoffen. En we willen strengere normen om de mensen te vrijwaren van geluidsoverlast (geen nachtvluchten) of tegen straling van bv. gsm-masten. Als we de vervuiling aan de bron willen aanpakken, moeten we kiezen voor een groene economie. We willen producten slim ontwerpen zodat ze niet meer 3 vervuilen, of niet meer zorgen voor afval. We willen ook investeren in energiebesparing en schone technologieën. Zo kunnen we duizenden groene jobs scheppen. Als we niets doen aan de opwarming van de aarde, wordt onze planeet onleefbaar. Groen! wil tegelijk de economische en de klimaatcrisis aanpakken.

Verkeer hoeft niet vervuilend of verstikkend te zijn. Het kan ook zonder massale uitstoot van fijn stof of CO2. De overheid dient grenzen aan te geven. Mensen én bedrijven maken zelf al nieuwe keuzes : minder verplaatsingen, meer aandacht voor het milieu : die keuzes willen we vanuit Groen! sterk ondersteunen. Bv. door premies voor LPG, roetfilters. Maar ook door de invoering van een slimme kilometerheffing die in de plaats komt van bestaande verkeersbelastingen. En door bedrijven te stimuleren om te kiezen voor groene bedrijfs- of leasewagens. Groen! kiest voor minder vrachtwagens, minder vliegtuig- en autokilometers, minder havencontainers. We gaan voor betere fietsroutes, wandelpaden, spoorwegen, busbanen en vervoer over water. Op het vlak van verkeersveiligheid willen opnieuw een krachtiger beleid : duizend doden per jaar is nog veel te veel. We tekenen voor een versterkt handhavingsbeleid. De pakkans moet verhoogd worden en de boetes zo snel mogelijk geïnd. De bescherming van de zwakkere weggebruikers is voor ons prioritair. De invoering van een rijbewijs met punten, is het logisch sluitstuik van een betere handhaving. Daarnaast willen we veilige wegen in plaats van steeds meer wegen en veilige en slimme auto’s (bv. met intelligente snelheidsaanpassing).

De basisfinanciering van de Vlaamse universiteiten en hogescholen is ondermaats in vergelijking met de rest van Europa en niet in verhouding tot de systematische uitbreiding van het takenpakket. Het is een prioriteit voor Groen! om die basisfinanciering op te trekken tot de vooropgestelde doelstelling van 2% van het BBP (t.o.v. de 1,2% die vandaag in Vlaanderen wordt gehaald). Groen! wil ook meer middelen uit te trekken voor fundamenteel, niet-gericht onderzoek op initiatief van de vorser en los van rechtstreekse verplichtingen aan bedrijven. Investeringen in fundamenteel onderzoek zijn nodig om de Vlaamse braindrain te stoppen en toponderzoekers in Vlaanderen te verankeren. Groen! stelt zich vragen bij het nieuwe financieringsdecreet hoger onderwijs. Het financieringsdecreet is gebaseerd op een outputfinanciering: hogescholen en universiteiten worden voornamelijk gefinancierd op basis van verworven studiepunten en uitgereikte diploma’s. Groepen die minder makkelijk doorstromen worden financieel minder interessant voor de onderwijsinstelling. Het gevaar bestaat dat een hogeschool of universiteit enerzijds de lat lager legt, en makkelijker diploma’s uitreikt, of, anderzijds, gaat selecteren aan de ‘ingang’ en gericht gaat rekruteren. Het gevaar bestaat dat er een negatief effect is voor de doorstroming van kansengroepen. Groen! vraagt een grondige evaluatie van het financieringsdecreet tegen het einde van de nieuwe legislatuur.

Groen! wil dat ‘openbare dienst’ synoniem wordt voor actieve, moderne, efficiënte en klantgerichte besturen. Pleiten voor een efficiënte en effectieve overheid mag niet verengd worden tot een eenzijdig debat over personeelsaantallen. Het doel is niet minder, maar wel een betere overheid. Hiervoor is een gedifferentieerde en gerichte aanpak nodig. Personeelsplannen kunnen aangepast worden aan veranderende noden. Dat betekent dat vervanging van personeelsleden niet altijd automatisch het best gebeurt door personeelsleden met hetzelfde profiel. Groen! wil ook investeren in brede inzetbaarheid van ambtenaren. Afslanken van de kabinetten gaat samen met investeren in en verantwoordelijkheid geven aan ambtenaren. Tegelijk blijven inspanningen nodig voor depolitisering van de administratie. Er moet ook een halt worden toegeroepen aan de uitbesteding van het beleidsvoorbereidend en -evaluerend werk aan consultancybureaus. Duurzaamheid dient het uitgangspunt te zijn van elk bestuursniveau. Typebestekken en aanbestedingen vermelden ecologische en sociale clausules, de voorkeur gaat naar fair trade-producten. Overheden hebben een voorbeeldfunctie op het vlak van ethisch sparen en beleggen. De Vlaamse PPS-droom blijkt begrotingstechnisch én juridisch een verschrikkelijk kluwen. Het gaat hier om compleet ondoorzichtige structuren. Bovendien blijkt de kostprijs de pan uit te swingen en lopen de projecten enorme vertraging op. Groen! wil dan ook veel terughoudender omspringen met PPS.

Vlaanderen blijft verstenen tegen een hels tempo. Elke dag gaan er in Vlaanderen 8 ha aan open ruimte verloren. Of zestien voetbalvelden. De laatste jaren is er nauwelijks geïnvesteerd in meer groen of stadsbossen, wel in meer bedrijventerreinen, wegen en woonuitbreidingsgebieden. Het decreet ruimtelijke ordening werd verder versoepeld. De klap op de vuurpijl is dat bouwmisdrijven strafrechtelijk verjaren na vijf jaar. Dit is een kaakslag aan al wie de voorbije decennia de bouwwetgeving wel correct heeft nageleefd. Groen! wil een 4 herstelplan voor de natuur en de open ruimte in Vlaanderen. Dat willen we doen met natuurbeschermers, vrijwilligers, maar ook met de landbouwers. Die willen we forse vergoedingen geven als ze mee zorgen voor het behoud van milieuwaarden. Door efficiënter met ruimte om te gaan en vervuilde sites te saneren, willen we bedrijven ruimte geven zonder nieuwe open ruimte aan te snijden. We willen wonen, werken, winkelen en recreatie ook dichter bij elkaar brengen om mobiliteitsproblemen op te lossen. Groen! wil daarom het stedelijk weefsel versterken in plaats van stadscentra leeg te zuigen door megawinkelcentra in de rand.

Sport draagt bij tot een kwaliteitsvol leven. Sport beoefenen is plezierig en gezond. Naar sport kijken is (ont)spannend, verzet de geest. Investeren in sporttalent is van dezelfde orde als investeren in wetenschappelijk, economisch of cultureel talent. Sportbeoefening in groeps- of verenigingsverband bevordert het sociale contact en draagt bij tot de ontwikkeling van een lokaal sociaal weefsel. Daarenboven brengt sport mensen bij elkaar, kan ook zorgen voor onthaasting en ontspanning en is het een goed middel tot inburgering en kennis over verschillende culturen. Wij willen sportclubs aanmoedigen en ondersteunen om een rol te spelen bij de integratie van maatschappelijk zwakkeren of de strijd tegen racisme of homofobie. Sportend leren we ook andere vaardigheden aan: doorzettingsvermogen, leren omgaan met tegenslagen, fysieke vaardigheden, … Groen! staat voor een sportbeleid dat vertrekt van wat van onderuit groeit en opborrelt, met aandacht voor clubs, voor wijk- en buurtsport, voor topsport. Groen! ijvert voor kwaliteit en verscheidenheid. Het sportbeleid moet mogelijk maken dat iedereen op zijn of haar niveau zijn of haar geliefkoosde sport kan beoefenen, van jong tot oud. Dat via een goed samenspel binnen de driehoek gemeente – sportclub – school. We leggen ook in het sportbeleid de nadruk op duurzaamheid, met een groen sportinfrastructuurplan.

Groen! gaat voor zorgzekerheid, zorg op maat en zorgvernieuwing. Zorgzekerheid: de wachtlijsten in de zorg en hulpverlening zijn lang maar we kunnen ze niet wegwerken door alleen meer plaatsen te creëren. We moeten werk maken van een inclusieve samenleving waar andere waarden en normen gelden. Daarom pleit Groen! voor een herwaardering van de (niet-professionele) zorgarbeid, een 32 uur werkweek op vrijwilligersbasis, meer ouderschapsverlof met een ouderbonus indien beide partners ouderschapsverlof opnemen, ... 5 Daarnaast wil Groen! investeren in sociale ecowijken om de sociale netwerken te versterken. Zorg op maat: zorg en hulpverlening zijn in Vlaanderen nog altijd aanbodgestuurd. Groen! pleit voor persoonsgebonden budget (PGB) voor personen met handicap, en voor kinderen in de bijzondere jeugdzorg en de kinderopvang. Met een PGB heeft de zorgvrager of zijn of haar vertegenwoordiger de regie van de eigen zorg of hulpverlening mee in handen. Zorgvernieuwing: Groen! wil het model van coöperatieve onderneming introduceren in de zorgsector als model van sociaal ondernemerschap. Het coöperatief model is een dynamische vorm van organisatie die aansluit bij een vraaggestuurde zorg en hulpverlening. Zorgvernieuwing kan alleen als de overheid vertrouwen heeft in de voorzieningen. De kwaliteitscontrole moet gebeuren op basis van moderne instrumenten (bv. de accreditatie) en meer outcomegericht zijn.

De tewerkstelling in ons land moet omhoog. In een ecologische economie wordt er werk gemaakt van een beter milieu. Groen! wil tegen 2020 honderdduizend groene jobs creëren, door jaarlijks één miljard euro te investeren in de ecologische economie. Een groene job is een baan in de landbouw, productie, onderzoek en ontwikkeling, administratie of dienstensector die een substantiële bijdrage levert aan het behoud of het herstel van de kwaliteit van ons leefmilieu. We denken daarbij in eerste instantie aan de hernieuwbare energiesector, goed voor 50.000 extra banen, de emissievrije transportsector, goed voor 15.000 extra banen, en landbouw en natuur, goed voor 16.000 extra banen. Een ambitieus energie renovatie plan voor alle Vlaamse woningen, kan eveneens 10.000 extra groene jobs opleveren. De vergroening van onze industrie, en een verdere uitbouw van de recyclage, kan 9.000 extra banen opleveren. Om een substantiële groei van de tewerkstelling te bekomen, is het ook nodig om de belastingsdruk op arbeid te verlagen. Dit moet worden opgevangen door een verhoging van de belastingsdruk op kapitaal, en een verregaande milieufiscaliteit.

De Groenen staan positief t.a.v. wetenschap en technologische vooruitgang. Onze acties voor klimaat en rond milieu en gezondheid, zijn steeds gebaseerd op wetenschappelijke bevindingen. Voor Europa moeten alle lidstaten 3% van hun BNP investeren in wetenschappelijk onderzoek. De Groenen steunen investeringen in onderzoek en innovatie, maar voor ons is het wel belangrijk welke richting dit onderzoek uitgaat. We hebben op dit ogenblik bijv. veel nood aan onderzoek naar duurzame oplossingen voor de klimaatcrisis, naar nieuwe 5 ecologische producten en productieprocédés. Groen! blijft wel kritisch t.a.v. nieuwe ontwikkelingen, bv. op het vlak van biotechnologie, nanotechnologie, draadloze technologie : we vragen steeds een inschatting van mogelijke milieu- en gezondheidseffecten. Door op tijd te investeren in veiligheid en gezondheid, kunnen we ook een voorloperpositie verwerven in bepaalde sectoren.

Betaalbaar wonen voor iedereen Voor Groen! is betaalbaar en goed wonen voor iedereen een prioriteit. Daarom willen we een krachtiger woonbeleid dat de markt sociaal en ecologisch corrigeert. Groen! wil méér wooncapaciteit. Dat kan door meer sociale (huur)woningen. Tegen 2020 zijn er 75.000 extra sociale huurwoningen nodig. Daarom wil Groen! boven op de geplande 45.000 nieuwe sociale huurwoningen, een extra investering van 30.000 sociale huurwoningen. Daarnaast wil Groen! een maximumfactuur voor huur, zodat gezinnen niet langer worden gedwongen meer dan 30% van hun inkomen aan huur te besteden. Groen! is voorstander van een gereglementeerde huurmarkt voor de bescheiden woningen. In afwachting van een regionalisering van de huurwetgeving kan Vlaanderen nu reeds een systeem van richthuurprijzen uitwerken, gekoppeld aan een robuust systeem van huursubsidies. De hoogte van de huurprijs wordt dan (binnen een vork) vastgelegd in functie van de kwaliteit, de ligging en voorzieningen in de woning. Huursubsidies moeten ook alle mensen helpen die eigenlijk in aanmerking komen voor een sociale woning maar niet verder geraken dan de wachtlijst. Ten slotte pleit Groen! er voor om drastisch te investeren in het energiezuinig maken van woningen en in het plaatsen van zonnepanelen, zowel voor individuele gezinnen als via instapmogelijkheden in duurzame energieproductie.

Elk jaar spoelen duizenden asielzoekers in gammele bootjes aan op de kusten van Spanje, Italië en Malta. Europa kan deze toenemende stroom economische vluchtelingen niet opvangen, waardoor duizenden mensen in de illegaliteit verdwijnen. Het is tijd dat aan deze mensonterende situatie een einde wordt gemaakt door gezamenlijk optreden van de Europese Unie. Dat moet in de eerste plaats via een gemeenschappelijk asielbeleid waarbij asielzoekers worden opgevangen aan de grens van de EU, waar speciale administratieve centra de asielaanvraag in korte tijd beoordelen. Lidstaten aan de EU-grens met asielcentra moeten daarvoor financiële steun krijgen.

De Europese Unie is een economische reus maar een politieke dwerg. Het wordt tijd dat Europa internationaal meer verantwoordelijkheid neemt bij het voorkomen en oplossen van conflicten binnen het kader van de Verenigde Naties. Europa moet een EU-macht vormen met vrijwilligers uit de lidstaten die worden ingezet bij vredeshandhaving. Deze EU-macht moet een operationele bevoegdheid hebben en krachtig kunnen optreden als vrede wordt gebroken of mensenrechten op grote schaal dreigen te worden geschonden. Europa heeft een humanitaire missie in de wereld. Europa moet in de wereld staan met zelfvertrouwen en dit ook uitstralen. Het algehele buitenlands- en defensiebeleid moet volgens Lijst Dedecker – binnen het kader van de Navo – in nauwe samenwerking met de VS plaatshebben. Verder pleit LDD voor het uitwerken van een sterke Europese militaire tak binnen Navo-verband onder het ESDI initiatief. Op Europees niveau is er nood aan meer samenwerking inzake materiaalprojecten onder toezicht van het EDA (dat eveneens een oogje in het zeil houdt rondom de Europese defensiemarkt).

Kunst en cultuur zijn doorgaans het uitverkoren jachtdomein van overheden die zichzelf tot norm verheffen van wat artistiek of wereldverheffend is. Toch zijn het kunstenaars die de grenzen moeten verleggen, ook om de overheid en het gezag in vraag te stellen. Daarom passen kunst en cultuur niet in een bestuurlijk keurslijf. Het mecenaat moet fiscaal worden aangemoedigd. Voor de uitvoerende kunstenaars zoals acteurs is er een steviger beroepsstatuut nodig, dat hen eerlijk betaalt voor hun prestaties, die ook later nog rechten kunnen opleveren. De overheid moet zich vooral bezig houden met degelijk kunstonderwijs, zowel technisch als artistiek, en kan wel artistieke opdrachten uitschrijven voor zinvolle en mooie projecten voor de woon- en leefomgeving, voor het gemeenschapsgevoel of voor de geestelijke verrijking van iedereen. Vlaanderen is een communicatief knooppunt in Europa en in de wereld. Daarom mag het de nieuwe elektronische, audiovisuele en virtuele snelwegen niet uit het oog verliezen. Nieuwe media, zoals weblogs, facebook, webtv, sms, mms, digitale radio en tv, zullen de leefwereld van de huidige en komende generaties indringend veranderen. De Vlaamse overheid, die commerciële televisie tegenhield tot het jaar dat het IJzeren Gordijn is gesloopt, en commerciële radio tot in de 21ste eeuw, moet zich in deze revolutie eindelijk progressief opstellen. Zo moet de toegang tot breedband voor iedereen open staan, moet de Vlaamse ‘media economie’ worden gestimuleerd met onderzoek en ontwikkeling, en moet Vlaanderen deze keer een Europese voortrekkersrol spelen. Zo garanderen wij een vrij communicatielandschap, waarin ze hun creativiteit en ondernemingszin kunnen botvieren.

Lijst Dedecker wil de onmiddellijke invoering van democratie naar Zwitsers model. Dit betekent dat het bindend referendum op burgerinitiatief en het wetinitiatief in de grondwet moeten worden ingeschreven. Op elk beslissingsniveau moeten de burgers op hetzelfde niveau elk onderwerp kunnen behandelen. De toegangsdrempel voor het organiseren van een bindend referendum en een wetinitiatief moet laag zijn. Bij het referendum geldt geen opkomstplicht, wel moet er een voldoende hoog quorum behaald worden om geldig te zijn. Het principe van subsidiariteit moet consequent worden doorgevoerd van het niveau van de gemeente of de wijk tot de Europese Unie. Zoveel mogelijk bevoegdheden dienen overgedragen te worden de burgers op een zo laag mogelijk bestuursniveau. Het aantal politieke mandaten en instellingen moet drastisch beperkt worden. Zowel de senaat als het provinciale bestuursniveau zijn overbodig en moeten afgeschaft worden. Gemeenten moeten kunnen samenwerken in streek- en stadsgewesten, zonder dat een nieuw beslissingsniveau met verkozen mandatarissen en bijhorende administratie wordt gecreëerd. De opkomstplicht, de lijststem, de opvolgerlijsten en de kiesdrempel moeten afgeschaft worden. De stemgerechtigde leeftijd moet verlaagd worden tot 16 jaar. Het systematisch uitsluiten van democratisch verkozen mandatarissen bij elk bestuur, is een aanfluiting van de democratie. De stem van elke Vlaming is evenveel waard, en bestuursafspraken moeten zonder vooroordelen steunen op een programma en op de vrije keuze van de bevolking.

Economische activiteit is de bron van onze welvaart en bijgevolg van ons welzijn. Ruimte geven aan ondernemerschap en innovatie is de beste sociale politiek én het goedkoopste middel om werk te creëren. Ondernemen lukt best in een vrije en rechtszekere markt, die zorgt voor concurrentie,voor lagere prijzen en voor een hogere kwaliteit van producten en diensten. Elke vorm van monopolie, marktverstorende verticale integratie of kartelvorming is onduldbaar. Corporatistische vestigingswetten, numerieke beperkingen op de toegang tot een beroep, of willekeurige beperkingen op openingsuren, prijzen of kortingen moeten worden weggewerkt. De overheid moet de spelregels voor die vrije markt wel vastleggen, controleren en zo nodig optreden om uitwassen of misdadige toepassingen te voorkomen. De particuliere sector kan publieke taken vervullen binnen de randvoorwaarden die de overheid stelt. De overheid moet optreden als onafhankelijke scheidsrechter maar het ondernemen overlaten aan marktpartijen. In de economische wetgeving moet telkens een “zonsondergangsclausule” worden opgenomen. Wetten of decreten die gestemd zijn maar niet uitgevoerd worden binnen een periode van vijf jaar worden dan automatisch opgeheven. Belastingen dienen om een aantal maatschappelijke noden te lenigen. Maar de welvaart wordt bedreigd als de overheid te gulzig is. Lastenverlaging geeft de economie meer adem, moedigt het ondernemen aan en verhoogt de koopkracht. Fiscale zekerheid is even belangrijk voor de werkende bevolking, als sociale zekerheid voor de hulpbehoevenden. België staat vandaag op de 117ste plaats van 119 landen voor wat betreft de efficiëntie van haar belastingsdiensten. Het berekenen, innen en controleren van de personenbelastingen wordt grondig vereenvoudigd door het invoeren van een vlaktaks van maximum 30%. De onroerende voorheffing op de eerste eigen woning moet verdwijnen, omdat ze de huiseigenaars bestraft. De vennootschapsbelasting moet voor LDD een ondernemingsbelasting worden die bij een positief saldo maximum 19% mag bedragen. Dit tarief moet meteen worden ingevoerd en ook van toepassing kunnen zijn voor elk zelfstandig inkomen. De belastingbasis moet gelijktijdig worden verbreed door afschaffing van de aftrekken, verminderingen en vrijstellingen.

De monopolies in de energiesector vervalsen de markt en kosten iedereen veel geld. Pas wanneer geen enkel bedrijf meer dan 35% van de productie, het transport of de distributie van gas en elektriciteit in handen heeft zal de consument een eerlijke prijs betalen. In Vlaanderen speelt de overheid al decennia onder één hoedje met de sector via intercommunales en toezichtorganen die politiek worden gestuurd. Voor die vriendjespolitiek betalen we allen de factuur. Voor Lijst Dedecker is depolitisering van de sector daarom een prioriteit. Europa is sterk afhankelijk van gas uit Rusland en olie uit het Midden-Oosten. Daarom wil LDD meer aandacht voor kernenergie. Door een gezamenlijke Europese energiepolitiek moeten nationale stroomnetten en gas- en oliepijpleidingen bij elkaar aansluiten. In de supranationale context moeten lokale overheden wel een minimale beslissende stem behouden over de toekomst van hun eigen energieproductie.

De Euro is belangrijk voor het functioneren van de interne markt. De gezamenlijke munt biedt burgers en bedrijven gemak, kansen en stabiliteit. Dankzij de Euro zijn de deelnemende landen beduidend minder kwetsbaar voor financiële crises. De kredietcrisis heeft dit aangetoond. Voorwaarde voor deze stabiele gemeenschappelijke munt is dat de gezamenlijke regels door alle landen nauwgezet worden nageleefd. Indien EU-lidstaten die behoren tot de Eurozone de criteria van de Economische en Monetaire Unie ten aanzien van het begrotingstekort en de schuldenlast met voeten treden, erodeert de basis van de Euro en verbrokkelt het draagvlak. Daarom moeten Europese afspraken weer afspraken worden, met een begrotingstekort dat niet boven de 3 procent mag oplopen en een schuldgraad van maximaal 60 procent.

Tegenover de eurofederalisten beschouwt Lijst Dedecker zich als partij van eurorealisten. LDD ziet de EU als een confederatie van lidstaten die op een serie fundamentele beleidsterreinen bevoegdheden delen, en besluitvorming overdragen aan de instellingen in Brussel. Daarbij draait het in eerste instantie om de vier fundamentele vrijheden, de bakermat van de Europese welvaart. De EU is echter niet beperkt tot een vrijhandelszone, maar is een politieke entiteit die zich ook bezighoudt met zaken als milieu, veiligheid, immigratie, globalisering, de gemeenschappelijke munt, vergrijzing, energieonafhankelijkheid, terrorismebestrijding. Europese eenwording is voor LDD een oefening in ‘het mogelijke’. Het Europees project heeft vooral nood aan een dosis gezond verstand waarbij goed wordt gekeken naar de kerntaken, de effectiviteit van het besluitvormingsproces in Brussel, de besluitvaardigheid van Europese instellingen en de rol van de burger die nu volledig is vervreemd.

LDD wil het Europees Regionaal Fonds beperken tot regio’s in EU-lidstaten die een geringer inkomen per hoofd van de bevolking hebben dan het gemiddelde EU-inkomen per hoofd. Dit betekent dat rijkere lidstaten hun eigen armere regio’s moeten bijstaan en het fonds is bestemd voor de armere lidstaten. Door het regionale beleid te hervormen kunnen we ruimte scheppen in de Europese begroting. Het vrijgekomen geld kan worden benut voor de financiering van een Europees beleid voor Onderzoek en Ontwikkeling. Eurofederalisten zijn vaak ook belgicisten die regionale autonomie als stoorzender beschouwen. Vlaanderen heeft nu als wetgevende regio binnen Europa niet veel aan het Comite van de Regio’s. Het is een fopspeen. Vlaanderen moet voor Lijst Dedecker meer mogelijkheden krijgen om bij beleidsterreinen waar het bevoegd is het eigen politieke standpunt naar voren te brengen, niet in de in het centrum van de macht: de Raad van Ministers. Vandaag zitten de Vlaamse ministers en de Vlaamse ambtenarij te vaak bij voor spek en bonen. LDD pleit voor het ‘opsplitsen’ van de Belgische stem in de Raad van Ministers.

Lijst Dedecker is een koele minnaar van het Verdrag van Lissabon. Lissabon blijft veel gebreken vertonen, vooral ten aanzien van de institutionele vormgeving van de Europese instellingen die loodzwaar blijven. Het aantal Commissarissen kan voor LDD naar pakweg 17, terwijl het Europees Parlement aan circa 600 leden voldoende heeft. Het Comite van de Regio’s en het Economisch Sociaal Comite moeten een meer zinvolle rol spelen, anders komt hun bestaansrecht in gevaar. In België heeft LDD als enige partij voor een referendum over het Verdrag van Lissabon gepleit, terwijl andere partijen die officieel voor referenda zijn, dit blijkbaar niet aandurfden.

De uitbreidingen hebben de EU tot de grootste economische markt van de wereld gemaakt en stabiliteit en democratie in voormalige dictaturen gebracht. Die uitbreiding was nodig voor de eenwording van het Europese continent. Zij was historisch want de scheiding tussen Oost- en West-Europa was kunstmatig, opgelegd door het communisme. Maar uitbreiding van 15 naar 27 lidstaten was een grote sprong. Daarom heeft de EU nu tijd nodig dit te absorberen omdat zij binnen Europa een grote welvaartskloof moet overbruggen. Een volgende uitbreidingsronde is daarom niet gewenst. Alleen kandidaat-lidstaten die nu reeds aan de toetredingsvoorwaarden voldoen vormen daar mogelijk een uitzondering op. Voor Turkije is de tijd niet rijp, maar als die toetreding weer ter sprake komt moet daarover beslist worden via een Europees referendum onder de bevolking, en niet met een instemming per lidstaat.

De financiële crisis wordt door sommigen politiek gerecupereerd om meer regels op te leggen aan de financiële sector. Dit is onterecht. De financiële sector is een van de meest gereguleerde sectoren. Stellen dat de financiële crisis veroorzaakt werd door een gebrek aan regulering is dus flagrant onjuist. Het klopt wel dat het toezicht op de financiële sector gebrekkig was en nog steeds is. Waakhonden zoals de CBFA (de Bankcommissie) moeten dringend volledig gedepolitiseerd worden en geleid worden door onafhankelijke financiële specialisten in plaats van door afdankertjes van de politiek. Tegelijk pleit LDD voor het depolitiseren van de raden van beheer, bestuur en toezicht van ondernemingen en meer in het bijzonder financiële instellingen. Het kan niet dat politici beloond worden met een zitje in de raad van bestuur van een bank. Door depolitisering verbetert het toezicht intern en stijgt ook de kwaliteit van het besluitvormingsproces.

Een goed uitgebouwd jeugdbeleid is belangrijk voor de ganse samenleving, niet alleen omdat het jongeren de kans biedt om op een constructieve manier hun jong-zijn te beleven, maar ook omdat het integraal deel uitmaakt van het zo belangrijke integratie-, overlast- en veiligheidsbeleid. Een jongere moet kunnen rekenen op een goede maatschappelijke ondersteuning bij zijn ontwikkeling waarbij hij/zij leert dat hij/zij niet alleen rechten maar ook verantwoordelijkheden en plichten heeft. De ouders of voogden hebben uiteraard de eerste en belangrijkste opdracht. Zij zijn het primaire rolmodel. Maar de samenleving moet ouders een handje toesteken. Daar moet dus de noodzakelijke gemeenschapsfinanciering tegenover staan. Een goed uitgebalanceerd jeugdbeleid laat jongeren toe actief te betrekken bij de samenleving. Jongeren moeten voor de beleidsinvulling als eersten geraadpleegd worden. Er mag geen sprake zijn van segregatie of positieve discriminatie. Een jongere is een jongere. Bij alle beleidsbeslissingen op vlak van ruimtelijke ordening, sport, onderwijs, enz. moet de weerslag op het jeugdbeleid in kaart worden gebracht. Jongerencriminaliteit is een zeer specifiek probleem. Naast repressie is preventie van groot belang. Het jeugdbeleid – dat ook gericht moet zijn tot “oudere” jongeren – en het onderwijs spelen daarbij een belangrijke rol.

Globalisering brengt grote voordelen met zich mee waarvan ook de EU profiteert. Maar doordat grenzen vervagen wordt het voor terroristen, producenten van kinderporno, mensenhandelaren, de maffia en andere criminelen gemakkelijker hun misdaden te plegen. De EU moet daarom op het vlak van justitie meer samenwerken door meer middelen vrijmaken voor een Europese grens- en kustwacht om criminele activiteiten te voorkomen en ongewenste invoer en immigratie tegen te gaan. Europese politiekorpsen en inlichtingendiensten werken tot nu toe onvoldoende samen. Daarom moet Europol als een Europese FBI gaan functioneren, eigen opsporingsbevoegdheden krijgen en een gemeenschappelijke DNA-bank tot haar beschikking hebben. Veiligheid staat voorop maar men moet er wel op toezien dat de persoonlijke levenssfeer van Europese burgers niet onevenredig wordt aangetast. Europa moet haar waarden zoals de vrijheid van meningsuiting met moed verdedigen. De EU liet Denemarken in de kou staan tijdens de cartooncrisis. Ook Estland stond er tijdens de cyberaanvallen uit Rusland alleen voor. In dit soort gevallen moet de Unie zich onvoorwaardelijk achter haar lidstaten scharen. Ook hier reageert Europa vaak vanuit angst en neigt tot culturele capitulatie onder kritiek van islamitische leiders. Dat gebrek aan cultureel zelfvertrouwen ondermijnt de vrijheid van meningsuiting en brengt Europa op een hellend vlak in de richting van een mentale dictatuur waarin alleen de politiek correcte opinie nog mogelijk is. Vrijheid van meningsuiting in de ruime zin van het woord is de essentie van een democratie en een wezenskenmerk van een open samenleving. Als Europa die ambitie opgeeft, is het einde van het Avondland nabij.

In het landbouwbeleid is het gezond verstand ver zoek. Door de overvloedige subsidiepolitiek zijn de akkerbouwers en veeboeren geen vrije ondernemers meer, maar steuntrekkers. Voor die subsidies moeten de boeren aan tientallen regels voldoen, de ene al gekker dan de andere. In het Vlaamse ‘Plattelandsbeleid’ gaat het mestactieplan er van uit dat elke boer bijna een crimineel is, die zwaar moet gestraft worden als vooropgestelde theoretische normen niet scrupuleus worden gehaald. Europa heeft besloten de landbouwsubsidies tegen 2013 af te schaffen, zodat de Vlaamse boer opnieuw een échte ondernemer wordt in een vrije markt zonder importtarieven of invoerbeperkingen. Hij kan daarvoor mikken op nichemarkten met veel toegevoegde waarde en gebruik maken van de modernste technologieën, zoals gentechnologie. De overheid kan de investeringen aanmoedigen door snel de agrarische gebieden waar ‘landbouw’ de hoofdfunctie is, te herbevestigen. De zeevisserijvloot moet worden gesaneerd, met slooppremies voor wie stopt, en de herverdeling van de vrijgekomen visquota’s over de resterende schepen. Energiebesparing en nieuwe vistechnieken dienen gestimuleerd te worden.

Fossiele brandstoffen moeten geleidelijk worden vervangen omdat ze schaarser worden en het milieu vervuilen. We moeten op een duurzame manier omgaan met onze planeet. Maar milieubeleid heeft baat bij rationele en objectieve argumenten, niet bij hysterie en dogma’s. Technologische vooruitgang doet ons spaarzamer met de natuur omgaan. Subsidies moeten daarom beperkt worden tot onderzoek en ontwikkeling (O&O). Belastingen moeten verschoven worden van arbeid en kapitaal naar vervuiling en consumptie. We moeten ondernemingen belonen die in het verleden hebben geïnvesteerd in milieuvriendelijke technologieën. Milieu en energie zijn geen bedreiging, maar een opportuniteit voor meer welvaart.

Zonder mobiliteit is er geen economische groei. Maar ieder jaar staan we met zijn allen miljoenen uren in de file, ten koste van de economie en het milieu. Onze wegen zijn verzadigd door de bevolkingsdichtheid en de jarenlange verwaarlozing van het wegennet. Daarom zijn nieuwe infrastructuurwerken dringend nodig. De schakels die ontbreken in het wegennet moeten worden aangelegd, zonder steeds weer nieuwe studies te bestellen. Op de snelwegen zijn er extra rijstroken nodig, naast, boven of onder de bestaande stroken. Vrachtvervoer via spoorwegen en binnenvaart dient gestimuleerd te worden. Voor het transport van massagoederen gaat men in China nu al ondergronds met transportbanden en met treinen! Op de weg zijn er dynamische snelheden en verkeersregels nodig die rekening houden met tijd, plaats en omstandigheden, omdat regels pas worden gerespecteerd als ze logisch en rechtvaardig zijn.

Vlaanderen heeft dankzij de vrijheid van onderwijs een uitmuntend netwerk van scholen, dat ieder jaar een van de beste resultaten van de wereld neerzet. Toch is onderwijs meer dan een loutere kennisoverdracht; goed onderwijs besteedt ook aandacht aan de ontwikkeling van kinderen tot vaardige, mondige, kritische en emotioneel intelligente volwassenen. Om deze opdracht te vervullen mogen directeurs en leerkrachten niet bedolven worden onder administratieve regelneverij voor bijkomstige zaken. Het ijveren naar een kwaliteitsonderwijs voor iedereen betekent niet dat alle kosten integraal op de belastingbetaler moeten worden verhaald. Vrijheid van onderwijs houdt ook in dat scholen middelen mogen verzamelen om extra inspanningen te doen voor hun leerlingen. De ouders moeten ook vrij de school voor hun kinderen kunnen kiezen, zonder daarvoor aan de poorten van de school te moeten kamperen.

De overheid is volgens Lijst Dedecker aan een chirurgische ingreep toe. Er zijn diensten en ambtenaren in overvloed, maar ze worden niet efficiënt ingezet. Internationale studies bewijzen dat de Belgische overheden kunnen functioneren met 66 % van de huidige middelen. Dat kan zonder sociaal bloedbad of afdankingen. Als we 2 op de 3 ambtenaren die met pensioen gaan niet vervangen, net zoals in Nederland en Frankrijk, dan komen we in 2025 aan het Europees gemiddelde. De overheid moet ook worden gedepolitiseerd. Door de concurrentie tussen ministeriële kabinetten en een gepolitiseerde administratie gaat veel werk en motivatie verloren. Openbare diensten moeten worden beheerd door neutrale en bekwame professionals, en niet door afdankertjes van de politiek. Lijst Dedecker wil dat de overheid zich enkel tot haar kerntaken richt. Dit zijn taken die, mochten ze niet door overheidsbedrijven uitgevoerd worden, belangrijke maatschappelijke behoeften onbevredigd zou laten. Een handig hulpmiddel om te bepalen welke overheidstaken nu echt noodzakelijk zijn, vormt de \'Gouden Gids\' methode. Indien uit de Gouden Gids blijkt dat er bedrijven bestaan die dezelfde taken vervullen of diensten of producten leveren die ook door bestaande overheidsbedrijven gebeuren, dan kunnen deze overheidsbedrijven eigenlijk geprivatiseerd worden. Taken die niet tot de kerntaken van de overheid behoren, moeten worden afgestoten of tot een minimum worden herleid: het openbaar vervoer moet in deze zin gedemonopoliseerd worden. Een aantal taken behoren altijd tot deze van de overheid, zoals bescherming van de openbare orde, veiligheid, de openbare gezondheid, een doelgerichte sociale bescherming, de bescherming van het leefmilieu en het voorzien van noodzakelijke remmen op het overmatig verbruik van schaarse middelen.

De overheid moet een duidelijke visie ontwikkelen rond woon-, werk- en verkeersbehoeften in de toekomst. Het gaat niet op om nog woonzones te plannen in de buurt van autowegen of van bedrijven die de onmiddellijke omgeving vervuilen. Hetzelfde geldt voor overstromingsgebieden, die nu al te makkelijk tot woonzones worden gepromoveerd. De overheid is ook verantwoordelijk voor de openbare werken die aan de bewoners een veilige, gezonde en waarom niet mooie omgeving waarborgen. De procedures inzake ruimtelijke ordening voor de burger moeten doorzichtiger en korter worden, zodat die zo snel mogelijk rechtszekerheid heeft over de toekomst van zijn eigendom. Voor bouwmisdrijven geldt altijd een verjaringstermijn van maximum 5 jaar. Zowel het parket als de stedenbouwkundige inspectie of de omwonenden hebben met 5 jaar ruim voldoende tijd om zelf op te treden of te laten optreden tegen bouwwerken die ernstige hinder veroorzaken.

Lijst Dedecker wil recreatieve sportbeoefening maximaal stimuleren, zowel op individuele basis als in clubverband. Om mensen aan te zetten tot sporten moeten alle doelgroepen gesensibiliseerd, betrokken en aangemoedigd worden. ‘Sport’ en ‘bewegen’ zijn basisbehoeften, daarom dient de drempel naar het sporten zo laag mogelijk te liggen. Om onze doelstellingen te realiseren wil LDD het sportlandschap drastisch herstructureren via drie ‘communicerende pijlers’: \'sport voor allen\', \'op weg naar de topsport\', en \'topsport\'. In plaats van de huidige waaier aan topsportscholen streven we naar één enkele ‘gespecialiseerde sportschool’ die de expertise over alle disciplines groepeert.

Vlaanderen moet zelf kunnen beslissen over zowel de preventieve als de curatieve gezondheidszorg, en over de financiering ervan. De twee grote Belgische taalgemeenschappen zijn volledig uit mekaar gegroeid, en passen zelfs de regels voor het toelaten van studenten geneeskunde totaal verschillend toe. Ziekenfondsen kunnen zich beter toeleggen op hun eigenlijke taken als de zorgverstrekkers rechtstreeks door de overheid en de patiënten worden betaald. Ook de controle op behandelingen en invaliditeit hoort toe aan de overheid. De financiering van ziekenhuizen, instellingen en hoogtechnologische infrastructuur moet doorzichtig worden gemaakt, zodat de overheid in overleg met de sector een gezond en doeltreffend beleid kan voeren.

Anders en langer werken op de arbeidsmarkt is noodzakelijk om de gevolgen van de vergrijzing op te vangen. Daarom moet werken dringend meer beloond en niet-werken minder beloond worden. Te veel werklozen zitten vandaag gevangen in de werkloosheidsvallen. LDD wil dit dringend aanpakken door de fiscale lasten op arbeid drastisch te verlagen. Daarnaast moet de werkloosheidsuitkering worden beperkt in de tijd, om de mensen aan te moedigen snel een nieuwe job te zoeken. Werkzoekenden moeten intensief worden begeleid door de VDAB, met opleidingen die uitzicht geven op werk. Maar zij die echt niet willen werken, moeten na het uitdoven van de uitkering terugvallen op het leefloon. Ouderen bezitten een schat aan kennis en kunnen nog veel bijdragen aan de welvaart. Het uitdoven van het stelsel van brugpensioenen kan hen helpen om blijvend deel te nemen aan de actieve economie. Wie op pensioen is of een invaliditeitsuitkering geniet moet onbeperkt kunnen bijverdienen zonder daarvoor fiscaal afgestraft te worden. Ook intensivering van vormings- en (her)tewerkstellingstrajecten kan mits een vraaggestuurde aanpak een verschil maken.

Creatieve destructie is noodzakelijk voor economische groei. Lijst Dedecker pleit daarom resoluut voor een innovatiecultuur. Structurele maatregelen daartoe zijn volop investeren in menselijk kapitaal, daadwerkelijk één loket realiseren voor administratie, functionele en internationale mobiliteit van kenniswerkers promoten, en meer aandacht besteden aan openbare infrastructuur voor zelfredzame innovatie. Verder willen we meer risicokapitaal vrijmaken voor opstartende kennisintensieve ondernemingen, internationale samenwerking op vlak van O&O intensiveren, en komaf maken met taboes over onderzoeksprojecten met mogelijke militaire toepassingen.

Voor Lijst Dedecker is ‘eigenaar zijn’ de beste vorm van sociale zekerheid voor de oude dag. Particulier woningbezit moet daarom maximaal gestimuleerd worden. Dit kan o.m. door de onroerende voorheffing op de eigen woning in één enkele legislatuur af te schaffen. Door de Vlaamse basisbelasting van 2,5% op het geïndexeerd Kadastraal Inkomen jaarlijks met 0,5% te verlagen is de afschaffing haalbaar in één legislatuur. De gemeentelijke en provinciale opcentiemen doven daarmee vanzelf gradueel uit. Een realistisch besparingsplan kan ervoor zorgen dat deze minderinkomsten niet gecompenseerd worden met andere heffingen. Om wonen betaalbaar te maken moet ook aan gemeenten autonomie verleend worden om te beslissen over het al dan niet aansnijden van bijkomende woonuitbreidingsgebieden. Het grondrecht op wonen kan zonder sociale woningbouw worden gegarandeerd met een huurtoelage voor wie minder bemiddeld is. Om energiezuinig bouwen en verbouwen te stimuleren pleit LDD ervoor om vastgoedfiscaliteit volledig te baseren op het verbruik van aangeleverde energie. Wie zijn huis beter isoleert moet dan vanzelf minder belastingen betalen. Belastingen op isolerende materialen en bewezen energie-efficiënte apparaten willen we significant verlagen of zelfs op nul zetten. Wie zelf duurzame energie opwerkt hoeft daarvoor niet belast te worden. Zo worden investeringen in kleinschalige hernieuwbare energiebronnen aangemoedigd. Voor aangelegenheden die zowel stedenbouwkundig als qua milieureglementering een vergunning vereisen wil LDD werk maken van een procedure met één enkele geïntegreerde aanvraag. Een transparanter en klantvriendelijker vergunningenbeleid kan verder gerealiseerd worden met een digitaal consulteerbaar opvolgingssysteem en kortere doorloopprocedures met een voor overheidsdiensten dwingend karakter.

LSP voert campagne met de slogan: \"Pak de multinationals aan, niet hun slachtoffers\". Mensen vluchten niet voor hun plezier, maar omdat ze veelal niet anders kunnen. Er moet iets gedaan worden aan de oorzaken van de migratiestromen, en dat kan enkel door de verantwoordelijken voor het globale neoliberalisme aan te pakken: de multinationals en de banken. Het repressieve asielbeleid van “Fort Europa” dient vandaag enkel om een deel van de bevolking “illegaal” te maken en te onderwerpen aan huisjesmelkers en patroons die via zwartwerk de arbeidscondities en lonen (van alle werkenden) onder druk zetten.

Wij hebben geen enkel vertrouwen in de internationale instellingen van het kapitalisme. Deze verdedigen niet de belangen van de meerderheid van de bevolking, enkel van een kleine elite die momenteel de macht heeft. Dit geldt overigens ook voor de Verenigde Naties wiens falen in tal van internationale conflicten werd aangetoond (denk maar aan de recente Gaza-oorlog). LSP is overigens van mening dat de NAVO afgeschaft moet worden. Wij nemen actief deel aan de antiglobaliseringsbeweging en de protestacties tegen internationale toppen van de EU, IMF, Wereldbank, Navo,...

Voor marxisten staat cultuur niet los van de rest van de samenleving. Het is meestal een uitdrukking van wat leeft in de samenleving. Je kunt dat proberen te verdoezelen door cultuur aan banden te leggen of te reguleren. Een andere optie is verandering aan de maatschappelijke basis, dat is voor ons belangrijk. Zolang de winstdrang van een kleine minderheid van de bevolking centraal staat in de samenleving, zullen de werkdruk en stress beperkingen vormen op de culturele betrokkenheid van bredere lagen – zowel actieve als passieve betrokkenheid. Een links-socialistisch beleid met onder meer een arbeidsduurvermindering en uitbouw van collectieve diensten, zou eenieder de mogelijkheid bieden om meer te doen met zijn of haar creativiteit. Daarnaast pleiten we voor meer publieke middelen voor cultuur en media zodat deze uit de klauwen van de commercie worden gehaald. Dit geldt voor tal van culturele aspecten (denk aan de dure festivalprijzen sinds Clear Channel het daar voor het zeggen heeft) en zeker ook voor de media waar er een nooit geziene concentratie is. Cultuur en media mogen niet ten dienste van de winst staan!

LSP is er voorstander van dat de bevolking effectief iets zou te zeggen hebben over alles. Vandaag stellen we vast dat een kleine minderheid in de samenleving alles voor het zeggen heeft. Die kleine minderheid heeft de wereld meegesleurd in een diepe economische crisis die miljoenen mensen in werkloosheid of armoede stort. Rond Amerikaanse steden duiken sloppenwijken en tentenkampen op als gevolg van deze crisis. Zolang de meerderheid van de bevolking niets te zeggen heeft over hoe en wat er wordt geproduceerd, zullen enkel de winsten van de kapitalisten en grote aandeelhouders van tel zijn. LSP staat voor een socialistische democratie waarbij de meerderheid van de bevolking kan beslissen over alles wat de samenleving aanbelangt. Door de arbeidersvertegenwoordigers te onderwerpen aan permanente afzetbaarheid, moeten misbruiken worden voorkomen. De linkse socialisten menen verder dat arbeidersvertegenwoordigers moeten leven aan een gemiddeld arbeidersloon, zodat ze de impact van hun beslissingen zelf ook aan de lijve ondervinden. Een dergelijke socialistische visie gaat regelrecht in tegen de huidige gang van zaken waarbij de parlementen dienst doen als praatbarakken, terwijl de echte beslissingen elders worden genomen: in de commandokamers van de multinationals en grote banken.

De neoliberalen beloofden ons, dat een politiek ten voordele van de rijken economische groei zou opleveren en dus in ieders voordeel zou zijn. De financiële en economische crisis bewijzen dat dit een leugen was. Door de neoliberale politiek zijn de rijken, superrijken geworden. Onze openbare diensten, pensioenfondsen en sociale zekerheid werden voor een appel en een ei verkocht. De opbrengst ging naar geschenken voor de rijken. Vandaag wordt de rekening gepresenteerd en wil men ons laten opdraaien voor de braspartij van de kapitalisten. De winsten waren privé, de verliezen zullen nu door de gemeenschap worden gedragen. LSP pleit voor de afschaffing van asociale taksen als BTW op levensnoodzakelijke producten of de notionele intrest en andere neoliberale cadeaus aan de patroons. In de plaats daarvan is er nood aan een vermogensbelasting op de grote fortuinen en een harde aanpak van de fiscale fraudeurs (met een fraude van 20 miljard euro op jaarbasis zouden 500.000 vaste jobs kunnen worden gecreëerd!). Door de nationalisatie van de sleutelsectoren van de economie zoals het bankwezen, de energie- en voedingsector, ... kunnen we ervoor zorgen dat deze ten dienste staan van de behoeften, niet van de winsten. LSP staat voor een socialistische maatschappij onder controle van de democratische organen van de arbeiders en hun gezinnen.

Netto maakte de groep Suez-GDF 3,38 miljard euro winst in de eerste zes maanden van 2008. Die stijging met 14% volgt de stijging van de energiefacturen die wij moeten betalen. Electrabel is in handen van Suez en draagt aanzienlijk bij tot de winsten van de groep. In 2006 maakte Electrabel gemiddeld 920 euro winst per Belgisch gezin! Zo weten we meteen waarom de facturen blijven stijgen... Terwijl er massale winsten worden geboekt door de hoge energieprijzen (en dus op de kap van onze dalende koopkracht), zullen veel gezinnen met enige bezorgdheid uitkijken naar de komende winterperiode. In Engeland wordt al gesproken van het fenomeen van “energie-armoede” waarbij delen van de bevolking zich niet langer een normaal energieverbruik kunnen permitteren. Energie is een basisbehoefte voor iedereen. Het zou dan ook logisch zijn dat de gemeenschap de controle uitoefent op deze sector zodat ze ten dienste van de meerderheid van de bevolking staat. Nu vloeien de recordwinsten door naar de aandeelhouders (die er al warmpjes inzitten) en niet naar de gemeenschap. Wij denken dat het niet nodig is om 920 euro winst per gezin te maken met energie. Dat geld kan beter besteed worden in toegankelijke (en milieuvriendelijke) energievoorziening voor iedereen. Daartoe moeten we breken met de logica van het kapitalisme en overgaan tot het nationaliseren van de energiesector onder democratische controle van de gemeenschap en met het oog op een degelijke dienstverlening.

De euro en de Europese Monetaire Unie (EMU) vormen onstabiele experimenten waarbij werd geprobeerd om nationale economieën samen te brengen, ook al is het niet mogelijk om ze kunstmatig te verbinden. De euro werd gevestigd op een ogenblik dat het Europese kapitalisme kon genieten van een positieve economische golf, de invoering van een gezamenlijke munt werd daarbij als een nuttig instrument gezien. De vestiging van deze munt heeft de economieën van de EMU-landen echter niet eengemaakt. Die economieën blijven in essentie een nationaal karakter hebben. Een ineenstorting of crisis in één EMU-land kan wel gevolgen hebben voor de munt op zich waarbij sterkere staten niet makkelijk overtuigd kunnen worden om maatregelen te nemen in het belang van kleinere geraakte buren. Het enige haalbare alternatief op de kapitalistische crisis is een socialistische geplande economie waarbij het lot van onze jobs, huisvesting en levens niet wordt bepaald door de casinomarkt van het kapitalisme. Een democratisch geplande Europese economie zou de belangen van de meerderheid centraal stellen. De strijd van de Europese arbeiders moet zich richten tegen de dictatuur van de grote bedrijven en haar politieke vertegenwoordigers in de EU-elite. Op de basis van een democratische arbeiderscontrole over de economie en de samenleving is echte solidariteit mogelijk tussen de Europese arbeiders van alle landen om zo te kunnen komen tot de verenigde socialistische staten van Europa.

De huidige EU is een belangenvereniging van het patronaat. Ons antwoord daarop is eengemaakt verzet van de arbeidersbeweging in Europa. Europa wordt door de traditionele politici als excuus en tegelijk als middel gebruikt om een neoliberaal beleid op te leggen. De liberalisering van onder meer De Post is er een voorbeeld van. In ons land zeggen de politici dat het moet van Europa, maar intussen vormen ze zelf deel van het Europese establishment. Wij geloven niet dat een ander beleid er zal komen op basis van een herverdeling van bevoegdheden onder hetzelfde establishment. Er is nood aan een Europese tegenmacht op syndicaal en politiek vlak. Tegen het kapitalistische Europa verdedigen wij in de strijd en in het stemhokje de noodzaak van een ander Europa; een socialistisch Europa.

LSP staat voor een internationalistische visie en neemt deel aan het Europese verzet tegen het Europa van het kapitaal. Wij staan voor een zo groot mogelijk democratie. Als we dit vertalen naar naties en regio’s zullen we het recht op autonomie en zelfs op afscheiding erkennen indien dat gevraagd wordt door een meerderheid van de bevolking van de betrokken regio. In Vlaanderen en Wallonië is zo’n vraag van de meerderheid tot afscheiding in de Belgische geschiedenis echter nog nooit voorgekomen, hoewel op verschillende momenten belangrijke minderheden met een brede steun onder de bevolking actief zijn opgekomen voor hun nationale rechten. Middelen en rechten zijn de enige echte voorwaarden voor het harmonisch samenleven van mensen, in België en in de rest van de wereld. Er zijn voldoende middelen nodig om democratisch en harmonieus samenleven mogelijk te maken. In de plaats van deze middelen aan te wenden voor de meerderheid van de bevolking worden miljarden weggeschonken aan het patronaat in de verlaging van de zogenaamde patronale bijdragen, in belastingsverlagingen voor de rijken, in allerlei fiscale achterpoortjes waardoor miljarden gestolen worden door de reeds superrijken, in de afbetaling van de staatsschuld, of beter gezegd in de afbetaling van de woekerintresten erop.

Wij hebben geen enkel vertrouwen in de internationale instellingen van het kapitalisme. Deze verdedigen niet de belangen van de meerderheid van de bevolking, enkel van een kleine elite die momenteel de macht heeft. Dit geldt overigens ook voor de Verenigde Naties wiens falen in tal van internationale conflicten werd aangetoond (denk maar aan de recente Gaza-oorlog). LSP is overigens van mening dat de NAVO afgeschaft moet worden. Wij nemen actief deel aan de antiglobaliseringsbeweging en de protestacties tegen internationale toppen van de EU, IMF, Wereldbank, Navo,...

LSP is tegen de Europese Grondwet (en bijgevolg ook tegen de omgevormde versie ervan onder de naam “Verdrag van Lissabon”). Wij verzetten ons tegen het Europa van het kapitaal dat ons enkel privatiseringen, liberaliseringen en een aanval op onze levensstandaard heeft te bieden. Vanuit een internationalistische visie pleiten wij voor Europees arbeidersverzet tegen het Europa van het kapitaal. Het “vrije verkeer van diensten” wordt enkel gebruikt om de arbeidscondities en lonen te ondermijnen. De politiek van liberaliseringen dient enkel om de winsten van private geldwolven op te drijven. Wij staan aan de andere kant: die van het verzet van het postpersoneel en andere groepen arbeiders tegen de liberaliseringen.

De Europese uitbreiding dient enkel om de sociale afbraakpolitiek ook in andere landen op te leggen. Een mogelijk lidmaatschap van Turkije komt er enkel omwille van de strategische positie van Turkije. De EU-politiek dient enkel de belangen van de grote bedrijven en banken, niet die van de werkende bevolking. Dat zou ook niet het geval zijn in Turkije. Wij denken dat de Turkse arbeiders en hun gezinnen niets te winnen hebben bij een EU-lidmaatschap. Het zou leiden tot een aanval op de arbeidscondities en levensvoorwaarden in zowel Turkije als hier. Wij zijn niet “tegen Turkije”, maar wel tegen de EU als instelling van het kapitaal.

De schandalige reddingsoperaties in de banksector, waarvoor wij als belastingsbetalers zullen opdraaien, hebben een debat op gang gebracht. Wij verzetten ons tegen het idee van een “bad bank” waarbij de overheid alle risico’s kosteloos overneemt. Een heroprichting van een overheidsbank zou niet volstaan om de crisis op te lossen. Wij zijn het voor één keer eens met professor De Grauwe en Ivan van de Cloot van Itinera als ze pleiten voor nationalisatie van de hele banksector. Wat ons betreft met schadeloosstelling uitsluitend aan de kleine aandeelhouder op basis van bewezen behoefte. Wij zijn het oneens waar ze argumenteren voor een terugverkoop aan de privé, zodra de banken gesaneerd en terug winstgevend zijn. Wij zouden integendeel deze gelegenheid aangrijpen om heel het bank en kredietwezen aaneen te rijgen in één sterke publieke instelling, onder democratische controle van de gemeenschap. In plaats van de bankdirecties te smeken om krediet te verstrekken, zou de overheid zelf de nodige publieke investeringen kunnen plannen om te beantwoorden aan de echte behoeften van de bevolking.

LSP is erg actief onder jongeren, onder meer jongerencampagnes als Internationaal Verzet, Blokbuster en Actief Linkse Studenten. Wie opkomt voor jongeren, gaat in tegen de besparingslogica in het onderwijs. Tegen de pogingen om het jongeren te verbieden om aan politiek te doen. Kortom tegen de repressie en de pogingen om de logica van het huidig systeem op te leggen. Een echt jongerenbeleid vertrekt natuurlijk van het uitbreiden van de mogelijkheden voor jongeren om zich te ontplooien. Dit betekent het vrijmaken van middelen voor gratis en degelijk onderwijs, maar ook het uitbreiden van de mogelijkheden op vlak van ontspanning. Dat daar dringend inspanningen voor nodig zijn, wordt duidelijk als we zien dat er geen middelen zijn om de jeugdhuizen brandveilig te maken. 80% van de jeugdhuizen is niet in orde met brandveiligheidsvoorschriften. Verder is het nodig om in te gaan tegen de commercialisering van jongerencultuur. 150 euro ingang voor een zomerfestival is schandalig veel! Tevens is specifiek aandacht nodig voor armoede onder jongeren, het aantal jongeren dat afhankelijk is van een leefloon is erg groot (meer dan 20.000!). Een kwart van alle leefloners zijn jongeren. Tenslotte betekent een jeugdbeleid voor ons ook dat campagne gevoerd wordt tegen de groeiende flexibilisering en interim-arbeid waarbij jongeren geen zekerheid hebben inzake een inkomen of werk.

LSP verzet zich tegen de klassenjustitie waarin de belangen van het patronaat centraal staan. Dit is ook op Europees niveau het geval. We denken bijvoorbeeld aan de beslissing van het Europees Gerechtshof in de zaak-Laval. Het Hof besloot dat een Letse firma, Laval, in Vaxholm-Zweden aan het Zweedse minimumloon mocht werken in de plaats van het vastgelegde loon in de sector. Dit ondermijnt de arbeidscondities en lonen. Recent nog werd het “vrij verkeer van diensten” in Groot-Brittannië ingeroepen om de lonen in de bouwsector onder vuur te nemen, een feit dat aanleiding gaf tot een spontane stakingsgolf.

Het landbouwbeleid vandaag wordt gedomineerd door de grote concerns en is gericht op winstbejag. Dierenwelzijn, volksgezondheid en koopkracht van de kleine landbouwers zijn daaraan ondergeschikt. De agro-industrie heeft het voor het zeggen. De vele Europese middelen komen grotendeels bij de grote bedrijven terecht en slechts zelden bij de kleine boeren die steeds meer uit de hele landbouwsector weg gewerkt worden. 80% van de Europese subsidies komt bij de 20% grootste bedrijven terecht. Kleine boeren worden weggedreven of opgeslokt door de agro-industrie. Meer dan een vijfde van de huishoudens in deze sector verdient minder dan het minimuminkomen. De afhankelijkheid van grote bedrijven leidt tot een toename van hormonen, pesticiden,… om dieren, groenten en fruit zo snel mogelijk “gebruiksklaar” te maken. Dit gaan ten koste van de volksgezondheid en ook het dierenwelzijn. Alle Europese regeringen hebben dit beleid niet enkel getolereerd, maar zelf mee uitgestippeld en dragen dus schuld. Het is tijd voor een grote schoonmaak in de Belgische en Europese landbouwpolitiek. Dit kan echter niet wanneer winst centraal blijft staan en mens en dierenwelzijn genegeerd worden.

De wetenschap behoort aan iedereen, onze planeet ook ! - Drastische vermindering van de uitstoot van broeikasgassen! Stop de handel in emissierechten! - Voor de (her)nationalisatie van de energiesector onder arbeiderscontrole zonder schadeloosstelling voor de aandeelhouders! - Voor een massale ontwikkeling van kwaliteitsvol en gratis openbaar vervoer voor iedereen! - Voor de massale bouw van sociale woningen die kwaliteitsvol, betaalbaar en milieuvriendelijk zijn! - Het wetenschappelijk onderzoek moet uit handen van de ondernemingen! Voor de ontwikkeling van openbaar wetenschappelijk onderzoek, onafhankelijk van de aandeelhouders en de privé! Milieu en kapitalisme : vechten voor het ene, is strijden tegen het andere - Voor een politiek die collectieve oplossingen stimuleert, afschaffen van zogezegde ecotaksen die enkel de gezinnen treffen! - Voor een geplande economie in functie van de behoeften van de bevolking – dus ook respect voor het milieu – en niet in functie van de winst! - Voor de democratische controle en het beheer over de productie door de arbeiders zelf: het patronaat heeft de arbeiders nodig, de arbeiders niet het patronaat! - Voor internationale solidariteit: de bescherming van de planeet moet wereldwijd plaatsvinden! - Voor de democratische socialistische samenleving gebaseerd op de noden en de ontplooiing van ieder individu in een gezond milieu!

Mobiliteit is één van de meest essentiële onderdelen geworden van ons leven. Vraag het maar aan iemand die in een interim-bureau binnenstapt. Het beschikken over een eigen vervoermiddel is bijna essentieel geworden indien je nog een job wil vinden. Flexibele werkuren, afgelegen industrieparken, de beperktheid en de kostprijs van het openbaar vervoer,... zijn allemaal redenen om jezelf een wagen aan te schaffen. Het probleem van verkeersveiligheid zal niet worden opgelost met hogere boetes die vooral de zwaksten in de samenleving hard raken. De enige oplossing voor alle problemen van mobiliteit en verkeersveiligheid is het aanbieden van collectief vervoer als een gratis (en degelijk uitgebouwde) dienst. Daarvoor moeten veel middelen worden vrijgemaakt. Geen enkele van de bestaande partijen durft in te gaan tegen de enorme lobby van de auto-en petroleumindustrie. Maar op een ogenblik dat automobielbedrijven massale overheidssteun krijgen op internationaal vlak, zou het toch logisch zijn om de transportsector volledig in gemeenschapshanden te nemen om zo het onderzoek naar en de ontwikkeling van alternatieven mogelijk te maken.

LSP staat voor een actief verzet tegen de vermarkting van het onderwijs zoals onder meer wordt opgelegd door de Bologna-hervormingen. Kandidaten van LSP liggen mee aan de basis van of nemen deel aan acties en campagnes tegen de hervormingen en tegen de dure studiekosten. Met de economische crisis die vandaag de hele wereld treft kijken heel wat multinationals reikhalzend uit naar de enorme onderwijssector. Nadat ze de private economie zodanig verprutst hebben dat hier geen winsten meer te halen zijn, richten heel wat kapitalisten zich weer naar de openbare sector. De druk om privatiseringen en besparingen in het onderwijs door te voeren zal na de regionale verkiezingen enorm zijn. LSP is actief onder personeelsleden, scholieren en studenten om samen op te komen voor meer publieke middelen voor onderwijs: 7% van het BBP zou een goed begin zijn om te kunnen komen tot gratis en degelijk onderwijs dat toegankelijk is voor iedereen.

LSP steunde de acties van de ambtenaren in 2008 voor meer koopkracht. De patronale oproepen om het aantal ambtenaren af te bouwen, zijn misplaatst. Bovendien zijn dergelijke oproepen vooral gericht tegen de arbeids- en loonsvoorwaarden (zoals het statuut), onder meer door bepaalde diensten uit te besteden. In de plaats van na te gaan hoe de lonen en andere sociale verworvenheden van ambtenaren kunnen worden afgebouwd, is er nood aan een discussie over de dienstverlening van de ambtenaren en overheidsbedrijven aan de bevolking. Er moet geïnvesteerd worden in de overheidsbedrijven en privatiseringen moeten teruggeschroefd worden. Door het jarenlange weigeren van investeringen en het bureaucratiseren van de overheidsdiensten, hebben deze een slechte reputatie. Een privatisering of liberalisering leidt tot minder diensten voor meer geld. De sterke afname van het aantal postkantoren is daar een voorbeeld van. Bovendien wordt de liberalisering gebruikt om de lonen en arbeidscondities aan te pakken, bijvoorbeeld met het voorstel om postbezorgers in te zetten aan 8 euro per uur. LSP is voor het uitbreiden van de overheidsbedrijven onder controle van de werknemers van deze bedrijven en van de bevolking. Diensten voor iedereen in plaats van productie voor de winst, is ons uitgangspunt.

Een gebrek aan planning heeft samen met vriendjespolitiek geleid tot moeilijkheden op het vlak van ruimtelijke ordening. LSP staat voor een democratisch socialistisch antwoord en pleit ervoor dat de gemeenschap effectief kan beslissen over onder meer de ruimtelijke ordening. Dat kan via een planmatige aanpak waarbij rekening wordt gehouden met de behoeften van de meerderheid van de bevolking.

Vandaag primeert de winst van de grote sponsors die enkel topmatchen willen steunen omdat daar meest winst mee te maken valt. Tegelijk zien we door de concentratie binnen de grote sporttakken dat er financiële problemen ontstaan bij kleinere clubs. Voor LSP moet de sport primeren en niet de winst van de grote sponsors. LSP eist een uitbreiding van de toegang tot sportfaciliteiten voor brede lagen van de bevolking.

De gezondheidssector heeft behoefte aan een publieke herfinanciering. Ooit stond onze gezondheidszorg aan de top. De voortschrijdende vermarkting, waardoor winst maken belangrijker werd dan genezen, ondermijnt niet alleen de kwaliteit, maar drijft meteen de kost op voor patiënten. Geneesmiddelen zijn inderdaad te duur. Men lost dat niet op door openbare aanbestedingen, zoals wordt voorgesteld door kiwidokter Van Duppen. Ons land heeft een grote farmaceutische sector. Wij willen die niet het voorwendsel verschaffen om de belangen van de patiënt uit te spelen tegen die van de werknemers. Om terugbetaling in de wacht te slepen, zullen arbeiders immers onder druk gezet worden om in te leveren op het loon en de arbeidscondities. De Linkse Socialistische Partij pleit integendeel voor een publieke nationale gezondheidsdienst en de nationalisatie van de farmaceutische sector.

De economische crisis leidt tot een sterke toename van de werkloosheid. Bij vorige recessies (74-75 en 80-81) was er telkens sprake van een verdubbeling van de werkloosheid. Dat staat ook nu weer op de agenda. LSP verzet zich tegen het gebruik van gemeenschapsmiddelen om sociale bloedbaden aan te richten. Er moet genationaliseerd worden om jobs te redden, niet om de toekomstige winsten veilig te stellen. In de plaats van de werkloosheid te verdelen, moet het werk worden verdeeld. LSP pleit voor een radicale arbeidsduurvermindering tot 32 uren per week zonder loonsverlies en met bijkomende aanwervingen. Het opdrijven van de productiviteit heeft de afgelopen jaren de stress op het werk doen exploderen. In de plaats van een steeds kleinere groep een onmenselijk werkritme op te leggen, kan het werk beter verdeeld worden. Er is werk genoeg te doen, alleen wordt dit nu soms tegengehouden omdat er geen winst te rapen valt. Sociale woningen, infrastructuurwerken, onderwijs, gezondheidszorg... wij zouden wel weten wat aan te vangen met de vele werklozen en diegenen die op het punt staan hun job te verliezen. We zouden de beschikbare arbeid over iedereen verdelen. Uiteraard zonder loonverlies, want anders zouden velen gedwongen zijn hun inkomen aan te vullen met overuren en zwartwerk.

Elke inmenging van de industrie of van de privé-sector moet geband worden uit het wetenschappelijk onderzoek, dat werkelijk onafhankelijk moet zijn en niet onderhevig aan de belangen van aandeelhouders en patroons. De patenten moeten worden afgeschaft en het onderzoek naar alternatieve energie moet prioritair zijn, wat zeer concrete gevolgen heeft inzake de financiële middelen die men ervoor inzet. Onder meer om rond ecologie en milieu verandering te kunnen bekomen, zijn middelen nodig om oplossingen te vinden. Men moet alle productieve en wetenschappelijke krachten in de maatschappij mobiliseren. Het is pas door diepgaand onderzoek, enkel uitvoerbaar door de grootst mogelijke middelen op vlak van financiën en onderzoekers aan te wenden, gekaderd in een plan onder gemeenschapscontrole, dat we zouden kunnen weten wat werkelijk moet gebeuren. Pas dan kunnen we de oplossingen verbeteren.

Wonen neemt een grote hap uit het gezinsbudget. Tussen ’97 en 2007 stegen huizenprijzen in ons land 142%! Huurders hielden in 2005 16% minder over na de huur dan in 1992. Dat komt hoofdzakelijk omdat er nauwelijks sociale woningen voorhanden zijn, ook in vergelijking met de buurlanden. Enkel door het aanbod aan goedkope en comfortabele sociale woningen te vermenigvuldigen, zullen huurprijzen, ook op de privémarkt, dalen. Wij zijn geen voorstander van huursubsidies omdat huiseigenaars die vooraf in de huurprijs inrekenen. Een wettelijke beperking van de huurprijs tot een maximaal percentage van het inkomen? Het kan ertoe leiden dat mensen met een laag inkomen nergens terecht kunnen. In combinatie met een forse uitbreiding van de sociale huursector, kan het wel succes hebben. In België wordt slechts 6% van de woningmarkt ingenomen door sociale huisvesting, tegen een gemiddelde van 17% in Europa. Huisjesmelkers floreren in deze situatie, ze buiten bovendien de problemen van de zwakste groepen uit, o.a. vluchtelingen, om hoge winsten te maken. LSP vecht voor een massaal programma van sociale woningbouw en sociale stadsrenovatie met publieke financiering. De overheid zou moeten garanderen dat niemand meer dan 20% van zijn/haar inkomen moet besteden aan wonen.

De N-VA pleit voor een snelle openstelling van de grenzen voor werknemers uit de nieuwe EU-lidstaten. Voor het invullen van knelpuntvacatures moet allereerst voorzien worden in een sterk Vlaams activeringsbeleid. Vlaanderen moet daartoe dan ook alle bevoegdheden krijgen. Pas wanneer binnen de EU onvoldoende arbeidskrachten voorradig zijn om alle vacatures in te vullen, kan buiten de EU een geschikte kandidaat gezocht worden. Europa biedt ons de mogelijkheid om strengere voorwaarden te verbinden aan gezinshereniging, met name de inkomensvereiste. De N-VA wil die voldoende stringent toepassen. Deze strengere voorwaarden zijn immers niet van toepassing op arbeidsmigranten uit landen waarmee België een bilateraal akkoord heeft dat faciliteiten inzake gezinshereniging bevat. Het betreft hier onder andere Turkije, Marokko, Algerije en Tunesië. Deze bilaterale akkoorden moeten dan ook dringend opgezegd worden.

Vlaanderen moet zich internationaal beter op de kaart zetten. Daarom moet Vlaanderen het budget voor internationale communicatie en culturele promotie verdubbelen en het werkingsbudget voor de buitenlandse economische en diplomatieke vertegenwoordigingen met 50% verhogen. Als lidstaat van Europa zou Vlaanderen meer invloed kunnen uitoefenen. Via de Europese megafoon klinkt onze stem immers luider dan via de Belgische microfoon. De N-VA pleit voor een Europese defensiemacht en ziet de integratie van het Belgische en Nederlandse leger als een eerste stap naar een gezamenlijke Europese buitenland- en defensiepolitiek.

De N-VA wil een betere samenwerking tussen het kunstonderwijs en de culturele sector. Algemeen moet via het onderwijs – op alle niveau’s en voor alle leeftijden – de culturele competentie verbreed en versterkt worden. Daarbij geldt ‘jong geleerd is oud gedaan’. Een gespecialiseerd voltijds kunstenonderwijs moet daarnaast onze jonge artiesten op de best mogelijke wijze voorbereiden voor een succesvolle professionele loopbaan. In het kunstenbeleid kiest de N-VA resoluut voor kwaliteit – getoetst binnen en aan een nationaal en internationaal referentiekader – en veelzijdigheid. Hierbij komen zowel vernieuwende, als klassieke aanpakken en repertoires op een correcte wijze aan bod. De komende vijf jaren moeten de Vlamingen volop de vruchten kunnen plukken van de digitale media-evolutie. Dat wil zeggen: nog meer concurrentie en minder monopolies inzake TV-distributie. Digitale ethertelevisie groeit uit tot een goed uitgebouwd betaalbaar omroepplatform, met een breed aanbod aan tv-zenders. De digitale media-evolutie zorgt er ook voor dat je nog meer programma’s kan bekijken op een moment dat je dat zelf wil en op je pc. We investeren verder in een sterke Vlaamse publieke omroep, die een bron moet zijn van pluriforme informatie, de grootste drager van de Nederlandse cultuur en de Vlaamse identiteit, de motor van de Vlaamse creatieve media-industrie.

De N-VA wil een versterking van de democratie en meent dat die best georganiseerd wordt op het Vlaams niveau. Feitelijk zijn Vlaanderen en Wallonië twee landen en is het federale niveau niet meer dan een permanent diplomatiek overleg waar de burger uiteindelijk weinig greep heeft op wat beslist wordt. De Vlaamse democratie is sterker en moet vertrekken van zes miljoen Vlamingen die samen verantwoordelijkheid willen opnemen via hun verkozenen. Hete hangijzers moeten we niet doorschuiven naar burgers via referenda. In een echte democratie krijgt men ook geen publieke functie of politieke macht door erfopvolging, dus streeft de N-VA naar een republikeinse staatsvorm.

Vlaanderen wil de economische crisis aanpakken. Er is een grotere consensus over de politieke keuzes die genomen moeten worden, bijvoorbeeld in het KBC-dossier of de autoindustrie. Maar Vlaanderen mist essentiële hefbomen om echt krachtdadig aan de slag te gaan en moet bovendien met de rem op investeren. Daarom moet het federale begrotingsbeleid in dienst staan van het Vlaamse beleid. Daarmee geven we de ruimte voor slimme investeringen in ziekenhuizen, scholen, mobiliteit en energie. Slim betekent toekomstgericht, innovatief en duurzaam. Al jaren pleit de N-VA voor een drastische verlaging van de loonkost, maar de Belgische regering weigert dat. We zijn voor een responsabilisering van de regio’s. Vlaanderen moet zelf een einde maken aan alle arbeidsvernietigende belastingen. Wij willen dat Vlaanderen een nieuw fiscaal pact sluit met de gemeenten dat leidt tot de afschaffing van de belasting op de drijfkracht, zonder dat de lokale belastingtarieven worden verhoogd. Vlaanderen verhoogt ook de kortingen op de personenbelasting voor wie het minst verdient.

De N-VA streeft naar een evenwichtige energiemix die maximaal rekening houdt met het milieu, zekerheid biedt inzake bevoorrading, ons minder afhankelijk maakt van buitenlandse leveranciers en betaalbaar is voor gezinnen en bedrijven. Vandaag stelt de N-VA vast dat het Belgische energiebeleid die uitgangspunten en doelstellingen niet kan garanderen en eerder als een rem werkt op wat een cruciale sector is voor onze economie. Het debat over de kernuitstap wordt niet gevoerd en de Belgische overheid voorziet niet in de randvoorwaarden om tot een goede marktwerking te komen die zekerheid, onafhankelijkheid en een goede prijszetting tot gevolg heeft. Een goede en evenwichtige energiemix betekent dat geen enkele energiebron wordt uitgesloten. Wie het energiedebat met open vizier wil voeren, kan niet voorbij de vaststelling dat het scenario voor de kernuitstap onrealistisch is in het licht van de Europese 20/20/20-doelstelling. Het terugdraaien van de kernuitstap mag echter geen rem zijn op een expansief beleid inzake rationeel energiegebruik en hernieuwbare energie. Om in dit debat verstandig ecologisch op te treden, wil de N-VA dat Vlaanderen nu voluit werk maakt van hernieuwbare energiebronnen met een eigen Vlaamse energiemaatschappij VLENERGIE die het huidige monopolie doorbreekt.

Het is maar goed dat Europa nu ons monetair beleid bepaalt. Zonder de euro zou België de huidige politieke impasse nooit doorstaan hebben. De N-VA wil dat de Europese Centrale Bank (ECB) voldoende onafhankelijk kan werken, zeker van de grote lidstaten. In de huidige economische crisis voert de ECB een ietwat meer voorzichtige rentepolitiek dan de Britse en Amerikaanse centrale banken. De N-VA vindt dat een goede zaak want onze economie heeft structurele maatregelen nodig en niet enkel goedkoper geld om het huidige systeem te smeren. Europa moet overigens investeringsuitgaven expliciet erkennen en dat via een transparant systeem van een buitengewone boekhouding dat nationale lidstaten toelaat te investeren i.p.v. het hudige rigide systeem dat aanzet tot debudgetteringen.

In een geglobaliseerde wereld zijn er voor ons nog slechts twee bevoegdheidsniveaus. Het macroniveau is voor de N-VA de Europese Unie. Bevoegdheden die een supranationale aanpak vereisen, moeten dan ook naar het Europese niveau overgeheveld worden, zoals de munt, defensie, migratie, interne markt, energie, enz. Bevoegdheden, die dichter bij de mensen uitgeoefend moeten worden, moeten naar Vlaanderen overgeheveld worden. Vlaanderen is voor de N-VA het meest geschikte microniveau. Het Belgische niveau wordt dan overbodig. Om de Vlaamse belangen in Europa goed te kunnen verdedigen moet Vlaanderen een eigen stem hebben binnen de EU en rechtstreeks kunnen deelnemen aan de Europese besluitvorming. Vaak hebben Vlaanderen en Franstalig België nu uiteenlopende visies over bepaalde Europese dossiers. Het gevolg is dat de Belgische vertegenwoordiger of minister zich moet onthouden of niet aan de gesprekken deelneemt.

Zolang Vlaanderen nog geen lidstaat is in Europa, moet de EU alvast een voorstel uitwerken zodat constitutionele regio’s kunnen mee beslissen, zeker wanneer het over hun exclusieve bevoegdheden gaat. Het bestaande systeem van Europese besluitvorming, waarin enkel met staten rekening wordt gehouden, is onvoldoende aangepast aan de structuur van sommige lidstaten van de Unie. De N-VA vindt dat België daarin het initiatief moet nemen voor andere regio’s die met gelijkaardige problemen kampen (Schotland, Catalonië, Baskenland, enz.). Ook de coördinatie van het regionale beleid op Europees niveau moet sterker verankerd worden. Zo is de erkenning van het Comité van de Regio’s als volwaardige instelling niet opgenomen in het Verdrag van Lissabon. Het Comité blijft nu slechts een adviesorgaan. Dit is een gemiste kans.

De N-VA heeft het Verdrag van Lissabon, die kan gezien worden als een aangepaste versie van de oorspronkelijke ‘Europese grondwet’, steeds gesteund als een stap in de goede richting. Het verdrag draagt bij tot een betere Europese Unie. Op het vlak van waarden, bevoegdheden en besluitvorming zet de Europese Unie met het Lissabonverdrag grote stappen vooruit. Voor de N-VA zijn enkele punten van groot belang, zoals de eerbied voor de verscheidenheid van taal en cultuur; de versterking van de werking van het Comité van de Regio’s; de uitbreiding van het stemmen met een gekwalificeerde meerderheid, de vereenvoudiging in de wetgevende procedure, enz. Het Verdrag is geen eindpunt. Voor de N-VA moet zeker meer duidelijkheid komen over de machtsverhoudingen tussen de Europese Commissie, de Europese Raad en het Parlement. In de nieuwe Lissabon-structuur is nog veel onduidelijk.

De N-VA is tegen een verdere (wilde) uitbreiding van de Europese Unie. De N-VA geeft prioriteit aan de verdere verdieping en kwaliteitsvolle uitbouw van de huidige Europese instellingen. In de aanpak van de huidige economische crisis merken we trouwens dat die oefening broodnodig is en dat de EU nog steeds op zoek is naar een nieuw evenwicht. Een verdere uitbreiding van de Europese Unie dreigt de uitbouw van een politiek-economische unie te hypothekeren. Dat geldt ook voor de uitbreiding met Turkije. Een Turks lidmaatschap zou de Unie immers herleiden tot één grote handelszone en dat strookt allerminst met de finaliteit die de N-VA met Europa voor ogen heeft. De EU heeft onvoldoende absorptiecapaciteit, zowel institutioneel als financieel, om Turkije in haar rangen op te nemen. Eerst moet de vorige uitbreiding van 2004 en 2007 nog verwerkt worden, toen de Centraal- en Oost-Europese landen tot de EU zijn toegetreden. De N-VA is wel voorstander van een bevoorrecht partnerschap tussen de EU en Turkije.

De N-VA keek met stijgende verbazing toe op de manier waarop de federale regering de financiële crisis heeft aangepakt in België. Ofwel werden de verkeerde keuzes genomen (Fortis), ofwel werd er gewoonweg niet thuisgegeven wegens een Vlaamse bank (KBC). Het is bovendien duidelijk dat de controlerende organen binnen de financiële sector hun werk niet naar behoren hebben gedaan. De N-VA meent dat er behoefte is aan een meer strikte controle van banken, maar evengoed van ratingbureaus die financiële producten quoteren. Die controle gebeurt best op Europees niveau. Tot slot stellen we vast dat de financiële crisis de zogenaamde publiek-private financiering van projecten sterk onder druk zet. Ook daarom willen we dat Vlaanderen meer budgettaire ruimte krijgt om te investeren.

De N-VA wil een Vlaams actieplan jongerenwelzijn dat er toe bijdraagt dat jongeren zich beter in hun vel voelen. Een school is een leeromgeving én een leefomgeving. Het sociaal welzijn van jongeren staat mee centraal in het schoolbeleid. Bestaande plannen en acties rond pesten, spijbelen, geweld, drugs, zelfdoding, … worden gebundeld in een geïntegreerde aanpak rond geestelijke gezondheid. Jongeren moeten ook volwaardig kunnen deelnemen aan het beleid door inspraak en overleg. Ook voor thema’s die niet specifieke jeugdgebonden zijn. Jongeren van allochtone afkomst moeten in contact gebracht worden met het bestaande aanbod van sportclubs, jeugdhuizen, culturele centra, … Een jeugdhuis dat zich voornamelijk richt op jongeren van allochtone afkomst is perfect mogelijk, alleen wordt van de jongerenbegeleiders verwacht dat ze het maatschappijbeeld van de jongeren verruimen. Samenwerken, samen sporten, samen leren is hierbij de leidraad. Niet vanuit een bepaalde etnische groep, maar vanuit het samen jong zijn.

Vlaanderen moet voor haar eigen bevoegdheden rechtstreeks toegang hebben tot het Europese Hof van Justitie. De N-VA pleit voor een sterker Europa dat op zoek gaat naar verdieping en niet naar uitbreiding. Dat betekent ook dat we op verschillende terreinen naar een nauwere samenwerking willen gaan, onder meer op het vlak van justitie.

De Vlaamse overheid moet investeren in wetenschappelijk onderzoek en innovatie in de landbouwsector, onder meer voor de bijdrage die vanuit de sector geleverd kan worden voor de productie van hernieuwbare energie. Naast hernieuwbare energie is biologische landbouw een van de speerpunten in het wetenschappelijk landbouwonderzoek dat Vlaanderen moet voeren. Om de bio-producten nog meer te promoten bij de Vlaamse consument, organiseert de Vlaamse overheid (VLAM) geregeld campagnes die biologische landbouwproducten van bij ons in de verf zetten. Ondanks de geleverde inspanningen, is het nitraatgehalte in het Vlaams grond- en oppervlaktewater nog te hoog. Het monitoren van de kwaliteit van waterlopen moet duidelijkheid scheppen over de efficiëntie van de huidige bepalingen van het mestdecreet. De N-VA wil dat de landbouwsector haar verantwoordelijkheid mee opneemt inzake natuur. Plattelandsbeleid en landbouw horen bij één minister ondergebracht te worden. De N-VA wil GGO’s toelaten onder bepaalde voorwaarden maar stelt de keuzevrijheid van de consument hierbij voorop. De consument moet steeds een biologisch of conventioneel geteeld product kunnen kiezen. Om dat te bereiken dienen de nodige voorwaarden worden gerespecteerd zodat zowel biologisch, conventionele als GGO-teelten naast elkaar kunnen blijven bestaan.

De N-VA steunt volop de strijd van de Europese Gemeenschap tegen de opwarming van de aarde en wil daarom meer doen dan wat de verdeling van de inspanningen door de Europese Commissie oplegt: 20% hernieuwbare energie, 20% verhoging energie-efficiëntie en 20% uitstootvermindering tegen 2020. Niet alleen de industrie, maar ook gezinnen, personen- en goederenvervoer moeten inspanningen leveren. Ook de overheid heeft een voorbeeldfunctie. Want iedere niet verbruikte kWh is de meest groene kWh. We voeren een inhaaloperatie om op korte termijn het vastgelegde areaal aan bos- en natuurgebied te realiseren. De spaarpot van het boscompensatiefonds wordt op korte termijn ingezet om effectieve bebossingsprojecten uit te werken. De N-VA pleit voor een snelle opmaak van de gebiedsdekkende uitvoeringsplannen inzake riolering. Deze concretisering van de zoneringsplannen maakt duidelijk aan alle actoren wie er verantwoordelijk is voor het realiseren van de zuiveringsinfrastructuur en de termijn waarop dit dient te gebeuren. Daarnaast mag naast het uitbreiden van het zuiveringsstelsel ook de kwaliteit van ons rioleringsstelsel niet uit het oog worden verloren. Investeren in duurzame en kwaliteitsvolle zuiveringsinfrastructuur zorgt immers voor een maximaal rendement voor het milieu waarbij de druk op de gemeentelijke financiën tot een aanvaardbaar niveau kan worden beperkt.

Vlaanderen is meer dan een transitland en moet haar logistieke troeven uitspelen door haar kennis en werkkracht toe te voegen aan inkomende goederen. Dan pas creëren we jobs in Vlaanderen. Kiezen voor slimme logistiek is ook kiezen om opnieuw voeling te krijgen met de binnenvaart, het spoor en pijpleidingen. Het vorige mobiliteitsplan dateert van 2001 met een looptijd tot 2010 en was te vrijblijvend. De N-VA pleit daarom voor een nieuw en bindend mobiliteitsplan. De N-VA pleit voor eigen Vlaamse verkeersongevallenanalyses en –statistieken. Een systeem van gedetailleerde ongevallenanalyse is wenselijk bij elk verkeersongeval met doden en/of zwaargewonden en op zones en trajecten die op basis van objectieve criteria als gevaarlijk worden beschouwd. Het zou tot de standaardprocedures moeten behoren dat de oorzaak opgespoord wordt en er uitgezocht wordt of de verkeerssituatie in de omgeving van het ongeval onveilig is, en hoe de weginrichting kan worden aangepast opdat een gelijksoortig ongeval vermeden kan worden. De N-VA pleit voor overheidsuitgaven inzake openbaar vervoer, op voorwaarde dat deze de externe kosten van het privé-vervoer over de weg verminderen. De Lijn moet dan ook meer rijden daar waar de vraag is.

Vlaanderen beschikt over een sterk kwalitatief onderwijs. Dat wil de N-VA ondersteunen en belonen. Door te investeren in leraren, in schooldirecties en infrastructuur. En niet door een drastische onderwijshervorming, maar door zachte bijsturingen die de mensen op het veld vooruit helpen. De N-VA is niet blind voor de nieuwe uitdagingen die op ons onderwijs afkomen. Maar we doen dat niet door de lat omlaag te leggen, wel door iedereen mee naar boven te trekken. Een sterk taalbeleid met een grondige kennisverwerving van het Nederlands als prioriteit maakt daar integraal en prioritair deel van uit. In het onderwijs doet Vlaanderen het beter wanneer het sterker is. Dat toont internationaal onderzoek van de OESO onomstotelijk aan. Daarom ook vraagt de N-VA opnieuw om de resterende federale bevoegdheden inzake onderwijs en vorming over te hevelen. Het betreft de vastlegging van het begin en het einde van de leerplicht, de minimumvereisten inzake het uitreiken van diploma’s en de pensioenregeling. De N-VA is niet tegen de Europese onderwijshervormingen (Bologna), maar vindt dat we in geen geval mogen afwijken van het principe dat het Nederlands in Vlaanderen de onderwijstaal is op alle niveaus.

De N-VA pleit voor een ontvetting van het Vlaamse overheidsapparaat, want ook de Belgische ziekte slaat wel eens in Vlaanderen toe. Zo moet het mogelijk zijn, net als op het federale niveau, om minstens één op de drie ambtenaren die met pensioen gaan, niet te vervangen. Dat zal afhankelijk zijn van de noden van elke dienst. Er moet op alle niveaus een efficiëntieoefening georganiseerd worden. Zowel de Vlaamse overheid als de publieke agentschappen moeten minimum 2% productiviteitswinst boeken en zo 750 miljoen euro besparen. De N-VA is ook voorstander van een beperking van het personeel op de kabinetten. De grote overheidsbedrijven, zoals de NMBS en De Post, zijn nog Belgisch. De klassieke wafelijzerpolitiek in de investeringen moet verdwijnen. De Vlaamse overheid moet investeren in kwaliteitsvol en veilig openbaar vervoer. Prijzen moeten aantrekkelijk zijn, maar dat is geen gratis-beleid.

De doorlooptijd voor de toekenning van vergunningen dient verder te worden gereduceerd. Als de termijn is verlopen waarbinnen bouwvergunningen had afgeleverd moeten worden, wordt de vergunning automatisch verleend (lex silencio-principe). De N-VA is voorstander van een decreet ruimtelijke economie dat het kader moet scheppen van een ruimtelijk economisch beleid met een eigen planning, doelstelling en instrumentarium. Op vlak van kwaliteit van de bedrijfsruimte is er oog voor een goede visuele inbedding, creatief ontwerp, oog voor parkmanagement en waar mogelijk ook gebruik van duurzame materialen. Ruimtelijke kwaliteit gaat voor de N-VA ook uit van de inschatting van effecten op de mobiliteit bij de ontwikkeling van nieuwe economische activiteiten.

De Vlaamse overheid moet meer aandacht besteden aan recreatiesport dan aan topsport. Topsport verdient wel aandacht omdat ze een voorbeeldfunctie heeft voor de jeugd. Het doel van het sportbeleid is niet in de eerste plaats het behalen van een pak Olympische medailles. Belangrijker is zorgen voor een zo groot mogelijke participatie van de bevolking. We vinden dat de Vlamingen meer moeten bewegen. Daarom zijn we voorstander van een grote Vlaamse sportpromotiecampagne – uiterlijk in 2011 – in de lijn van vroegere succesrijke acties als “sport is tof”. Het aantal gediplomeerde trainers moet tegen 2015 met de helft toenemen. De Vlaamse Trainersschool is daarvoor het geschikte instrument. Studenten lichamelijke opvoeding moeten de mogelijkheid krijgen zich in te zetten in sportclubs.

Een sterker Vlaanderen is zorgzaam en laat niemand aan zijn lot over. Vlaanderen moet het de gezinnen gemakkelijker maken. Daartoe dient een Vlaamse kinderbijslag met een kindpremie van 500 euro per jaar, steden en gemeenten worden bevoegd voor kinderopvang en werk en gezin moet beter combineerbaar worden. De N-VA is voorstander van een overheveling van de hele gezondheidszorg naar Vlaanderen. We zijn bezorgd over de betaalbaarheid van de gezondheidszorg, die precair zal worden in een Belgisch verbond. Daarom pleiten we voor een Vlaamse aanvullende zorgverzekering. Vlaanderen zet de deuren open voor mensen met een handicap. De wachtlijsten moeten worden ingekrompen. Iedereen met een urgente zorgbehoefte krijgt na zes maanden automatisch een persoonsgebonden budget. Daarenboven willen we werk maken van toegankelijkheid op alle vlakken: openbare en publieke ruimtes, media, internet, openbaar vervoer. Vlaanderen moet werken aan geestelijke gezondheid. Een Vlaams Expertisecentrum zelfmoordpreventie moet alle initiatieven bundelen, want het aantal zelfdodingen is nu onaanvaardbaar hoog.

Vlaanderen moet dringend een eigen werkgelegenheidsbeleid krijgen. Het probleem is nu het ontbreken van homogene bevoegdheidspakketten. Om een actief werkgelegenheidsbeleid te voeren, moest er een bevoegdheidsoverdracht naar de Vlaamse overheid gebeuren. Tot op heden is hiervan niets in huis gekomen. Een sterk Vlaanderen zal zijn eigen accenten kunnen leggen en dus meer banen creëren. België slaagt daar niet in. De federale regering presteerde het zelfs om de gerichte verlaging van de loonkosten voor 50-plussers te schrappen. Vlaanderen laat de 50-plussers niet in de steek. Oud is niet out. Daarom breiden we de sluitende aanpak voor jongeren uit naar de meer ervaren werkzoekenden. De werkzaamheidgraad moet immers worden verhoogd tot 70% in 2010. Vlaanderen werkt de armoede immers weg met banen. De N-VA wil ook een gemeenschapsdienst realiseren voor de 15% langdurig werklozen, die nu nog te ver van de arbeidsmarkt staan.

We moeten meer investeren in Onderzoek en Ontwikkeling (O&O). De N-VA wil dat de Vlaamse overheid haar budget voor Onderzoek en Ontwikkeling (O&O) verdubbelt tegen einde 2014 door jaarlijks 230 miljoen euro extra te investeren. Dat moet meer banen opleveren. De N-VA wil het huidige economisch instrumentarium drastisch vereenvoudigen en houdt slechts twee premiestelsels over: een innovatiepremie en een loonkostpremie waarmee we zelf het heft in handen nemen om onze concurrentiepositie te vrijwaren. De N-VA pleit voor een O&O-beleid op maat van de KMO. Sensibilisering, concrete en doeltreffende begeleiding op kmo-maat en een gerichte campagne maken de mogelijkheden inzake IWT ruimer en beter bekend bij de KMO’s en zetten aan tot investeren in O&O. Ook de verlaging van de administratieve lasten en vereenvoudiging van de procedures zetten aan tot investeren in O&O.

Om betaalbaar en kwaliteitsvol wonen te garanderen zijn blijvende investeringen nodig in sociale koop- en huurwoningen. Op de private markt moet een verdubbeling van het aanbod worden gerealiseerd via de sociale verhuurkantoren. Eigendomsverwerving stimuleren we door de sociale leningen toegankelijker te maken in verhouding tot inkomen en gezinssituatie. De bestaande premiesystemen en maatregelen inzake energiezuinig en ecologisch bouwen en wonen, worden goed georganiseerd met het oog op een betere toegankelijkheid. Senioren moeten thuis kunnen blijven wonen als ze dat willen door te investeren in “meegroeihuizen”. Jonge bouwers nemen we ook mee in deze aanpak en stimuleren we in de ontwerpfase. De N-VA wil de maatregel uitvoeren die kavels en appartementen in woonuitbreidingsgebieden in gemeenten met een hoge bouwprijs en veel migratie enkel verkoopt of verhuurt aan inwoners die een voldoende band met de gemeente kunnen aantonen. De druk op de woonmarkt is oorzaak van het feit dat jonge mensen niet langer in eigen streek kunnen wonen zoals aan de kust en in de Vlaamse rand rond Brussel. Deze sociale maatregel draagt ertoe bij dat ook langs de vraagzijde van de markt wordt bijgestuurd.

Wie omwille van politieke redenen, ras, godsdienst of nationaliteit ernstig gevaar loopt moet voor Open Vld kunnen rekenen op een veilig onderdak in ons land. België volgt onverkort de Conventie van Genève en elke aanvraag van een asielzoeker wordt nauwkeurig onderzocht op zijn gegrondheid. Mensen die aan de voorwaarden voldoen krijgen politiek asiel in ons land. Bovendien wil Open Vld dat ons land samen met andere EU-landen actief onderzoekt of alle EU-landen onderdrukking op basis van geslacht, seksuele geaardheid en gevaar omwille van genitale verminkingen mee kunnen opgenomen in de criteria die van toepassing zijn onder de Conventie. Iedereen moet een eerlijke kans krijgen. Maar dat wil ook zeggen dat een asielaanvraag met valse verklaringen de intrekking van het asiel betekent. Heel wat mensen dienen een asielaanvraag in zonder dat ze een geldige reden hebben om op basis van de Conventie van Genève asiel te verkrijgen. De levensgevaarlijke methodes om over land, via vrachtwagens en bootjes West-Europa te bereiken, demonstreren de wanhoop en de vaste wil van velen om zich hier permanent te komen vestigen. Hoeveel begrip we ook opbrengen voor de bijzonder moeilijke levensomstandigheden waarin deze mensen zich bevinden, Open Vld kan het misbruik van de asielprocedures en het illegaal verblijf in ons land niet toelaten. Als we misbruik toelaten, laten we de echte politieke vluchtelingen in de steek.

Open Vld streeft naar een Europese Unie die niet alleen een global payer is, maar ook een global player. De EU is de grootste economische macht ter wereld, samen met de lidstaten is ze de grootste donor van ontwikkelingssamenwerking in de wereld en toch weegt ze politiek te licht. Voor onze zichtbaarheid in de wereld is het enorm belangrijk dat we met één stem kunnen spreken. Op dit moment geven de lidstaten aan Javier Solana (die geen Europese minister van buitenlandse zaken is maar “Hoge Vertegenwoordiger” van de Raad) zelden duidelijke richtlijnen, want ze moeten alle 27 akkoord gaan. Open Vld wil dat over buitenlands beleid niet meer met unanimiteit beslist moet worden. Een echte minister van buitenlandse zaken van de Unie moet het gezicht worden van het buitenlandse optreden van de Unie. Open Vld heeft het Verdrag van Lissabon gesteund, want de goedkeuring ervan zou op dit vlak een stap vooruit zijn. Maar de Europese Unie zou eigenlijk ook in internationale organisaties één gemeenschappelijk standpunt moeten kunnen innemen. Wij zijn er voorstander van dat de Europese leden van de VN-Veiligheidsraad niet de nationale positie maar wel een EU-standpunt verdedigen. De Europese lidstaten die nucleaire wapens bezitten zouden die onder Europees toezicht moeten brengen.

Cultuur is onmisbaar in een open en democratische samenleving. Cultuur en cultuurbeleving zijn ingrediënten voor kritische zelfontplooiing en actief burgerschap. Ook cultuurbeleid is dus onmisbaar. Cultuur gaat over vrijheid en creativiteit. De overheid mag op dit domein niet bevoogden, maar moet voorwaarden scheppen, kansen bieden en creativiteit net zo goed als ondernemingszin stimuleren. Open Vld wil een ambitieus cultuurbeleid: talent van eigen Vlaamse bodem kan door goedgekozen initiatieven internationaal doorgroeien. Open Vld wil volop inzetten op een creatieve en innovatieve cultuurindustrie. De overheid moet een cultuurbeleid voeren dat verder reikt dan de gesubsidieerde sector.

In een open samenleving moeten burgers op het bestuur van hun land kunnen wegen. Vanuit het geloof in de mensen dat democratisch engagement niet opgelegd moet worden, wil Open Vld de stemplicht afschaffen en het stemrecht laten gelden vanaf 16 jaar. Open Vld ijvert ook voor de afschaffing van de kiesdrempel. Ook een federale kieskring, een hervorming van het tweekamerstelsel zijn doelstellingen waarmee Open Vld de kracht van de kiezer en de transparantie van het bestuur wil verbeteren. Dat zijn wijzigingen die uiteraard op federaal niveau worden behandeld. Burgers komen het vaakst in contact met hun gemeente of stad. En ook met de Vlaamse overheid. Open Vld wil dat de Vlaamse overheid een overheid is die actief meedenkt met de burger. Vlaanderen mag geen rem zijn, maar moet een partner zijn bij de ontwikkeling van ideeën en projecten, kortom van de toekomst van mensen en ondernemingen. Een democratische Vlaamse overheid is ook een slanke en efficiënte overheid die “ja” zegt, een overheid die geen administratief oerwoud is en haar puike financiële situatie weet te behouden en te versterken.

In een open samenleving moeten burgers op het bestuur van hun land kunnen wegen. Vanuit het geloof in de mensen dat democratisch engagement niet opgelegd moet worden, willen wij de stemplicht afschaffen en het stemrecht laten gelden vanaf 16 jaar. Open Vld ijvert ook voor de afschaffing van de kiesdrempel. Ook een federale kieskring, een hervorming van het tweekamerstelsel zijn doelstellingen waarmee Open Vld de kracht van de kiezer en de transparantie van het bestuur wil verbeteren. Dergelijke wijzigingen moeten uiteraard op federaal niveau worden behandeld. Maar de bestuursniveaus waar de burger vaakst mee in contact komt zijn respectievelijk het gemeentelijke en het Vlaamse overheden. Open Vld wil dat Vlaanderen een overheid wordt die actief meedenkt met de burger, die niet als een rem maar als een partner wordt beschouwd in de ontwikkeling van ideeën en projecten, kortom van de toekomst van mensen en ondernemingen. Zo’n Vlaamse overheid is slank en efficiënt, zegt “ja” tegen de vragen van de burger, is geen administratief oerwoud en weet haar puike financiële situatie te behouden en te versterken.

Vlaanderen bekleedt vandaag de twintigste plaats op de ranglijst van Europa’s meest welvarende regio’s. Tegen 2020 wil Open Vld Vlaanderen in de top vijf zien staan. Gezien de sporen die de crisis heeft achtergelaten moeten we onze bedrijven nu vooral verzekeren van een mogelijkheid tot krediet. Via de versterking van het ARKimedesfonds, winwinleningen en een uitbouw van de Participatie Maatschappij Vlaanderen moeten we hier in slagen. Om de concurrentiekracht van de Vlaamse economie structureel te versterken, kiest Open Vld ervoor om verder het pad van de lastenverlagingen te blijven bewandelen. Die kunnen we financieren door de minder efficiënte subsidies aan ondernemingen af te bouwen en deze enkel nog te reserveren voor risicovolle innovatieprojecten. Het zal door een parafiscaal pact tussen alle overheden zijn dat we de globale verstikkende belastingdruk op onze bedrijven kunnen verlichten. Een moderne Vlaamse economie betekent ook een groene Vlaamse economie. Inzetten op onderzoek en ontwikkeling en innovatie is dan ook niet enkel een noodzaak, maar een bijzondere uitdaging om meerdere vliegen in één klap te slaan. Economie en ecologie kunnen bondgenoten worden, zeker als onze regio zich nog meer richt op de internationale markten en dus de globalisering omarmt.

Fossiele brandstoffen worden schaarser en schaarser. Bovendien staat het helemaal vast dat hun verbruik heeft geleid tot de klimaatverandering en de gevaren daaraan verbonden voor onze planeet. We moeten weg van de dubbele afhankelijkheid van deze bronnen. Open Vld wil resoluut gaan voor een CO2-neutrale en energie-efficiënte samenleving. Dat doel bereiken in te zetten op energiezuinigheid en werk te maken van groene groei. Het Vlaams woonbeleid moet energiezuinig bouwen stimuleren en ondersteunen. Eco-fiscaliteit wordt een belangrijke hefboom om het menselijke gedrag, dat evenwel steeds een vrije keuze blijft, een mentale omslag aan te bieden in de richting van planeetvriendelijke activiteit.

De financiële en economische crisis van 2008 heeft heel wat schade aangericht. Toch is er één belangrijk lichtpunt: de Europese Monetaire Unie staat stevig in de schoenen. Landen die lid zijn van de eurozone werden beschermd omdat ze met de euro één gemeenschappelijke munt hadden. Dat maakt het mogelijk om de nodige maatregelen te nemen om hun banken te redden, staatswaarborgen ter beschikking te stellen en herstelplannen voor de economie op poten te zetten. Vandaag is het eveneens duidelijk dat de keuze van de ECB om een eerder restrictief beleid te voeren gericht op inflatiebestrijding, van meer gezond verstand getuigt dan de schuldenbergen gecreëerd door de American Federal Reserve gedurende de voorbije decennia. Toch ligt voor de ECB nu een nieuwe belangrijke rol weggelegd in het op poten zetten van een regulator met continentaal bereik voor de banken- en verzekeringssector.

De Europese burger wijst in elke enquête van de Eurobarometer het Europese niveau aan als hét niveau bij uitstek om belangrijke grensoverschrijdende problemen aan te pakken (terrorisme, asiel en migratie, klimaat en milieu, globalisering, militair geweld etc). Maar nu kan de Europese Unie op veel van die domeinen niet krachtdadig én democratisch optreden. Bijvoorbeeld omdat nog met unanimiteit beslist wordt in de Raad van ministers. Of bijvoorbeeld omdat het Europees Parlement niets over dat domein te zeggen heeft. Open Vld wil dus dat Europa op domeinen als justitie en binnenlandse zaken (waaronder asiel en migratie), buitenlands beleid en defensie, fiscaliteit, klimaat en energie enz. efficiënter, democratischer en transparanter bestuurt. Dat wil zeggen dat we kunnen beslissen via de “communautaire besluitvormingsmethode” die nu al geldt voor de Interne Markt. Dat wil zeggen: - de Europese Commissie kan als een regering voor Europa op al deze domeinen het initiatief nemen, - het Europees Parlement beslist mee, - een ‘gekwalificeerde meerderheid’ van lidstaten is voldoende, er is dus geen unanimiteit nodig zodat één lidstaat niet elke vooruitgang kan blokkeren. Open Vld is er een voorstander van dat het Verdrag van Lissabon in werking zou treden, omdat dat verdrag voor de Europese Unie een stap in de goede richting is om op die belangrijke domeinen krachtiger op te treden. Maar daarmee houdt het niet op. De financiële crisis heeft duidelijk aangetoond dat de financiële wereld grotendeels geglobaliseerd is, terwijl een pak regelgeving zich nog teveel op het nationale niveau bevindt. Daarom wil Open Vld ondermeer de instelling van één Europese financiële regulator.

Op belangrijke domeinen als milieu, ruimtelijke ordening, onderwijs enz. beslist in België niet de federale overheid, maar wel de Gemeenschappen en de Gewesten. Open Vld wil dat de Europese Unie die “sterke” regio’s erkent wanneer de lidstaat in kwestie dat vraagt. Zo zouden bijvoorbeeld Vlaanderen en Wallonië elk een duidelijk (soms afwijkend) standpunt kunnen aannemen in de Raad van ministers van landbouw. De deelstaten zouden ook rechtstreeks naar het Europees Hof van Justitie moeten kunnen stappen. Nu moet dat via België. Maar er zijn meer niveaus van besluitvorming dan enkel de lidstaten en de regio’s. Kijk maar naar de vormen van samenwerking over de grenzen van de lidstaten heen, zoals de Euregio Maas-Rijn (met o.a. Hasselt, Luik, Maastricht en Aken) en het Eurodistrict Lille-Kortrijk. Open Vld wil dat de Europese Unie deze organisch gegroeide verbanden stevig ondersteunt. Via het vormen van kennisclusters die transsectoraal voor groei, werkgelegenheid en innovatie zorgen, zullen de regio’s en de steden de kar trekken voor een moderne, open en kosmopolitische samenleving.

Aangezien onze toekomst in een eengemaakt Europa ligt, is Open Vld voorstander van een snelle ratificering door alle landen van het lissabonverdrag. Zowel de veralgemening van een beslissingsproces met gekwalificeerde meerderheid, een ‘president’ en een afzwakken van het wisselend voorzitterschap moeten Europa meer transparantie en slagkracht geven. Een verhoogde slagkracht zal samen met één gezicht voor Europa ook de kloof met de burger dichten. Want, uit alle onderzoeken blijkt dat deze een Europa wil dat haar verantwoordelijkheid opneemt in de meest uiteenlopende maatschappelijke domeinen, maar tegelijkertijd ook de Europese instellingen ziet als bureaucratische logge organen.

Pact sunt servanda. Open Vld houdt onverkort vast aan de Kopenhagen-riteria voor de eventuele toetreding van landen tot de Europese Unie. Het is volgens Open Vld geen goed idee zijn om nu abrupt landen te weigeren met wie we reeds een formele onderhandelingsronde hebben geopend. De snelle groei van de EU door de integratie van de midden- en Oost-Europese landen heeft aangetoond dat de snelle en schoksgewijze groei niet steeds gunstig is voor de daadkracht van Europa of voor het maatschappelijke draagvlak voor het Europese project. Maar dat mag ons niet afschrikken. Integendeel, het is een duidelijk signaal dat er nog veel werk aan de winkel is. Het is best mogelijk dat enkele landen het voortouw nemen in een verder Europees integratieproces, al kan een Europa op twee snelheden nooit zo slagkrachtig zijn als een eensgezind continent.

De financiële crisis heeft enorme schade aangericht, en nog steeds weet niemand waar dit eindigt. Het is een crisis van het kortetermijndenken, van de hebzucht en van spelregels die de tred van de globalisering niet meer konden bijbenen. De crisis moet allereerst internationaal worden aangepakt door meer samenwerking. Dat kan als Europa bewijst dat het met één stem kan spreken. In Vlaanderen biedt de crisis ook de gelegenheid om resoluut te gaan voor moedige keuzes, voor fundamentele hervormingen. Keuzes die eindelijk komaf maken met regels stammend uit een vorige eeuw. Vlaanderen moet dan ook volop gaan voor de ontwikkeling van innovatieve en duurzame sectoren. en geen deficit spending initiëren voor zowat alle sectoren. Ondanks de noodzakelijke redding van banken overal ter wereld, moeten we nu zeker de openbare financiën onder controle houden en niet aan ‘deficit spending’ gaan doen. Open Vld zal niet tolereren dat onze kinderen en kleinkinderen het gelag betalen voor de onachtzaamheid en de laksheid die sommigen nu aan de dag willen leggen.

Jongeren moeten vooral de vrijheid krijgen om naar eigen keuze hun vrijetijdsbesteding in te richten. De overheid moet hier het paternalisme in de kast laten, en kiezen voor een omkadering die hen toelaat zonder drempels te proeven van sport, cultuur, toerisme, media. Kortom, moeten de kans krijgen om creatief bezig te zijn. Voor het jeugdverenigingsleven betekent dit dat we de administratieve rompslomp gevoelig terugdringen en de infrastructuur van bijvoorbeeld de jeugdlokalen te verbeteren. Er zijn in ons land jammer genoeg ook veel jongeren die het moeilijk hebben, die niet altijd op eigen kracht kunnen deelnemen aan de maatschappij of die de snelle evoluties moeilijk verwerken en bijbenen. Deze jongeren mogen niet aan hun lot worden overgelaten. Niet enkel is er een versterking van de bijzondere jeugdzorg nodig, maar een heel breed actieplan dat zowel ouders, leerkrachten als overheidsinstellingen in het bad trekt om snel signalen op te merken en de gepaste begeleiding te zoeken én te krijgen.

Criminaliteit stopt niet aan de grenzen. Justitie is bij uitstek een domein waar de Europese Unie meer moet kunnen optreden. Daarom wil Open Vld dat de Unie beslissingen kan nemen via de “communautaire besluitvormingsmethode”. Dat wil zeggen dat over justitie de unanimiteitsregel wordt afgeschaft: één lidstaat kan broodnodige vooruitgang dan niet meer blokkeren. Ook krijgt het Europees parlement dan een grotere zeg. Als het Verdrag van Lissabon goedgekeurd wordt dan zetten we een stap in die richting. De Europese Unie moet een ruimte worden waarbinnen werkelijk vrijheid, veiligheid en recht heersen. Wij willen een betere samenwerking tussen politie en justitie om grensoverschrijdende misdaad, terrorisme en corruptie effectief te bestrijden. De fundamentele procesrechten van verdachten moeten onder alle omstandigheden worden gerespecteerd.

De landbouw is voor Open Vld een volwaardige economische sector. Het gaat daarbij niet enkel om het telen of produceren maar om een heuse agro-industrie. Evolutie is het sleutelwoord en daarom moet onze landbouw professionaliseren, hervormen en steeds meer inzetten op gedegen opleidingen. Bovendien moeten ook landbouwers verlost worden van de administratieve overlast. Ook op de internationale promotie van Vlaamse landbouwproducten moet worden ingezet. Er is ook het ruimtelijke aspect van landbouw. Zo moet er de nodige ruimte zijn voor agrarisch gebied, ook al omdat er steeds meer overlappingen mogelijk zijn met andere sectoren, zoals de opwekking van bio-energie, het hoevetoerisme, de sportwereld en natuurlijk de bewaring van natuur. Dat laatste is niet in contradictie met een uitgebouwde landbouwnijverheid zolang duurzaamheid de kernboodschap is en blijft. Innovatie is daarbij de moeder van vele oplossingen.

Open Vld wil vol inzetten op vergroening, want dat loont. Niet enkel het leefmilieu vaart er wel bij, maar de volledige samenleving en ook de economie, want economie en ecologie zijn bondgenoten en geen tegenpolen. Een ecologische versnelling van volgens de Vlaamse liberalen ingezet worden door economische innovatie en ondernemerschap. De overheid moet uiteraard het goede voorbeeld geven. In vele van haar beleidsdomeinen moet ze duidelijke ecologische normeringen voorop stellen. Omdat Open Vld voorstander is van een afvalvrije samenleving moet Het beleid van de volgende Vlaamse regering moet afvalvrij produceren en recyclage aanmoedigen en ondersteunen. Er moet ook een schrootpremie komen om oude wagens uit het verkeer te halen en propere lucht te bevorderen.

We worden steeds actiever en zouden ons dus eigenlijk sneller en eenvoudiger van punt a naar punt b moeten kunnen verplaatsen. Maar jammer genoeg staan we de afgelopen jaren met z’n allen steeds vaker stil. Files kosten onze samenleving ook veel. Daarom dringt een volwaardig actieplan zich op. In de eerste plaats moet de toestand van onze Vlaamse wegen er aanzienlijk op vooruitgaan. Een betere infrastructuur verhoogt niet alleen de bereikbaarheid en de vlotte verkeerstdoorstroming, het maakt onze wegen ook veiliger. Onlosmakelijk verbonden met een betere infrastructuur is een volledig wegennetwerk. Vandaag zijn er nog steeds missing links die moeten worden weggewerkt. Open Vld gaat ook voluit voor meer telematica in het verkeer, technologie die het verkeersmanagement voor zijn rekening kan nemen. De Vlaamse liberalen willen tegen 2015 het aantal verkeersdoden terugdringen tot 250 en het aantal zwaargewonden tot 2000. Verkeersveiligheid voor fietsers is daarbij onontbeerlijk, net zoals ook de verkeerseducatie beter moet doorsijpelen. Open Vld wil ook beter en slimmer openbaar vervoer, een openbaar vervoer dat bepaald wordt door de vraagzijde en niet de aanbodszijde. Het zijn dus de behoeften van bestaande en potentiële reizigers die de doorslag moeten geven.

Elk kind is anders. Dat is voor Open Vld het uitgangspunt voor het onderwijsbeleid. Iedereen moet gelijke kansen krijgen en eigen keuzes kunnen maken. De kwaliteit moet hoge toppen scheren. Een piste die Open Vld wil bewandelen is deze waarbij scholen meer vrijheid krijgen voor een gediversifieerde aanpak zodat maatwerk mogelijk wordt. Daarnaast willen de Vlaamse liberalen ‘Open Scholen’ waar kinderen geprikkeld worden en zich kunnen onderdompelen in sport, cultuur en in activiteiten van het plaatselijke verenigingsleven. Vakoverschrijdend denken moet de norm worden. In ons hoger onderwijs moet voor Open Vld ‘excellentie’ het sleutelwoord zijn. We kunnen maar excelleren als we ook volop de kaart van de internationalisering trekken. Taalaanbod in het Engels en kansen voor onze ‘young potentials’ om toegelaten te worden tot internationale topinstellingen spelen daarbij een belangrijke rol. Open Vld zal er ook over waken dat de associaties samen met de socio-economische partners instaan voor opleidingen die maximaal zijn afgestemd op de Vlaamse arbeidsmarkt.

Open Vld wil dat dienstensectoren zoals het treinvervoer of de postbedeling verder worden geliberaliseerd. Meer concurrentie leidt tot betere en goedkopere dienstverlening aan de gebruiker. nog meer dan vandaag het geval is voor te bereiden op deze onvermijdelijke evolutie. Wel is het noodzakelijk dat er een gelijk speelveld wordt gecreëerd waardoor alle toetreders tot de Belgische markt dezelfde hoge standaard van dienstverlening zullen verzorgen. De normering en de controle op de veiligheid moeten steeds in handen van de overheid blijven. De overheid moet er op toezien dat met betrekking tot een aantal belangrijke basisdiensten zoals openbaar vervoer steeds een minimale dienstverlening aan burgers en bedrijven wordt gegarandeerd. Open Vld wil een overheid die geen rem is op de toekomstplannen van haar burgers, maar een overheid die meedenkt, een overheid die ‘ja’ zegt. Efficiëntie is dan ook veel meer dan ‘meer dan met minder middelen’, het is ook de dingen veel beter doen. De Vlaamse liberalen willen trouwens dat de verschillende overheden in ons land de komende maanden afspraken maken om het veel te grote overheidsbeslag samen te doen dalen, een gezamenlijk engagement dus. Onze lokale besturen moeten versterkt worden, want zij vormen de eerste lijn met de burger.

Open Vld wil resoluut werk maken van een volwaardig en ambitieus Vlaams stedenbeleid. Steden zijn de motoren van economische welvaart en van maatschappelijke en culturele vernieuwing. Alleen al om duidelijkheid en financiële ruimte te scheppen moet het federale niveau dan ook haar parallelle (groot)stedenbeleid stopzetten. In de plaats willen we een geïntegreerd Stadsontwikkelingsfonds voor leefbare stadsvernieuwing. Steden moeten een warme thuishaven worden voor jonge gezinnen. Om de stadsvlucht tegen te gaan moet daarom meer werk gemaakt worden van betaalbare woningen en voldoende kinderopvang. Een stad is ten slotte geen geïsoleerde entiteit. We pleiten voor een Vlaams decreet stadsregionale samenwerking in het verlengde van het decreet intergemeentelijke samenwerking. Materies die zeker in aanmerking komen voor een meer stadsregionale aanpak zijn wonen, mobiliteit, ruimtelijke ordening, werk en ondernemen. Het voordeel van een stadsregionale vorm is dat gemeenten zelf kunnen beslissen om bepaalde bevoegdheden over te dragen aan een stadsregionaal bestuur.

Sport moet voor Open Vld veel sterker vervlochten worden met ons onderwijs. Dat kan door al heel vroeg kleuters en kinderen kennis te laten maken met een brede waaier aan sporten. Later moet sport een heus keuzevak worden en moet actief sporten kunnen worden meegerekend in het uurpakket. Het concept van de ‘Open School’ moet een betere samenwerking tussen scholen en sportverenigingen mogelijk maken. Ons topsportbeleid moet en kan beter. Het gaat niet op een beleid af te rekenen op basis van pakweg het aantal Olympische medailles. Waar het omgaat is het neerzetten van een rationele en professionele structuur die onze toptalenten de kans biedt het beste uit zichzelf te halen, ervaring op te doen met buitenlandse coaches en stages in andere landen. De topsportscholen moeten voor Open Vld dan ook evolueren naar volwaardige sportieve centra waar ook een professionele, kwaliteitsvolle medische omkadering is. Bovendien moet Vlaanderen voor Open Vld ook de ambitie hebben om grote sportevenementen naar zich toe te trekken. Dat zorgt voor een grote sprong voorwaarts op het vlak van infrastructuur en sportbeleving. Bovendien betekenen deze evenementen ook een economische meerwaarde.

Open Vld wil emanciperen, niet betuttelen. Daarom staan we voor vraaggestuurd welzijnsbeleid, op maat van elke zorgbehoevende. Voorzieningen en zorgverleners moeten rekening houden met de wijze waarop mensen hun leven willen inrichten, en niet omgekeerd. Zorg moet betaalbaar en toegankelijk zijn voor iedereen. Daarvoor moet de gebruiker en niet zozeer de voorziening worden gesubsidieerd. Welzijn betekent ook kunnen omgaan met een steeds drukker leven. Kinderopvang is voor Open Vld daarom meer dan ooit een basisbehoefte en een basisrecht. Er moeten daarom meer plaatsen bijkomen. De volgende jaren willen we dan ook de kaap van de 120.000 opvangplaatsen in de kinderopvang ronden. Bovendien moet kinderopvang fiscaal ondersteund worden. De uitbreiding van het systeem van de dienstencheques is dan een goed hulpmiddel.

Werkgelegenheid vervult een scharnierfunctie in een open samenleving. Het is een bron van inkomsten, zelfvoldoening en zelfredzaamheid, de beste garantie tegen armoede. Bovendien is aan de slag gaan de beste vorm van solidariteit: werken voedt en bestendigt onze sociale zekerheid. Ons sociaal systeem is enkel betaalbaar wanneer voldoende mensen het mee ondersteunen. Meer mensen aan het werk en extra jobs zijn voor Open Vld dan ook absolute topprioriteiten. Tegen 2014 wil Open Vld 150.000 nieuwe jobs en dus een werkgelegenheidsgraad van 70%. Reden genoeg voor Open Vld om er te blijven voor pleiten dat werken ook écht moet lonen. Daarom wil Open Vld de volgende jaren werk maken van een verdubbeling van de jobkorting. Bovendien moeten alle werkloosheidsvallen en inactiviteitsvallen actief worden weggewerkt. Wie een job heeft, moet daar ook de vruchten van kunnen plukken. Activering van werkzoekenden blijft een prioriteit voor het beleid. Specifiek moet de aandacht gaan naar die segmenten van de bevolking die niet altijd even gemakkelijk aan de bak komen of blijven. Langdurig werklozen, 50-plussers en etnisch-culturele minderheden hebben daarom vooral nood aan begeleiding op maat.

Kennis is ontegensprekelijk de “brandstof” van de 21ste eeuw. Het is niet meer of minder dan een topprioriteit om er oor te zorgen dat onze academische centra hoog blijven scoren op de internationale wetenschappelijke ladder. Maar om wetenschap aantrekkelijk te maken moeten de kiemen eerder worden gezaaid, in vroegere stadia van de onderwijscyclus. Onze leerlingen moeten vroeg in contact komen met meerdere talen, met ICT en creativiteit. Ook het verder uitbouwen van het doe-centrum Technopolis kan jongeren verder aanmoedigen het wetenschappelijke pad te kiezen. Tot slot wil Open Vld een veel nauwere verstrengeling tussen wetenschap en ondernemerschap. We moeten onze uitgedokterde ideeën beter leren om te zetten in een meerwaarde voor onze samenleving en economie. Alvast willen we structureel vanaf 2010 bijkomende middelen voor O&O reserveren.

Een eigen woning is voor veel mensen de belangrijkste bezitting. Een eigen woonst verschaft zelfstandigheid en financiële zelfredzaamheid. Open Vld wil daarom dat het verwerven net zo goed als het behouden van een eigen woning centraal blijft staan in het woonbeleid. Fiscale voordelen en premies geschraagd door een duurzame logica hebben reeds bewezen het eigenaarschap te stimuleren. Tegen het einde van de legislatuur wil Open Vld de eigenaarsgraad in Vlaanderen optrekken van 76% naar 80%. Daarnaast moet een voldoende aanbod kwalitatief hoogstaande private huurwoningen tot stand komen. Dat kan enkel indien zowel de betaalbaarheid voor de huurder als het rendement voor de verhuurder worden gerespecteerd. Sociale woningen moeten vooral ter beschikking worden gesteld van wie echt woonbehoeftig is. Dat kan door een doorstroming van huurders te stimuleren. Zowel via de sociale huisvestingsmaatschappijen, de gemeenten en sociale verhuurkantoren moet het bestaande aanbod aangroeien; dat aanbod moet een referentiepunt zijn op het vlak van kwaliteit en energieprestatie. Open Vld begrijpt en ondersteunt de wens van vele ouderen om zo lang en zo zelfstandig mogelijk in hun eigen vertrouwde omgeving te kunnen blijven wonen. Alle creativiteit, promotie en stimulering is dus welkom om meer te doen voor aanpasbare woningen, kangoeroewoningen, aanleunwoningen en groepswoningen.

Wij zijn voorstander van een immigratiebeleid dat gebaseerd is op objectieve en menswaardige criteria Automatisch recht op de nationaliteit na vijf jaar wettelijk verblijf in een land. Respect voor het asielrecht. Burgerschap voor alle inwoners, gelijke rechten op het vlak van arbeid, huisvesting en gezondheidszorg. Vatsleggen van menswaardige criteria voor de regularisering van de mensen zonder papieren.

Een gezamenlijk Europes beleid is voordelig indien het de rechten van de volkeren ten goede komt, bijvoorbeeld de rechten van de Palestijnen. Indien het de stem van het Europees imperialisme is of van de Nato moeten afzonderlijke landen daar tegenin kunnen gaan. Europa moet de landen uit het Zuiden alle schulden kwijtschelden. De ontwikkelingshulp moet ten minste 0,7 % van het bruto binnenlands product bedragen. In alle onderhandelingen, vooral die met de Wereldhandelsorganisatie, moet Europa zijn invloed aanwenden ten voordele van het Zuiden. Wij willende opschorting van het Europees samenwerkingsverdrag met Israël zolang dit land het recht van het Palestijnse volk op een volwaardige eigen staat met de voeten treedt. We willen geen deelname van Europese troepen aan oorlogen en offensieve operaties in het buitenland. Terugtrekking uit de NAVO. Voor de bescherming van de vrede willen we de Verenigde Naties meer naar voor schuiven. De macht van de VN moet uitgaan van de Algemene Vergadering. Het Charter van de Verenigde Naties moet integraal gerespecteerd worden.

1. We streven ernaar dat het cultuurbeleid populair is: met toegang voor allen en met deelname van allen. Cultuur draagt bij tot een solidaire samenleving waarin mensen hun potentieel kunnen ontwikkelen. De commerciële sector wil veel talenten niet ‘zien’. Dat leidt tot verschraling. Dikwijls heeft de commercie het circuit van muziekbandjes en het volkse uitgaansleven weggeconcurreerd. Het mag niet dat wat nog overblijft, in privéhanden terechtkomt. We pleiten voor een solidair, tolerant en gedifferentieerd cultuurleven. 2. Ons verenigingsleven bloeit. Elke gemeente telt een brede waaier verenigingen, soms zelfs meer dan honderd: fanfares, koren en orkestjes, kringen voor toneel, dans en folklore, sociaal-culturele verenigingen, foto-, film- en kunstkringen, feestcomités, stoeten... Die verenigingen draaien dikwijls op vrijwilligers. Ze krijgen te weinig ondersteuning in vergelijking met wat de overheid uitgeeft aan prestigeprojecten. Recente reglementeringen verhogen nog de financiële druk op hun werking. En dat ze hun financiële problemen oplossen met avonden, zit er soms niet in omdat ze niet beschikken over een degelijke zaal. De sluiting van parochiezaaltjes heeft veel schade aangericht. De overheid moet de infrastructuur vernieuwen, de vorming van vrijwilligers ondersteunen en het vrijwilligersstatuut opwaarderen. 3. Daarbij willen we een klemtoon zien op specifieke initiatieven naar moeilijk bereikbare groepen. We denken daarbij aan kwetsbare wijken, aan allochtone groepen, aan senioren die uit de boot vallen... We willen dat ieder op zijn niveau aan cultuuractiviteiten deelneemt. De overheid moet zorgen voor aangepaste buurtcentra en zalen. 4. Hoe jonger je met cultuurbeleving begint, hoe langer en intenser je cultureel actief blijft. Daarom is het goed dat kinderen vanaf de basisschool kennismaken met cultuur, binnen de schooluren maar ook na schooltijd. Hier en daar lopen al dergelijke initiatieven, zoals Brede School en DynaMo. Ouders, kinderen en school zijn er tevreden over. Ook jeugdbewegingen kunnen met dat brede schoolconcept hun voordeel doen. Vrijwilligerswerk kan een leerdoelstelling worden voor de laatste 2 jaar van de secundaire school. We stellen een gratis cultuurkaart voor jongeren voor, met daarop een tegoed dat je kan besteden aan culturele activiteiten.

Meer inspraak in het bestuur, zowel hier als in Europa Het Europees Parlement moet verplicht elk wetsvoorstel onderzoeken dat door één miljoen handtekeningen gesteund wordt. Er moet een referendum op volksinitiatief mogelijk worden op vraag van vijf miljoen burgers. Er is een echt Parlement en een politiek verantwoordelijke regering nodig. Het Parlement, dat optreedt in de materies waarvoor de Unie bevoegd is, moet proportioneel verkozen bij algemeen stemrecht. De Europese commissie, de regering, wordt aangeduid door de parlementaire meerderheid en is ook door haar afzetbaar. In afwachting van deze hervormingen moeten het nationale Parlement het recht krijgen om vooraf elk standpunt dat de nationale regering op de Europese instanties zal innemen goed- of af te keuren. Ook in eigen land moet er meer macht gaan naar het volk en de verkozen vertegenwoordigers. Nu maken die nog slechts vijf procent van de wetten. Niet verkozen kabinetsleden nemen die rol steeds meer over. Daarbij worden ze ook dikwijls geinspireerd door drukkingsgroepen. Dat is een ondemocratische ontwikkeling. De verkiezingen moeten proportioneel zijn en de vijf procent drempel moet worden afgeschaft. De bevolking moet hert recht krijgen om zelf wetten te maken. Een referendum mloet mogelijk zijn als honderdduizend inwoners dat vragen. Het referendum moet ook reeds gestemde wetten kunnen ongedaan maken. Kabinetten worden beter afgeschaft. Het is democratischer meer macht toe te kennen aan de verkozen volksvertegenwoordiging. Nu maken die nog slechts vijf procent van de wetten. Niet verkozen kabinetsleden nemen die rol over. Daarbij worden ze meestal niet geïnspireerd door de verwachtingen van de bevolking maar door machtige lobbygroepen uit werkgeverskringen. De democratie begint bij syndicale vrijheid. Syndicale afgevaardigden die opkomen voor werknemerseisen worden al te gemakkelijk aan de deur gezet. Hoe kunnen syndicale afgevaardigden de honderdduizenden werknemers beschermen, als ze zelf niet beschermd zijn? De werkgever moet door de rechtbank kunnen verplicht worden om de ontslagen syndicale militant in het bedrijf herop te nemen, als de afgedankte delegee dat vraagt.

Al de belastingverminderingen en patronale lastenverlagingen hebben geen effect gehad op de tewerkstelling. De teller van de sociale lastenverlaging staat al op 7 miljard euro. Van de nieuwe jobs die er de afgelopen jaren bijkwamen, valt een groot gedeelte onder het systeem van de dienstencheques. 50 procent van die mensen had voordien betaald werk. De lastenverlagingen kwamen vooral bij de aandeelhouders van de grote bedrijven en banken terecht. Die kregen in 2008 10 miljard euro uitgekeerd. En topmanagers van beursgenoteerde bedrijven verdienden gemiddeld 2,3 miljoen euro per jaar. In de gezondheids- en welzijnsector kwamen er wel banen bij. De tewerkstelling is er de laatste tien jaar met 52 procent gegroeid. Dankzij de beweging van de Witte Woede kwamen er in deze sector klare afspraken: sociale lastenverlaging mét verplichte omzetting in tewerkstelling. In deze sector liggen ook vandaag nog grote mogelijkheden voor de overheid om werk te scheppen. De overheid moet ophouden met de bodemloze putten van de privébedrijven te vullen. De sociale sector, het onderwijs, de ziekenhuizen, de rust- en verzorgingsinstellingen, de cultuursector, de post, het openbaar vervoer en de andere openbare diensten hebben te weinig mensen en te weinig middelen. De overheid investeert vandaag veel te weinig in milieuprojecten, in sociale nutsbedrijven, in de bouw van sociale woningen. Overal waar dat sociaal en ecologisch noodzakelijk is, moeten de diverse overheden zorgen voor nieuwe projecten en voor nieuwe tewerkstelling. De PVDA wil ook een eerlijker belastingsysteem. Het tarief voor de laagste inkomens moet omlaag van 25% naar 10%. En de topinkomens moeten meer bijdragen. Geen 50% zoals nu, maar 52% en 55%. Met het PVDA-belastingsplan betalen werknemers samen 2 miljard euro minder belastingen, en de superrijken 2 miljard euro méér. Andere hoofdpunten in het PVDA-belastingsprogramma zijn het afschaffen van gemeentelijke pestbelastingen, zoals huisvuiltaksen, en het opleggen van een miljonairstaks van 2% op de allergrootste fortuinen.

De PVDA haalde 200.000 handtekeningen op om de btw op energie te verlagen van 21% naar 6%. De regering wil er niet van weten. Nochtans zijn er argumenten genoeg... Energie is geen luxe In België bestaat een verlaagd btw-tarief van 6% voor kraantjeswater, groenten en fruit, geneesmiddelen en voeding. Omdat het “levensnoodzakelijke goederen en diensten” zijn. Maar verwarming en verlichting zijn evengoed levensnoodzakelijk. Een btw-tarief van 6% zou een gemiddeld gezin 260 euro per jaar korting opleveren. Mooi meegenomen als je weet dat de energiefactuur met 30% gestegen is op één jaar tijd. Het btw-tarief in België behoort bij de duurste van heel Europa. Nochtans laat de Europese wetgeving toe om een verlaagd btw-tarief in te voeren voor gas en elektriciteit. Andere landen doen het al! Door een btw-verlaging naar 6% krijgt de overheid uiteraard minder inkomsten. De PVDA wil dat Electrabel en andere energiebedrijven dat geld bijpassen. Door de hoge energieprijzen maakt Electrabel woekerwinsten van meer dan 2 miljard euro per jaar. Dat is omgerekend 500 euro per gezin! Darnaast willen we vaste tarieven voor gas en elektriciteit met contracten voor drie jaar. In die tarieven moet alles inbegrepen zijn: de energieprijs, de distributie, de transportkosten, de belastingen en de taksen. Eén enkel nationaal tarief voor de distributie. Dat tarief mag niet afhangen van de verblijfsplaats van de verbruiker. Verbod op het afsnijden van gas en elektriciteit. We stellen ook voor dat de kosten voor isoleringwerken aan woningen worden voorgeschoten door de staat, via een energiefonds dat gefinancierd wordt door Electrabel met de extra winsten van het bedrijf sinds de kerncentrales zijn afgeschreven.

De Europese Centrale Bank moet onder democratische controle gebracht worden. Ze moet haar beleid afstemmen op volledige werkgelegenheid, op versterking van de publieke sector van de economie en op onderzoek en ontwikkeling. De monetaire en rentepolitiek moeten zich oriënteren op een duurzame ontwikkeling, een voor openbare schulden gunstig financieringsklimaat en op samenwerking met de Middellandse Zeelanden en de ontwikkelingslanden. Kredieten mogen alleen nog maar gegeven worden voor investeringen in de reële economie, en niet om een nieuwe speculatiecarrousel te laten ronddraaien. Haar belangrijkste opdracht moet bestaan in het steunen van regionale langetermijnstructuurprogramma\'s, gericht op de overgang naar een andere productiewijze, een ander consumptiepatroon en een andere manier van leven. Een Europese openbare bank om de spaargelden te beschermen en om te investeren in sociale projecten In plaats van het geld van de belastingbetaler te gebruiken om privébanken overeind te houden en ze nog groter en sterker te maken, zodat ze opnieuw megawinsten kunnen beginnen opstapelen kunnen we beter een Europese openbare bank oprichten. De openbare bank mag niet genoteerd zijn op de beurs. Het beheer ervan moet transparant zijn en onderworpen aan openbare controle. Het geld dat op de bank geplaatst wordt, moet dienen om sociale projecten, sociale woningbouw en duurzame economische projecten te ondersteunen. Belastingparadijzen moeten gesloten worden; de progressieve belasting op winsten, hoge inkomens en vermogens moet op een hoog niveau worden gelijkgeschakeld.

Europese richtlijnen mogen geen sociale achteruitgang opleggen. Ze mogen niet raken aan nationale wetten als die op sociaal vlak beter zijn. We willen dat principe laten opnemen in het Verdrag van de Europese Unie. Zo garanderen we dat de grondrechten (vrije meningsuiting, organisatierecht, stakingsrecht...) en de sociale rechten (recht op werk, op huisvesting, op sociale zekerheid, op openbare dienstverlening...) voorrang hebben op de vrijheden van de markt. Zo garanderen we ook dat elke harmonisatie van wetgeving of regelgeving er een is naar boven en niet naar onder. Dat houdt in dat de lidstaten niet gebonden zijn aan richtlijnen die minder sociaal zijn dan hun nationale wetgeving. De lidstaten zijn daarentegen wel gebonden aan richtlijnen die sociale minimumnormen opleggen. Onder die vorwaarden en enkel onder die voorwaarden kan Europa meer bevoegdheden krijgen. Wij zijn geen voorstander van het vetorecht. Dat is in de meeste gevallen een rem op de sociale vooruitgang.

Voor de grote ondernemingen en de multinationals zijn de nationale grenzen en de nationale markt te krap geworden. De kapitalistische blokken groeperen zich op wereldniveau. De grote Europese burgerij heeft een Europese eenheidsmarkt gecreëerd en wil nu ook een eenheidsstaat in het leven roepen. In ons land bekampen wij het beleid van de Europese Unie dat door onze regering in de praktijk wordt gebracht: de liberalisering van de openbare diensten, de loopbaanverlenging, de ontregeling van het sociaal recht en het recht op werk, de sociale dumping, de antidemocratische maatregelen. De noodzaak van een Europese strijd, van syndicale en politieke structuren op Europees niveau dringt zich op. Daarom willen wij ook betrekkingen aanknopen met de syndicalisten en progressieven van andere lidstaten van de Europese Unie en van andere volkeren op het Europese continent. Wij zijn gekant tegen een Europese Unie die de klok zou terugdraaien naar de situatie van voor de vorming van nationale staten, naar het zogenaamde Europa der regio\'s. De splitsing in steeds kleinere regio’s zal uitlopen op een versnippering van de arbeidersbeweging en een verscherping van de concurrentiestrijd tussen de kleine staatjes. Voor somige rechtse krachten is het nationalisme niet meer dan een middel om via de ontmanteling van de bestaande grote Europese staten de greep van de multinationals op de maatschappij te verstevigen en de solidariteitsmechanismen tussen de rijkere en de armere regio’s van Europa te saboteren. Natuurlijk kunnen de grenzen in de toekomst evolueren. Er is al grensoverschrijdende samenwerking tussen Vlaanderen, Wallonië en Noord-Frankrijk, tussen Belgisch- en Nederlands-Limburg, tussen Luik en de Duitse regio van Aken. Maar die evolutie is gebaseerd op economische en sociale realiteiten en niet op een gedwongen etnische basis, vaak zelfs tegen elke logica in, zoals het geval is in de Brusselse regio. In deze fase vormen de nationale staten het tussenliggende niveau tussen de lokale gemeenschappen en de Europese Unie in afwachting dat ze evolueren naar grotere entiteiten en niet naar kleinere.

Het Verdrag van lissabon installeert een neoliberaal, antisociaal, antidemocratisch en oorlogszuchtig beleid. Het Verdrag verdedigt de “vrije en onvervalste concurrentie”, wat o.a. betekent dat alle steun aan overheidsbedrijven verboden is. Het garandeert geen sluitende sociale bescherming. Het recht op werk heeft plaatsgemaakt voor het recht om te werken. Het Charter spreekt niet over het recht op sociale zekerheid, maar over het recht op toegang tot sociale dienstverlening. De macht van het Europese parlement blijft beperkt. Het voorziet de versterking van de Atlantische alliantie binnen de NAVO. Er moet een nieuw verdrag komen over de grondrechten. Dat verdrag moet op zijn minst de inhoud van het Europees Sociaal Charter overnemen, dat goedgekeurd werd door de Raad van Europa in 1961 en dat op het vlak van sociale en democratische rechten veel explicieter en vollediger is. De Europese wetgevende macht moet exclusief in handen van het Europese parlement komen Het parlement moet de enige wetgevende macht zijn, het is het enige orgaan dat direct verkozen is door de burgers van de Unie. De Europese Commissie moet onder de controle komen van het Europese parlement. De ministerraden zouden alleen nog een raadgevende functie mogen hebben en wetsvoorstellen formuleren voor het Europese parlement. Het Europese parlement moet proportioneel verkozen worden volgens het universele stemrecht, 1 % van de stemmen betekent 1 % van de zetels. De Europese Commissie, de regering van de Europese Unie, moet verkozen worden door een meerderheid in het parlement, dat ook het recht moet hebben om de Commissie af te zetten. In afwachting van deze hervormingen moeten de nationale parlementen het recht hebben om op voorhand een standpunt van de eigen regering goed of af te keuren, voordat die regering dat stand-punt gaat verdedigen bij de Europese instanties. Wij stellen voor dat het Europese parlement verplicht wordt alle wetsontwerpen te onderzoeken die ondersteund worden door meer dan een miljoen handtekeningen. Er wordt verplicht een referendum georganiseerd als meer dan vijf miljoen burgers daarom vragen.

De beslissing om deel uit te maken van de Europese Unie hoort toe aan de bevolking van de betrokken landen, niet aan de Europese commissie. Wij steunen echter concreet het verzet van de Turkse progressieven tegen de toetreding Voor armere landen zoals Turkije is de toetreding een onderwerping aan de neoliberale regels en de eisen van de Europese Unie.

Deze crisis is het resultaat van het kapitalistische maatschappijmodel, waarin mer werd geproduceerd dan de meeste mensen eigenlijk konden kopen. Die overproductie heeft zich een tijd lang kunnen verschuilen achter een gigantische groei van het krediet en een door schulden gefinancierde consumptie in de VS. Nu moet de reddende hand van de staat het vermogen van de rijken veiligstellen. Met hun reddingsprogramma\'s voor de banken wentelen de regeringen de kosten van de financiële crisis af op de samenleving. Wij willen dat het oerheidsgeld dt nu naar de banksector vloeit dient voor de heroprichting van een openbare bank waar ons spaargeld veilg is. Als de politici in de jaren \'90 de ASLK en het Gemeentekrediet konden privatiseren, dan moeten ze vandaag maar de politieke moed vinden om de tegengestelde beweging te maken. Nieuw-Zeeland bewijst in de praktijk dat het kan. Daar richtte de overheid samen met de Post opnieuw een openbare bank op: de Kiwibank. De Kiwibank hield zich ver van de beurs en de internationale kapitaalmarkten en kreeg daarom ook niet te maken met de rommelhypotheken. Zo wist de Kiwibank spaarcentjes en pensioenen veilig te stellen. Bij een openbare bank kan je makkelijker een lening voor je huis krijgen. Dat was vroeger het handelsmerk van de ASLK. Een openbare bank is goed voor de tewerkstelling en het personeelsbeleid. Privébanken jagen op maximale winst, schrappen jobs en besparen op verloning. Een openbare bank kan kiezen voor een menselijk personeelsbeleid. Een openbare bank is ook gewoon goedkoper. Bij de Kiwibank liggen de tarieven de helft lager dan bij de andere banken. Een openbare bank investeert de opbrengsten ervan in de gemeenschap: in sociale woningbouw, energiebesparing, de zorgsector, duurzame economie. Investeren in wapenhandel of ecologisch schadelijke projecten wordt dan verboden. Een nieuwe openbare bank kan opnieuw de bevoorrechte schuldeiser van de staat en de gemeenten worden. Vandaag eisen privébanken hoge interesten op de overheidsschulden. Het zou absurd zijn hoge interesten te blijven betalen op de overheidsschuld.

Mobiliteit. Het openbaar vervoer moet meer aangepast zijn aan de noden van de jeugd en een valabel alternatief bieden voor de eigen wagen. Er moet een verhoging van de frequentie komen -vooral ’s avonds en in het weekend.. Nachtbussen in en rond grote steden. Het openbaar vervoer naar scholen moet verbeteren. Een verlaging van de tarieven met 50 % en een gemeenschappelijk ticket voor alle openbaarvervoermaatschappijen. Betere aansluiting tussen bussen en treinen. Jongerenmeten een betaalbare autoverzekering kunnen afsluiten. Tariefverlaingen voor jongeren die veilig rijden moeten veralgemeend worden. Werk. Jongeren hebben recht op volwaardige contracten. Het parkeren van jongeren in interims en tijdelike contracten moet veel strenger beteugeld worden. Jeugdverenigingen en cultuur. Véél van het jeugdverenigingsleven draait op vrijwilligers. De overheid erkent en ondersteunt dat veel te weinig. Relatief gezien steekt ze daar erg weinig in, in vergelijking met het bereik van de allerlei prestige-projecten. De meeste van die initiatieven krijgen geld in kas door allerlei kaas- en wijnavonden, fuiven enz. En zelfs dat wordt tegenwoordig moeilijk gemaakt door gebrek aan goede (reglementaire) zalen. De overheid moet financieel meer bijspringen daar waar recente maatregelen de financiële druk hebben verhoogd. De overheid moet de diversiteit van dat aanbod blijven garanderen, door financiële en praktische ondersteuning, het vrijwilligersstatuut opwaarderen meer ondersteuning van ondersteunende organisaties, die vormingen organiseren voor die vrijwilligers, infrastructuur vernieuwen De overheid moet de mensen de middelen en mogelijkheden aangeven om op hun niveau aan sport, cultuur en vrije tijd te kunnen doen, en dat zelf te organiseren indien nodig. Dat wil zeggen: infrastructuur voorzien: sportinfrastructuur zoals sportvelden, maar ook speelpleinen, buurtcentra, fuifzalen, jeugdbeweginglokalen, vormingscentra, kampeerterreinen... Dat wil ook zeggen: bestaande infrastructuur niet geheel of gedeeltelijk privatiseren, via publiek-private samenwerkingen enz. De overheid moet de populaire en brede basis van sport, cultuur en vrije tijd garanderen door het te integreren in haar onderwijsdoelstellingen. Sport en cultuur op school, reeds van de basisschool, zijn de eerste kennismaking en de beste garanties voor het stimuleren en verbreden van sport en cultuur. Dit kan en moet binnen de schooluren, maar ook tijdens de middag en na de schooluren (als alternatief voor opvang of studie). Dit gebeurt zo al in bepaalde scholen, waar tijdens de middagpauze en na de school bepaalde sportclubs en muziekclubs zijn georganiseerd. Handig, en niet duur. Zelfs vrijwilligerswerk en jeugdbewegingen kunnen via het brede-school-concept binnen in de school gebracht worden. Vrijwilligerswerk kan een leerdoelstelling zijn voor de twee laatste jaren van het secundair onderwijs. Iin elke woonwijk moet minimaal 3 procent buitenspeelruimte beschikbaar zijn, schoolpleinen kunnen worden opengesteld als sport- en speelruimte Sport en cultuur opnemen in de onderwijsdoelstellinge; de samenwerking tussen scholen en sportverenigingen bevorderen. Een gratis cultuurkaart voor elke jongere. Om kennis te maken met verschillende vormen van kunst en cultuur.

De Europese Unie doet – vooral de laatste tien jaar – een echte machtsgreep op het justitiebeleid van de lidstaten. Dat gebeurt door het opleggen van permanente uitzonderingswetten (zoals de antiterrorismewetten), door de uitbouw van een ondemocratische Europees parket (Eurojust) en door aanleg en connectie van allerlei databanken met persoonsgegevens. Dit alles onder de vlag ‘veiligheid, vrijheid en rechtvaardigheid’. In de EU is de scheiding tussen politie en justitie opgeheven. Eurojust werkt nauw samen met de Europese politiedienst Europol. Op deze twee cruciale instellingen is er geen enkele democratische controle. De Europese burgers worden permanent in het oog gehouden met tienduizenden camera’s, met massale scanning van hun (facebook)internetverkeer, met digitale paspoorten, met DNA-databanken, met Iris- en boddyscanners, via hun vingerafdrukken… Dit is het officiële beleid van de EU. Big Brother is een realiteit. Privacy een muzeumstuk. Het Europees Hof van Justitie sprak arresten uit waarmee het het stakingsrecht ernstig aantast. De noodzakelijke grensoverschrijdende strijd tegen misdaad en terrorisme wordt misbruikt om maatregelen te forceren en Europese repressieapparaten uit te bouwen waarmee jongerenprotest, syndicaal verzet en politieke alternatieven gecriminaliseerd worden. Er is ‘een teneergang van de mensenrechten’, stelt Thomas Hammerberg, rechtenmensencommissaris van de Raad van Europa. PVDA:+ staat voor de uitbouw van een onafhankelijke Europese Justitiedienst waar de rechterlijke macht en niet de parketten de dienst uitmaken. Democratische controle rechtstreeks door het Europees parlement op deze dienst. Voor de afschaffing van gevaarlijke wetten zoals de antiterrorismewetten, het Europees aanhoudingsmandaat… Strikte scheiding tussen politie, inlichtingendiensten en justitie op Europees niveau. Herstel van de fundamentele rechten en vrijheden op de eerste plaats het recht op vrije meningsuiting, actie en organisatie en van de privacy. Rechtstreekse controle door het Europees parlement op de databanken van justitie en politie.

Voor de PVDA+ is het eerste doel van een landbouwbeleid dat de voedselvoorziening gegarandeerd is, zowel op het gebied van kwaliteit als van kwantiteit. De nadruk moet liggen op gezonde voeding die toegankelijk is voor iedereen. Het Belgische landbouwbeleid wordt volledig bepaald door het Europese landbouwbeleid. Sinds de jaren 90 wordt dat beleid onder druk van de Wereldhandelsorganisatie volledig ontmanteld: de prijzen van basisproducten werden teruggebracht tot op het niveau van de wereldmarkt en alle beschermingsmechanismen werden afgevoerd. De liberalisering heeft geleid tot prijsschommelingen die de grillen van de markt volgen. Met vaak torenhoge voedselprijzen, zoals in 2006, tot gevolg. De landbouwproductie moet gebaseerd zijn op de reële noden en mag niet dienen om de winstdoelstellingen van de zakenwereld en van de agro-industrie te realiseren. De prijzen van landbouwproducten moeten de productiekost van een middelgroot landbouwbedrijf weerspiegelen. Daarin inbegrepen alle kosten die nodig zijn om een goed sociaal statuut voor de landbouwers te verzekeren en om een goede kwaliteit van de voeding te garanderen. Om de buitensporige winstmarges van tussenhandelaars in te dijken moet de overheid tussenkomen. Meer transparantie in de verschillende schakels van de voedselketen. De internationale handel in landbouwproducten, in het bijzonder met de derde wereld, moet een eerlijke handel zijn. Exportprogramma’s moeten kaderen in handels- en samenwerkingsakkoorden en mogen de voedselveiligheid en de economie van het land van bestemming niet schaden. Het systeem van melkquota moet gehandhaafd blijven en verbeterd worden. De afschaffing van de melkquota in 2015 immers heeft als enige doel de verdere concentratie van de markt, met grotere productie-eenheden om de productiekosten te doen dalen. We pleiten voor de rationalisering, centralisering en verdere uitbouw van de onderzoekscentra voor landbouw, tuinbouw en veeteelt. Deze centra zijn nu te veel verspreid over de verschillende bevoegdheidsniveaus. De basisvisie ervan moet duurzame landbouw zijn.

De opwarming van het klimaat vraagt om dringende collectieve en globale oplossingen. De vervuiler betaalt, zeggen onze regeringen, maar ze hebben het nooit over de grootste vervuilers. Ze richten zich liever tot de gewone burger, met allerlei taksen die wegen op een doorsnee huishoudbudget. Wij stellen oplossingen voor die socialer zijn: de grote vervuilers moeten betalen en de mensen die niet de middelen hebben om de nodige investeringen te doen, moeten geholpen worden door de overheid, zodat ze kunnen besparen op energie, met name door de woning te beter te isoleren. Er is een ambitieus plan nodig om alle woningen en kantoorgebouwen in ons land uit te rusten met e en goede isolatie. Deze maatregel zou de energiefactuur verlichten en de kwaliteit van de huizen verbeteren. Hij zou ook talrijke nieuwe banen creëren. De meeste mensen zouden met plezier investeren in energiebesparende maatregelen, maar hebben daar niet de middelen voor. Ze moeten daarom bij de Gewesten geld kunnen lenen zonder interest. De terugbetaling van die lening gebeurt op basis van de effectief gerealiseerde energiebesparing. Doordat een gezin energie bespaart, daalt de energiefactuur. Met die besparing kan de lening terugbetaald worden. De Gewesten zouden een openbaar bedrijf voor duurzame energie kunnen oprichten. Tegen fijn stof is een snelheidsbeperking niet de efficiëntste maatregel. In Nederland zijn vrachtwagens al jaren verplicht uitgerust met een roetfilter. Vrachtwagens blazen namelijk enorme hoeveelheden van het gevaarlijkste fijn stof in de lucht. Die maatregel is ook bij ons dringend nodig. Verder moet ook de bouw van nieuwe steenkoolcentrales aan banden worden gelegd. Bestaande steenkoolcentrales moeten ontmanteld worden, want ze stoten veel te grote hoeveelheden fijn stof uit.

De opwarming van het klimaat vraagt om dringende collectieve en globale oplossingen. De vervuiler betaalt, zeggen onze regeringen, maar ze hebben het nooit over de grootste vervuilers. Ze richten zich liever tot de gewone burger, met allerlei taksen die wegen op een doorsnee huishoudbudget. Wij stellen oplossingen voor die socialer zijn: - de grote vervuilers moeten betalen; -de mensen die niet de middelen hebben om de nodige investeringen te doen, moeten geholpen worden door de overheid, zodat ze kunnen besparen op energie, met name door de woning te beter te isoleren. De meeste mensen zouden met plezier investeren in energiebesparende maatregelen, maar hebben daar niet de middelen voor. De mensen moeten daarom bij de Gewesten geld kunnen lenen zonder interest. De terugbetaling van die lening gebeurt op basis van de effectief gerealiseerde energiebesparing. Doordat een gezin energie bespaart, daalt de energiefactuur. Met die besparing kan de lening terugbetaald worden. De Gewesten zouden een openbaar bedrijf voor duurzame energie kunnen oprichten. FIJN STOF 90 km per uur op de snelweg wegens smogalarm: het gebeurt steeds vaker. Wie geregeld wordt blootgesteld aan hoge concentraties fijn stof, loopt een verhoogd risico op hart- en vaatziekten. Maar een snelheidsbeperking is niet de efficiëntste maatregel. In Nederland zijn vrachtwagens al jaren verplicht uitgerust met een roetfilter. Vrachtwagens blazen namelijk enorme hoeveelheden van het gevaarlijkste fijn stof in de lucht. Die maatregel is ook bij ons dringend nodig. Verder moet ook de bouw van nieuwe steenkoolcentrales aan banden worden gelegd. Bestaande steenkoolcentrales moeten ontmanteld worden, want ze stoten veel te grote hoeveelheden fijn stof uit.

Voor een fijnmazig en toegankelijk openbaar vervoer Veel mensen kunnen enkel met de auto op hun werk geraken. Een kwart van de werkgevers geeft aan dat zijn bedrijf niet of onvoldoende bereikbaar is met het openbaar vervoer. Er is dringend een beleid nodig dat werk maakt van openbaar vervoer. In ons land zijn bus, tram en metro nog openbaar. De vervoersmaatschappijen werken behoorlijk, wat blijkt uit het groeiende aantal reizigers op De Lijn, MIVB en TEC. De Europese Unie heeft al meermaals geprobeerd de sector open te stellen voor privémaatschappijen. Privébedrijven doen het nochtans niet beter. In de landen waar de privatisering van het openbaar vervoer wel is doorgevoerd, is er een overaanbod op de drukke lijnen in en rond de steden, terwijl de lijnen die verafgelegen of minder bevolkte gebieden bedienen, verdwijnen. De prijzen voor de reizigers stijgen er, terwijl de dienstverlening en de werkomstandigheden van de werknemers erop achteruitgaan. De tendens om te privatiseren moet stoppen. Om de mobiliteit van mensen die geen wagen hebben te garanderen, om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen en om een maatschappelijk antwoord te bieden op de stijgende olieprijzen, zijn openbaarvervoermaatschappijen de oplossing van de toekomst. De ontwikkeling van het openbaar vervoer past ook in de strijd tegen de crisis. De sector is arbeidsintensief en de banen zijn er duurzaam. Er moet een verhoging van de frequentie komen -vooral ’s avonds en in het weekend - en van de capaciteit tijdens de spitsuren van bus, tram en metro. Nachtbussen in en rond grote steden. Het openbaar vervoer naar scholen en industriezones moet verbeteren. Geen nieuwe bedrijventerreinen zonder mobiliteitsplan (te betalen door de bedrijven). Een verlaging van de tarieven met 50 % en een gemeenschappelijk ticket voor alle openbaarvervoermaatschappijen. In landen waar men dit systeem heeft ingevoerd, is het aantal gebruikers van het openbaar vervoer verdubbeld. Betere aansluiting tussen bussen en treinen. Verplichte samenwerking op het vlak van tarieven, abonnementen enzovoort tussen De Lijn, MIVB en TEC voor het “gewestgrens-overschrijdend” vervoer. Meer busstroken in de steden en langs de grote invalswegen. Parkeerruimte voor auto’s creëren in de buurt van bus-, tram- en metrolijnen.