De B.U.B. wil een minder willekeurig beleid. Redenen en achtergrond van de asielzoekers moet beter nagetrokken worden. Zijn die niet aanvaardbaar, dient het asiel onmiddellijk geweigerd worden. Asielzoekers moeten een duidelijk beeld krijgen wat hen te wachten staat en mogen niet meer een x aantal jaar in twijfel leven. Uitgeprocedeerden, dienen het grondgebied te verlaten. De overheidsdiensten dienen hier over toe te zien. De B.U.B. ziet dit niet als een keuze voor rechts of links, maar niet meer als eerlijkheid tegenover de wet en tegenover de asielzoekers zelf.

De begroting moet in orde zijn en mag geen kunstmatig weefsel zijn waarbij het erfgoed der Belgen zomaar wordt verpand. Een keer dat de schaar gezet is in de overbodige parlementen en de lonen van de parlementariërs zelf, zal er sowieso een meer leefbaar klimaat ontstaan financieel gezien. Maar de B.U.B. denkt ook dat begroting iets is dat een product van alle ministers is. Daarom wil de B.U.B. bekwame ministers bijgestaan door bekwame mensen, die de stiel door en door kennen.

De B.U.B. is een pluralistische partij. Iedereen heeft recht op zijn mening. Wij willen ten eerste de kiesomschrijving vergemakkelijken opdat ook mensen als een nieuwe groep hun mening vrij en gelijkwaardig kunnen uiten. Doch blijft negationisme of racisme een crimineel feit voor de B.U.B.. Dit ligt in de lijn van onze basisgedachte : Wanneer men een mening uit moet men ook er de verantwoordelijkheid van dragen om ze te beargumenteren en ze rechtvaardigen.

Ondanks dat de B.U.B. gelooft in een Europese Defensie, acht de B.U.B. het ook nodig om een modern Belgisch leger te hebben. Enerzijds moet er een klein beroepsleger zijn. Anderzijds een leger van dienstplichtige jongeren. Deze dienstplicht volgt na de middelbare studies en duurt 1 jaar en is vooral bedoeld om meer burgerzin aan te kweken.

EEN VRIJ EN DEMOCRATISCH BELGIE Dit wil zeggen een België waarin: 1) de particratie wordt afgeschaft door het verbieden van subsidies aan politieke partijen en een behoud van het verbod voor bedrijven om partijen financieel of materieel te steunen; 2) de mediacratie aan banden wordt gelegd door de overheidsteun aan de media af te schaffen; 3) er gelijke toegang is tot de openbare media voor alle politieke partijen in verkiezingsperiode, de partijen die niet vertegenwoordigd zijn in het parlement inbegrepen evenals een minimale toegang voor alle partijen buiten de verkiezingsperiode. 4) er bindende referenda worden georganiseerd. 5) er respect is voor de scheiding der machten en een heropwaardering van Kamer en Senaat o.a. door ook mensen buiten de politiek te integreren in deze instellingen (bijv. na een openbaar examen). 6) ministerfuncties opengesteld worden voor de bevolking door het afleggen van examens, waaronder taalproeven (zoals men dat doet voor rechters en diplomaten). 7) politici zich aan een deontologische code moeten houden waardoor zij onmiddellijk ontslag nemen wanneer zij door het gerecht verdacht worden van bedrog, corruptie, belangenvermenging of machtsmisbruik. Deze politici mogen niet speciaal beschermd worden en moeten zwaarder gestraft worden dan een gewone burger. Een politicus dient immers het voorbeeld te geven.

Door een eenvoudige staatsstructuur willen wij de economische sector ademruimte geven en hen niet langer belasten met bijkomende gewestwetgevingen en hen niet het jaarlijkse prijskaartje voor 6 regeringen presenteren. De B.U.B. is ook een voorstander om niet de arbeid maar de consumpties te belasten. In de dienstensector , meerbepaald op vlak van telecommunicatie, wil de B.U.B. van België een topleverancier maken van internetdiensten. Belgische hosts en internet providers zijn onaanvaardbaar duur , daar moet verandering in komen. Ook de havens van Antwerpen en Zeebrugge hebben meer ademruimte nodig. Een rem op hun evolutie zetten, is geen optie.

Europa moet opgebouwd zijn uit staten , zoals België. België en de hereniging ervan moet voorbeeld staan voor héél Europa. Binnen dat Europees kader moet er plaats zijn voor een band tussen de Benelux landen.

Eerst en vooral is het belangrijk terug te komen op ons hoofddoel het unitaire België dat een kapstok is voor vele van onze andere visies. In geval van Justitie is het verband ook zeer duidelijk. Met een unitair België moet men slechts rekening houden met 1 wetgeving en niet 6 zoals nu in het huidige federale systeem. De B.U.B. wil komaf maken met loze bedreiging en té vroegtijdige vrijlatingen. De wet Le Jeune moet aangepast worden in die zin dat men minstens 2/3 van de straf moet uitzitten i.p.v. van slechts 1/3. Justitie moet ook voor iedereen toegankelijk zijn en iedereen moet dus zeker zijn van een goede rechtsbijstand die wij willen realiseren met een rechtsbijstandsverzekering. De situatie in de gevangenissen moet dringend worden aangepakt. Sowieso moet men instellingen bijbouwen. De B.U.B. acht het ook mogelijk om via gemeenschapswerk een overbevolking aan kleine delinquenten in de gevangenissen tegen te gaan.

Er moet geïnvesteerd worden in groene energie. Bedrijven die milieuvriendelijk zijn moeten extra subsidies krijgen. Maar België moet vooral ook op internationaal vlak zijn verantwoordelijkheid nemen en trachten buitenlandse grootmachten te motiveren om het milieu te respecteren. België kan als klein land al veel veranderen voor het milieu in het eigen land maar de aarde in zijn geheel is een gedeelde verantwoordelijkheid van elke natie.

De B.U.B. opteert voor een status quo voor de monarchie. De Koning kan echter het volk laten raadplegen wanneer hij weigert een wet te ondertekenen. Enkel voor leden van het Koningshuis die een actieve publieke functie vervullen, moet er een toelage zijn.

De B.U.B. wil vooral de ex Belgische kolonies blijven steunen. Steunen moet voor de B.U.B. niet altijd in termen van materiaal geïnterpreteerd worden. Wij achten het broodnodig dat er ook gewerkt wordt aan steun tot zelfstandigheid van arme landen. Als lidstaat van de Europese unie willen wij via deze sterke druk uitoefenen op corrupte regimes die het leven in ontwikkelingslanden nog verergert. Voor er ontwikkeling kan gebeuren moet er de plaats , ruimte, tijd en situatie voor gecreëerd worden.

Wij achten het vooral nodig dat de Belgisch telecommunicatiemarkt vrijer wordt. Of te wel moet overheidsbedrijf Belgacom dringend zijn bandbreedte en maximum snelheid verhogen en als dat niet kan binnen de huidige context kan men Belgacom beter privatiseren om alsnog een betere telecommunicatiemarkt te creëren. In het algemeen acht de B.U.B. niet het moment om overheidsbedrijven te privatiseren. Wel willen wij met simpelere en betaalbare staatsstructuur het de overheidsbedrijven gemakkelijker te maken.

Er moet meer geïnvesteerd worden in kindergeld. Hierdoor moet 1 van de 2 ouders de kans krijgen om de keuze te maken of hij/zij wil thuis blijven. Op die manier moet er weer meer plaats worden gegeven aan kind&ouders in de maatschappij. Ook kinderopvang moet goedkoper en in grotere mate kunnen gebeuren. Iedere werknemer en ambtenaar gaat op pensioen wanneer hij/zij wil vanaf 60-65 jaar. Maar, constante evaluatie om profiteurs van het arbeidscircuit te verwijderen die de tewerkstelling van jongeren blokkeren. Creatie van een tweede carrière waar het accent gelegd zal worden op kennisoverdracht (Avondschool, begeleiding van arbeiders, vorming). Voorbereiding van de overgang. Het productieve werk dat lichamelijk veeleisend is toevertrouwen aan jongeren.

De B.U.B. wil geen splitsing van de sociale zekerheid. Wel denkt de B.U.B. dat het nodig is de SZ bij te werken. De B.U.B. verzet zich tegen langdurige werkloosheidskeringen zonder daar voor iets tegenover te stellen. Langdurig werklozen behouden hun recht op een uitkering om tijdens hun werkloosheid gemeenschappelijk werk te verrichten. De B.U.B. wil dus af van een beleid waarin men mensen betaalt om niets te doen. Werkloosheid mag geen beroep op zich zijn. De B.U.B. denkt ook dat geldelijke steun alleen niet voldoende is, het is belangrijk om ook om de behoeften van de mensen in natura ter vervullen.

Op vlak van de staatshervormingen is de B.U.B. heel duidelijk. Wij zien geen graten in het verder herverdelen van bevoegdheden op een manier die niet “to the point” is en ook niet wenselijk is. Einstein zei ooit : “Men kan problemen niet oplossen in hetzelfde denkpatroon dat ze gemaakt zijn”. De B.U.B. ziet vandaag dat meer splitsingen meer problemen veroorzaken. Daarom stelt de B.U.B. een ander communautair parcours voor. De B.U.B. streeft naar een vernieuwd unitair België, waarin de provincies de basis vormen om het beleid te decentraliseren. De reden daarvan is vrij logisch. De taalgrens is immers niet dé economische grens dus ook niet geschikt om een beleidsgrens te vormen. Het is ook beter dat de provincies het nationale beleid op hun eigen manier , aangepast aan hun eigen problemen, provinciaal kunnen uitvoeren. Met een unitair, gedecentraliseerd België wil de B.U.B. een degelijk, pluralistisch en een betaalbaar bestuur creëren. De Belg betaalt nu voor 6 regeringen en krijgt alleen rotte appelen als vrucht.

Mits de besparingen door de afschaffing van de gewesten is het mogelijk de politiediensten meer middelen te verschaffen. Ook willen wij een decentralisatie op basis van de provincies de provinciale politiesecties de kans geven om zelf hun krachten te verspreiden en zelf de speerpunten leggen. Hetzelfde zoals bij onderwijs geldt ook dat de B.U.B. vorming van ghetto’s wil tegengaan. Ook denken wij dat in probleemgroepen of probleemregio’s een integraal veiligheidsplan nodig is waarbij men niet alleen de criminaliteit bestraft maar ook de oorzaken in de kiem smoort. Wij willen dit bereiken door in het onderwijs, in het wijkgebeuren meer aandacht en ondersteuning te geven voor het bijbrengen van het Belgisch burgerschap.

Een gezonde voeding is belangrijk voor elk van ons. Echter het is een mentaliteit die we van thuis uit meekrijgen. Ouders moeten dan ook gesensibiliseerd worden op vlak van hoe ze hun kinderen moeten leren eten. Op school moet die opvoedkundige taak verder gezet worden. Ook sport moet bijdragen tot een betere gezondheid. Ondersteuning van sportclubs en manifestaties is dan ook een must. De B.U.B. wil overigens meer specialisten hebben rondlopen in ons land. Zowel privé als in ziekenhuizen. Verder willen wij ons inzetten om de dunbevolkte rangen van huisdokters te versterken door doelgerichte campagnes hieromtrent te voeren.

De B.U.B. wil komaf maken met schijnonderzoeken die de bedrijven subsidiëren om zo de wetenschap, de waarheid over bepaalde situaties of zaken te kunnen verduisteren. Wetenschap moet een publieke zaak zijn en moet door de staat gesubsidieerd zijn. Echter, wetenschap mag geen politiek middel zijn voor andere agenda’s. De B.U.B. wil een perfecte neutraliteit van elk wetenschappelijk onderzoek. Dat wetenschappelijk onderzoek moet vrij gepubliceerd worden in een blad, niet onder de controle van een politiek mandataris.

Geen nationalisatie van verliezen en slechte kredieten en privatisering van winsten. Banken in vereffening stellen, alle rommelkredieten afzonderen en bankwezen herleiden tot het beheer van spaargeld en normale investeringsbeleid in maatschappelijke verantwoorde activiteiten. Herinvoeren van scheiding investeringsbank en spaarbank. Overheidscontrole en -monopolie van de overheid op krediet en geldschepping invoeren.

Mensen van buitenlandse afkomst en mensen zonder papieren krijgen in onze maatschappij bijzonder vaak af te rekenen met racisme en achterstelling. Die achterstelling kan ondermeer aangepakt worden via specifieke maatregelen op het vlak van onderwijs en werk. Migrantenkinderen beginnen vaak reeds met een leerachterstand aan het lager onderwijs en komen daarbovenop vaak in concentratiescholen met veel te grote klassen en overwerkte leerkrachten terecht. Onder jongeren van allochtone afkomst heerst een torenhoge werkloosheid. De jongeren genoten niet altijd de beste opleiding en moeten opboksen tegen een muur van racistische vooroordelen. Dit vereist de strijd voor een degelijke en vaste baan voor iedereen met waar nodig specifieke maatregelen. Er moet ook een ander asielbeleid komen. De toestand van mensen én kinderen zonder papieren is ronduit schrijnend. Kinderen worden van de schoolbanken geplukt om al dan niet samen met hun ouders opgesloten te worden in gesloten centra. Harteloze huisjesmelkers en doortrapte werkgevers laten deze onbeschermde mensen wonen in krotten aan hoge huurprijzen of werken in de fruitpluk of de textielsector aan hongerlonen. Geen enkel land heeft het recht om mensen, die in een meer welvarend land voor hun gezin en zichzelf proberen een beter leven op te bouwen, in de illegaliteit te drukken.

De begroting is verbonden met alle andere genoemde thema’s. De beleidsideeën die wij daar lanceren, vormen samen het kader voor een andere begroting. De middelen daartoe moeten onder meer komen uit een vermogensbelasting (graaitaks) op de grote inkomens van bvb topmanagers, het stopzetten van de patronale cadeau’s,…

Belastingen zijn nodig om voor iedereen toegankelijke sociale voorzieningen te betalen. Wij willen die voorzieningen en ook de sociale zekerheid nog versterken. Dat kost geld. Het probleem is dat de belastingen vandaag niet eerlijk en rechtvaardig zijn. Het zijn immers zeker niet de sterkste schouders die de zwaarste lasten dragen, integendeel. Werkende mensen betalen hopen belastingen, terwijl het kapitaal nauwelijks belast wordt. Daarnaast grijpt men steeds vaker terug naar indirecte belastingen, zoals de BTW. Probleem is hier dat die even hoog zijn zowel voor arme als rijke mensen. Bij de hervorming van de personenbelasting verlaagde men de hoogste belastingsvoet van 55 naar 50%, waardoor opnieuw de beste inkomens een fiks cadeau ontvingen. En dat terwijl nergens ter wereld de laagste inkomens zo zwaar worden belast. Met de fiscale amnestie werden de rijke fraudeurs eens te meer beloond. Voor multinationals is België niets minder dan een fiscaal paradijs. De zogenaamde coördinatiecentra, waarvan ze gebruik kunnen maken, zorgen ervoor dat multinationals slechts 1 tot 3 % belastingen betalen op hun winsten. Bovendien ontbreekt het België als één van de laatste Europese landen aan een vermogensbelasting. Ook gemaakte meerwaarden op de beurs worden in ons land niet belast. Het ACV rekende ons voor dat een jaarlijkse vermogensbelasting van 1 % op de vermogens boven de 372.000 euro een jaarlijkse opbrengst van 3,72 miljard euro in het laatje zou brengen! En dan is er nog de fiscale fraude, die geschat wordt op een goede 15 miljard euro per jaar. Het is eigenlijk een schandaal dat de regering niet veel meer in het werk stelt om de fiscale fraude, als hij niet kan vermeden worden, tot een minimum te beperken.

Op internationaal vlak zien we hoe de regeringen van de rijkste landen in de wereld via allerhande internationale instellingen een neoliberaal beleid trachten op te leggen aan de hele planeet. De schuldenlast zorgt ervoor dat derde wereldlanden steeds extra kredieten nodig hebben. Daarvoor moeten ze terecht bij instellingen die volledig gedomineerd worden door de rijkste landen. En die verschaffen enkel maar kredieten als de landen in kwestie hun grenzen openstellen voor buitenlandse multinationals, hun diensten privatiseren of hun sociale wetgeving terug schroeven. Deze politiek maakt van de wereld een internationaal concurrentieslagveld, waarop er met totaal ongelijke wapens wordt gestreden. Kleine lokale producenten worden weggeblazen door de grote multinationals. Werknemers overal ter wereld worden tegen elkaar uitgespeeld. Deze zogenaamde globalisering speelt volledig in het voordeel van de rijkste mensen uit de rijkste landen. Vandaag bezitten de 400 rijkste mensen op aarde evenveel als de armste helft van de wereldbevolking samen… De jongste jaren zien we ook een toename van militaire interventies en conflicten in de wereld en een stevige groei van de militaire uitgaven. Met de oorlogen in Irak en Libanon en de interventie in Afghanistan zit de strategie van Bush en Blair echter volledig in een crisis. De Belgische regering verzette zich officieel tegen de oorlog in Irak maar stelde wel de Belgische havens, spoorlijnen en luchthavens ter beschikking van de oorlogvoerende partijen. Ook vandaag kan Israël met de gulle steun van Washington dagelijks een oorlog voeren tegen de Palestijnen. George Bush en Osama Bin Laden lijken wel de grootste bondgenoten in het tegen elkaar opzetten van de bevolkingen uit de Arabische en de Westerse werelden. Wereldwijd en vooral in Latijns-Amerika zien we de start van een links reveil. Wij steunen, zij het op kritische wijze, linkse regeringen en bewegingen waar ook ter wereld die zich samen met anderen trachten te ontdoen van het juk van de dominante landen en hun neoliberale politiek.

De jongste jaren zien we ook een toename van militaire interventies en conflicten in de wereld en een stevige groei van de militaire uitgaven. Met de oorlogen in Irak en Libanon en de interventie in Afghanistan zit de strategie van Bush en Blair echter volledig in een crisis. De Belgische regering verzette zich officieel tegen de oorlog in Irak maar stelde wel de Belgische havens, spoorlijnen en luchthavens ter beschikking van de oorlogvoerende partijen. Ook vandaag kan Israël met de gulle steun van Washington dagelijks een oorlog voeren tegen de Palestijnen. George Bush en Osama Bin Laden lijken wel de grootste bondgenoten in het tegen elkaar opzetten van de bevolkingen uit de Arabische en de Westerse werelden. CAP is tegen de oorlog in Irak. Onmiddellijke terugtrekking van de troepen uit Irak en Afghanistan. België uit de NATO en de NATO uit België.

- Referendum over het EU-Verdrag samen met de Ieren. - Afschaffing van de ondemocratische 5%-drempel bij verkiezingen . - Politieke partijen moeten zichzelf financieren. - Geen communautair opbod, maar democratie. - Politieke mandatarissen aan een gemiddeld werknemersloon, geen cumul van betaalde posten

Terwijl er recordwinsten worden geboekt en de topmanagers zichzelf ruim 20% opslag toekenden het afgelopen jaar, moeten de gewone werkenden inleveren. Georges Debunne, oud-algemeen secretaris van het ABVV en mede-initiatiefnemer van CAP, stelde: “Een minimale herverdeling van de geproduceerde rijkdom kan wettelijk worden vastgelegd: Een minimumloon ter waarde van 60% van het BBP per hoofd van de bevolking. De pensioenen en uitkeringen op 50% en het leefloon op 40%.”

De EU en de voorgestelde EU-gondwet zijn ultra-liberaal. Wij willen een Europese eenmaking ten voordele van de bevolking, met één sociale zekerheid, die het beste van de verschillende systemen combineert, een Europees minimumloon en een automatische indexering. CAP is mee ontstaan op basis van het verzet tegen de Europese Grondwet.

Het gerecht mag niet altijd alleen maar met een justitiële logica rekening houden, maar moet ook maatschappelijke argumenten in overweging nemen. Dat gebeurt onvoldoende en leidt soms tot bizarre vonnissen en rechtszaken die ingeleid worden door volslagen wereldvreemde rechterlijke instanties. Uiteraard handelen niet alle magistraten zo, maar de zwakste schakels bepalen de sterkte van de ketting. Processen tegen politici, fraudeurs en banken die op verjaring van de feiten uitdraaien versterken ook het gevoel van een klassenjustitie en brengen de democratie veel schade toe. Er moet dan ook een hervorming van de justitie komen. De opeenvolgende neoliberale regeringen zijn daartoe niet in staat gebleken en hebben zo extreem rechts sterk gemaakt. Buiten het hals over kop reageren op de waan van de dag gebeurt er niets, alleen wordt de bevolking wel voorgehouden dan men ‘iets’ gaat doen. Magistraten moeten de macht die ze hebben oordeelkundig gebruiken. Het parlement dient ons justitioneel apparaat in die zin om te vormen, maar dient tegelijkertijd de onafhankelijkheid van de parketten tegenover de politici te vergroten. De magistratuur is te lang de enige instantie gebleven die door niemand ter verantwoording kan worden geroepen, maar aan een oorlog tussen magistratuur en politiek heeft niemand iets.

Iedereen is het er vandaag over eens: de aarde, het water en de lucht vervuilen en fauna en flora beschadigen op grote schaal ten gevolge van het massale gebruik van fossiele brandstoffen en de verspilling van grondstoffen en het overmatig gebruik van gif in de landbouw door een economie gebaseerd op groei en als maar meer consumeren. De vaststelling dat onze economie de wereld naar de vaantjes aan het helpen is, heeft de kapitalisten er echter nog nooit van weerhouden in de productie enkel rekening te houden met winst. Overal ter wereld krijgen ze daarvoor ook de steun van de regeringen, ook indien daarin groene partijen zijn vertegenwoordigd. Ook in België hebben Groen en Ecolo het verschil niet gemaakt.

CAP heeft nog geen uitgewerkt standpunt over de monarchie, maar aangezien we opkomen voor meer democratie en het verkiezen van vertegenwoordigers staat ons programma recht tegenover het bestaan van een niet-verkozen instelling zoals de monarchie.

CAP pleit voor het optrekken van de middelen voor ontwikkelingshulp. Tegelijk komen we op voor een onvoorwaardelijke kwijtschelding van de derde wereldschuld.

CAP verzet zich tegen privatiseringen. Dat is maatschappelijk diefstal waarbij we minder diensten voor een hogere kostprijs krijgen opgedrongen. In de overheidsbedrijven is het belangrijk dat de dienstverlening centraal staat en dat het personeel en de gebruikers zeggenschap krijgen in de beslissingen. CAP is actief in campagnes tegen de sluiting van postkantoren. Ook zijn we actief onder het personeel van verschillende overheidsbedrijven. We roepen op tot verzet tegen het beleid waar enkel de winst telt. Dit zien we nu reeds bij De Post: om de winsten op te drijven moet het personeel veel flexibeler en harder werken, terwijl de dienstverlening wordt beperkt. Resultaat: minder postkantoren en minder personeel. Kwaliteitsvolle en toegankelijke openbare diensten zijn van levensbelang voor onze democratie. Post, telefonie, gezondheidszorg, kinderopvang, energie, openbaar vervoer… moeten ten alle prijze onttrokken worden aan de winstlogica. Reeds geprivatiseerde diensten moeten terug in overheidshanden ondergebracht worden. Ook de communautarisering van overheidsdiensten is soms te ver gegaan.

CAP komt deels voort uit de beweging tegen het Generatiepact. We denken dat het beter is om jonge werklozen tewerk te stellen dan ouderen langer te laten werken. De pensioenen zijn wel degelijk betaalbaar, dit werd ons voorgecijferd door Gilbert De Swert van de ACV-studiedienst in diens boek over de Grijze Leugens. Daarnaast is er nood aan een verhoging van alle uitkeringen, zeker ook de pensioenuitkeringen. Ons land telt heel wat arme gepensioneerden, dat kan enkel veranderen met een verhoging van de pensioenen (zeker de minimumpe

CAP pleit voor een stopzetting van de lastenverlagingen voor de patroons. De fiscale fraude in ons land bedraagt tientallen miljarden, maar er wordt bijna niets tegen gedaan. Ondertussen wordt de doorsnee burger opgezadeld met bijkomende belastingen op alles en nog wat om de rekeningen te doen kloppen. Het ACV berekende dat een vermogensbelasting van 1 % op vermogens boven de 372.000 euro jaarlijks 3,72 miljard euro in het laadje zou brengen, ruim 1% van het BBP. Er zijn voldoende middelen om onze sociale zekerheid te behouden en zelfs uit te breiden. Gepensioneerden hebben het recht op een degelijk inkomen! Het ontbreekt de traditionele partijen alleen aan de wil om het probleem op te lossen. CAP pleit voor één nationale openbare gezondheidsdienst in het belang van het volk. Niet van de winst of het prestige van artsen-specialisten, private investeringsmaatschappijen,… We pleiten voor een systeem op mensenmaat van gratis wijkgezondheidscentra. De farmaceutische industrie moet in handen van de gemeenschap komen.

CAP verzet zich tegen het communautair opbod van de traditionele partijen. De regionalisering van bevoegdheden zal gebruikt worden om het neoliberaal beleid door te drukken, zoals ook in het onderwijs is gebeurd. CAP pleit voor solidariteit en organiseert zich ook over de taalgrens heen. We verzetten ons tegen iedere verdere regionalisering van de arbeidsmarkt of maatregelen die de werkenden tegen elkaar uitspelen.

Het onveiligheidsgevoel beheerst vandaag vaak het maatschappelijke debat. In de media zijn familiedrama’s, geweld binnen het gezin, vandalisme, verkrachting, diefstal en verkeersagressie dagelijkse kost. In bepaalde buurten durven mensen nauwelijks nog de straat op. Vrouwen voelen zich belemmerd in hun bewegingsvrijheid. Ouders brengen hun kinderen zoveel mogelijk zelf naar school. Treinconducteurs, postbodes en buschauffeurs worden vaak geconfronteerd met spanningen en frustratie die leiden tot aanvallen tegen henzelf. Deze situatie is er niet zomaar gekomen: er bestaat een innige band tussen de toenemende sociale problemen in de neoliberale samenleving en het onveiligheidsprobleem. Veel onveiligheid ontstaat in stadsdelen en wijken met een opeenstapeling van problemen als armoede, verwaarloosd onderwijs, nauwelijks sociale contacten en een gebrekkig onderhoud van huizen en de publieke ruimte. In de bestrijding van sociale onveiligheid moeten we een strenge en consequente aanpak van overlast combineren met investeringen in buurten en sociale voorzieningen. Veel jonge delinquenten zouden dat niet zijn indien ze met een zinvolle en goed betaalde job aan de samenleving zouden kunnen deelnemen. We mogen ons trouwens niet blindstaren op de kleine straatcriminaliteit. Rijke fiscale fraudeurs en de sjoemelende politici beroven de samenleving dagelijks van noodzakelijke middelen voor een sociaal beleid, maar blijken steeds opnieuw boven de wet te staan. Het gaat echter om enorme sommen, die heel wat onveiligheid zouden kunnen voorkomen, indien de samenleving ze daarvoor had kunnen inzetten.

Wij willen een onafhankelijke financiering van het wetenschappelijk onderzoek. Langs democratische wetgevende weg moeten richtlijnen worden vastgelegd die aangeven welke onderzoeksdomeinen prioritair zijn. Dit moet gebeuren op basis van een jaarlijks rapport over de toestand van de volksgezondheid, een evaluatie van de therapeutische effectiviteit van de behandeling van de meest voorkomende ziektes en stoornissen en de toegankelijkheid van de gezondheidszorg voor het geheel van de samenleving. Een nationale gezondheidsdienst is noodzakelijk om het gezondheidsbeleid efficiënt te maken. Het gezondheidsbeleid moet gecoördineerd worden met de sociale beleidsdomeinen die kunnen bijdragen tot een waarlijk preventieve gezondheidszorg. Menige ziekte, zoniet het merendeel, wordt veroorzaakt door armoede, slechte huisvesting, kwaliteitsloze voeding en slechte voedingsgewoontes, stress op het werk, arbeidsflexibilisering met haar nefaste consequenties voor de onderlinge afstemming van werk, gezin en vrije tijd, de povere kwaliteit van ons milieu die resulteert in kankers en allergieën allerhande en het gebrekkige algemeen psychosociaal welzijn (vereenzaming; genadeloze concurrentie tussen de individuen, ook voor kinderen en jongeren, met als gevolg allerlei drugsproblematieken, etc.). Een radicale hervorming van de corporatistische organen en structuren is nodig. Er bestaat een strikte scheiding tussen het medisch en paramedisch personeel (diëtisten, kinesisten,...), die bij deze laatste tot grote frustraties leidt. De rol van het niet-medisch personeel in de gezondheidsinstellingen, vaak onderhevig aan onderaanneming (kuis- en keukendiensten bvb), wordt zelfs volledig genegeerd en hun werkomstandigheden zijn vaak schrijnend. De frustraties hierover bij het paramedisch en het assisterend personeel en bij het niet-medisch personeel voegen zich dan bij de doorgaans niet benijdenswaardige arbeidsvoorwaarden in de witte sector. In de beheersorganen van alle gezondheidscentra en zorginstellingen moet ruimte gemaakt worden voor een significante vertegenwoordiging van al het personeel, gebruikers en patiënten (mutualiteiten, patiëntenverenigingen, …). Wij opteren voor een radicale en doorgedreven uitbouw van de thuiszorg en de thuisverpleging voor een maximaal aantal patiënten. De thuiszorg moet gezien worden als een raakvlak waar medische zorg en psychosociale zorg elkaar ontmoeten en in elkaar worden gepast. Hierbij moet echter ten allen prijze voorkomen worden dat thuiszorg, zoals dat in het verleden steeds is gebeurd, wordt misbruikt als pure besparingsmaatregel van hospitalen en rust- en verzorgingstehuizen, die de zorg voor de zieke opnieuw overdragen aan “de familie”, vaak de vrouw in het gezin. Steeds meer mensen wenden zich af van de “reguliere” geneeskunde en richten zich tot alternatieve geneeswijzen. Van deze geneeswijzen is het niet duidelijk is of hun relatief maar nauwelijks te miskennen therapeutisch succes te wijten is aan de aard zelf van hun geneeswijze dan wel aan het feit dat ze meer aandacht hebben voor de persoon in zijn totaliteit en ze daardoor dus op een grotere therapietrouwheid kunnen rekenen of op een sterker placebo-effect. We vragen dan ook een realistische benadering van de alternatieve geneeswijzen. Zowel in de algemene als de alternatieve geneeskunde moet commercialisering bestreden worden. Gezondheid is een kostbaar goed, dat niet mag afhangen van de commercie. Om te komen tot een gezondheidsbeleid dat werkelijk ten dienste staat van de volksgezondheid en niet van de winstbelangen van individuen, instellingen of privé-bedrijven, moeten we komaf maken met de prestatiegeneeskunde die in België zegeviert in het systeem van privé-verstrekkers van gezondheidszorg. Enkel een gezondheidssector in publieke handen kan een objectief onderzoek verrichten naar de effectiviteit van geneesmiddelen en therapieën.

CAP komt op voor meer middelen voor wetenschappelijk onderzoek en voor het onafhankelijk maken van wetenschappelijk onderzoek van de bedrijfswereld. Er zijn dus meer publieke middelen hiervoor nodig.

De Vlaamse en de federale regering hebben de Belgische banken gered, en daarmee ook het spaargeld van de mensen èn onze economie. Na het crisisbeheer, werd de aandacht verlegd naar de langere termijn. België is het eerste land waar een grondige hervorming van het financieel toezicht (invoering van twin peaks-model) werd gerealiseerd. Daardoor heeft de overheid vandaag meer instrumenten in handen om snel en effectief op te treden. In andere landen, zoals de VS en Nederland, is de discussie vandaag nog altijd aan de gang. Natuurlijk moet ook nog heel wat wetgeving Europees en internationaal worden geregeld. De consumentenbescherming kan worden verbeterd via een scherpere controle op reclame en verkooppraktijken en via meer financiële vorming. Op het vlak van de lonen in de financiële sector moet de lange termijn weer de bovenhand krijgen op het korte termijn-gewin. De financiële crisis heeft de beperkingen van de onbeperkte, neoliberale economie in de verf gezet. De christendemocratische visie van de sociaal gecorrigeerde markteconomie is actueler dan ooit.

De keuze van de achtereenvolgende grondwetgevers en wetgevers om een levensbeschouwelijke pluraliteit in ons land te verzekeren, heeft geleid tot de actuele financieringsregeling voor de erkende erediensten en levensbeschouwingen. CD&V meent dat dergelijke levensbeschouwelijke pluraliteit een verrijking voor onze maatschappij en democratie is en staat dan ook open voor de verschillende geloofs- en levensbeschouwelijke gemeenschappen in ons land. CD&V pleit er voor dat de overheid deze pluraliteit zou bewaren, verzekeren én versterken door ook in de toekomst financieel tussen te komen in de materiële organisatie en werking van de erediensten. Deze financiering kan daarbij het best op een transparante en duidelijke manier toegekend worden aan georganiseerde, representatieve en werkbare entiteiten, ongeacht de mate waarin de levensbeschouwing (hiërarchisch) gestructureerd is. Daarnaast dient opgemerkt te worden dat een omvangrijk deel van de financiering van de erediensten besteed wordt aan het onderhoud en het bewaren van een groot deel van ons nationaal cultuur-historisch patrimonium. Het spreekt, volgens CD&V, voor zich dat de overheid de taak heeft om, los van enige levensbeschouwelijke visie, dit cultuur-historisch erfgoed in een goede staat in stand te houden.

Voor CD&V is het onaanvaardbaar dat mensen worden uitgesloten van deelname aan het gangbare maatschappelijke leven. Armoede is een multidimensioneel probleem. Dat vergt een planmatige aanpak, een ingrijpen op alle domeinen tegelijkertijd, altijd afgestemd op de levenscontext van mensen in armoede. De crisis laat zich ondertussen voelen. Meer mensen moeten een beroep doen op het leefloon. De strijd tegen armoede begint bij een menswaardig en leefbaar inkomen voor iedereen. Daarom moeten het leefloon en de vervangingsinkomens evolueren naar bestaanzekere uitkeringen gekoppeld aan de welvaart, met andere woorden minstens  evolueren tot de Europese armoededrempel (60% van mediaan beschikbaar inkomen). De strijd tegen overmatige schuldenlast moet verder versterkt worden. Werk is nog steeds een belangrijk middel om armoede te bestrijden. Mensen activeren vergt maatwerk en opvolging op alle levensdomeinen waaronder huisvesting en gezondheid. CD&V wil de sociale correctiemaatregelen en de automatische toekenning van sociale tarieven verder uitbreiden. CD&V wil ook de kwaliteit van het beleid verbeteren door het federaal plan armoedebestrijding te ontwikkelen als een strategisch plan; door ervaringsdeskundigen structureel bij het hele beleidsproces te betrekken en door steeds een goede afstemming en bundeling van krachten van de verschillende beleidsniveaus te bewerkstelligen.

De vraagstukken aangaande asiel en migratie zijn verbonden met fundamentele uitdagingen waarvoor  België en de EU staan: demografische verandering, sociale cohesie, het identiteitsvraagstuk, het behoud van de welvaartsstaat en mensenrechten. In een regio zonder interne grenscontroles is een gemeenschappelijk Europees beleid inzake asiel- en migratie dé uitdaging voor de komende jaren. België moet hier een voortrekkersrol spelen. Een gemeenschappelijk Europees asielstelsel moet verzekeren dat iedere asielzoeker een faire en kwalitatief hoogstaande behandeling krijgt, en moet interne migratiestromen tegengaan. CD&V wil van migratie een positief verhaal maken: een duidelijke visie (helder, humaan, rechtvaardig, streng), een doelmatig beheer en een coherent én consequent beleid over verschillende bevoegdheden en beleidsniveaus heen. Op Vlaams niveau leggen we zo het accent op inburgering en kennis van het Nederlands. Dat trekken we door op het federale niveau, bijvoorbeeld in het kader van gezinshereniging en de nationaliteitsverwerving. CD&V houdt vast aan het principe waarbij asielzoekers enkel materiële steun (bed, bad, brood, begeleiding) ontvangen i.p.v. financiële steun. Cruciaal is sterk te investeren in een goede doorstroming en uitstroom, een intensieve trajectbegeleiding van asielzoekers en een effectief terugkeerbeleid. Met respect voor de missie en het werkkader van elk van de betrokken actoren moet geschreven worden aan één logisch, consequent verhaal met een geïntegreerde en gecoördineerde visie op asiel, verblijf, opvang en terugkeer. Een humaan, kordaat terugkeerbeleid vormt het sluitstuk van het migratie- en asielbeleid. Hierbij moet speciale aandacht uitgaan naar de gezinnen met kinderen. Een volwaardige integratie van migranten in de samenleving en op de arbeidsmarkt blijft essentieel. Een degelijke sociaal-economische monitoring van de nationale afkomst kan hiertoe als spiegel dienen. België moet ook haar rol in de preventie en bestrijding van internationale conflicten verder opnemen, investeren in het correct informeren van potentiële migranten en indien nodig een ontradingsbeleid voeren.

België heeft het crisisjaar 2009 afgesloten met een tekort op de begroting van 6% van het bbp. Daarmee deed België beter dan heel wat andere lidstaten van de Eurozone.  Toch is de begrotingssituatie niet comfortabel. De Europese Raad heeft ons gevraagd om het tekort in 2012 te beperken tot 3% van het bbp. Bijkomend heeft de Belgische regering zich geëngageerd om het evenwicht op de begroting in 2015 te herstellen. Bij de opmaak van de begroting 2010-2011 werd daartoe een belangrijke stap gezet. België handelde zo sneller dan de meeste andere landen. Over de volgende legislatuur zal ongeveer 4% van het bbp moeten worden vrijgemaakt om het begrotingstraject te respecteren. Geen evidente opdracht. Maar voor CD&V een absolute noodzaak. Hoe meer schuld we opbouwen, hoe meer de interestlasten op die schuld interen op de financiering van de kerntaken van de overheid. De begroting op orde stellen is ook nodig om het vertrouwen binnen de Europese Unie en op de financiële markten te behouden. Gegeven de reeds hoge lastendruk, zullen de komende jaren vooral aan de uitgavenkant inspanningen geleverd moeten worden. Met CD&V in de regering werd alvast een einde gesteld aan de begrotingstrucs (zoals de verkoop met dure wederinhuur van gebouwen) uit de paarse periode. Een pak doorgeschoven facturen werden intussen ook betaald.

De fiscaliteit wordt steeds complexer. In 1999 bedroeg het aantal codes op de aangifte personenbelasting 307, in 2010 zijn er al 707. Zelfs fiscale specialisten dreigen het noorden te verliezen. De fiscaliteit kan ook niet effectief zijn om het gedrag van mensen te sturen, als die mensen niet meer weten welke maatregelen allemaal bestaan. Bovendien geven fiscale maatregelen ook een groter voordeel aan mensen met een hoger inkomen. Daarom bepleit CD&V een grondige vereenvoudiging van de fiscaliteit. Fiscale aftrekken die hun doel niet bereiken of sociaal onrechtvaardig zijn, moeten bijgestuurd en desnoods geschrapt worden. De belastingaangifte kan eenvoudiger gemaakt worden door het gebruik van tax-on-web verder te promoten, en door gegevens zoveel als mogelijk vooraf in te vullen. Om de fiscale fraude te bestrijden bepleiten we o.m. de opheffing van het fiscale bankgeheim en een volledig transparante gegevensuitwisseling tussen de belastingdiensten.

Met  CD&V-ministers op Buitenlandse Zaken en Defensie speelt België opnieuw een actieve rol in de wereld. CD&V wil ook in het buitenland haar verantwoordelijkheid opnemen. De prioritaire doelstelling van het Belgische buitenlands beleid zijn vrede en ontwikkeling in Centraal Afrika (met bijzondere aandacht voor Congo en de regio van de Grote Meren) en een duidelijk engagement in het internationaal veiligheidsbeleid. Andere aandachtspunten zijn het vredesproces in het Midden-Oosten en potentiële veiligheiddreigingen van landen zoals Iran. Binnen de problematiek van vrede en veiligheid geven wij versterkte aandacht voor de positie van vrouwen en kinderen, waarbij we aandringen op nieuwe impulsen vanuit de EU en de VN.   We houden vast aan een diplomatie die gericht is op resultaat en niet op publieke confrontaties.

Dankzij de diepgaande hervorming die CD&V uitvoerde, is een kleiner en beter uitgerust Belgisch leger nu in staat om meer militairen in te zetten voor operaties van diverse aard, steeds in nauwe samenwerking met onze bondgenoten. CD&V wil dat België haar voortrekkersrol blijft opnemen voor meer internationale militaire samenwerking, zowel binnen VN, NAVO en EU als tussen de internationale instellingen onderling. Het doel dat CD&V steeds voor ogen houdt is, de uitbouw van een vredevolle en veilige ruimte waarbinnen mensenrechten, democratie en maatschappelijke vooruitgang alle kansen krijgen. Dankzij een krachtdadig bijsturingbeleid heeft CD&V de begroting van Defensie gesaneerd, zonder boekhoudkundige trucs. CD&V staat ervoor garant dat budgettaire ontsporingen bij het leger definitief tot het verleden horen.

CD&V kiest voor de representatieve democratie, gebaseerd op een samenspel van respect en vertrouwen. Kiezers schenken hun vertrouwen aan vertegenwoordigers. Vertegenwoordigers leggen respectvol rekenschap af aan de kiezer. Het middenveld (zeg maar het geheel van organisaties en verenigingen in onze samenleving) speelt daarbij een cruciale rol. Het middenveld informeert de politiek over wat de mensen bezighoudt en verenigt en mobiliseert mensen ten aanzien van de politiek. Mensen die zich verenigen staan sterker. De directe democratie waar sommigen zo hoog mee oplopen, creëert vooral illusies en herleidt de politiek tot een televoting. Beslissingen worden dan los van elkaar genomen, en kaderen niet meer in een samenhangend beleid.

Sinds het najaar van 2008 hebben de regionale en de federale regering noodgedwongen een sociaaleconomische beleid gevoerd met een zware crisisstempel. Niet lang na het losbarsten van de financiële crisis in de Verenigde Staten, werd België als één van de eerste landen op het Europese vasteland getroffen. Eerst moest het spaargeld van de mensen worden veilig gesteld. Met succes: geen enkele euro ging verloren. Al snel kwamen heel wat bedrijven in de moeilijkheden. De verschillende herstelplannen, met onder meer de betalingsfaciliteiten voor bedrijfsvoorheffing, RSZ en BTW zorgden voor wat extra zuurstof. De gevolgen op de werkgelegenheid bleven relatief beperkt dankzij onze stelsels voor tijdelijke werkloosheid. Ook de begroting geraakte niet ongeschonden door de crisis. In 2009 sloten we de rekening af met een tekort van 6% van het bruto binnenlands product. Geen goed nieuws, maar minder slecht dan in heel wat andere Europese lidstaten. Een oordeel dat algemeen geldig is: het beleid van de Vlaamse en federale regering heeft in de voorbij maanden het verschil kunnen maken. Maar we zijn duidelijk nog niet uit de gevarenzone. Om het vertrouwen in onze economie duurzaam te herstellen zijn tijdelijke crisisingrepen niet genoeg. Daarvoor is nood aan structurele veranderingen. Daarom wil CD&V een new deal voor een nieuw België. Een deal die het zwaartepunt bij de deelstaten legt en klare afspraken maakt tussen de verschillende beleidsniveaus. Waardoor iedere overheid zijn kerntaken kent. Waarbij iedere overheid zijn verantwoordelijkheid draagt, ook financieel. Een new deal die ons land een nieuw elan geeft. Die new deal is gebaseerd op 4 pijlers: een werkbare staatsstructuur, een weerbare economie, een gezond budget en een slagvaardige overheid. We moeten nu alle hefbomen aanwenden om onze economie slimmer, groener en wendbaarder te maken. De overheid moet daarbij steeds een partner zijn van ondernemers. We zetten volop in op een stabiel wetgevend kader, beheersing van de kosten voor ondernemers, onderzoek en ontwikkeling, en goed geschoold en gekwalificeerd personeel.

Het engagement van CD&V ten aanzien van Europa is altijd groot geweest en dat zal ook zo blijven. CD&V ijvert voor een sterk Europa met efficiënte instellingen, met Europese politieke partijen die als volwaardige dragers van de Europese democratie optreden, met een vlotte werking van de nieuwe regels van het Verdrag van Lissabon en met een verder versterking van de samenwerking tussen de landen van de Benelux. De huidige crisis verhoogt de urgentie van het tot stand brengen van een economisch beleid op Europees niveau, met vrijwaring en versterking van de Eurozone en het Stabiliteitspact. Daarnaast wil CD&V meer intensieve gerechtelijke samenwerking en een sterker gemeenschappelijk asiel- en migratiebeleid. Ook een Europees beleid inzake klimaatverandering en de duurzaamheid en zekerheid van energievoorziening is noodzakelijk.

De gebeurtenissen van de voorbije jaren hebben nog maar eens aangetoond dat Justitie nood heeft aan een grondige hervorming van zijn organisatie. Justitie moet in het bijzonder aan efficiëntie winnen. Zo moeten het beheer van de administratie en gerechten, en de dienstverlening beter georganiseerd, de doorlooptijden moeten sneller en verbeterd. De strafuitvoering dient daadwerkelijk te   geschieden en te worden gewaarborgd.  Justitie moet meer middelen krijgen maar CD&V wil deze middelen alleen maar toekennen wanneer Justitie wordt omgevormd naar een moderne organisatie, waar een daadwerkelijk beheer wordt ingesteld met degelijk opgeleide managers die verantwoording kunnen en willen geven over de besteding der middelen. Dé grote uitdaging voor Justitie is de hervorming van het gerechtelijke landschap. Minister De Clerck heeft de voorbije jaren de doorbraak gerealiseerd. Dit moet worden uitgevoerd. De 2de uitdaging voor CD&V is blijven werken aan een geloofwaardige strafuitvoering en tegelijkertijd bakens uitzetten voor de toekomst. CD&V wil dat op ieder misdrijf een reactie volgt. De opgelegde straf of maatregel moet effectief uitvoering krijgen. De bevoegde instanties moeten ook hier verantwoordelijkheid nemen en verantwoording afleggen. Om te komen tot een efficiënte organisatie van de Justitie is de informatica een onontbeerlijk instrument. Het is ook een noodzakelijke randvoorwaarde voor het slagen van de hervorming van het landschap. Op dit vlak moet de opgestarte inhaalbeweging worden verder gezet. Dit is meer dan ooit de 3de uitdaging voor Justitie. CD&V wil gaan voor een ingrijpende aanpak, zonder de continuïteit van de dienstverlening uit het oog te willen verliezen.

Het energie- en klimaatbeleid staat centraal in het mondiale streven naar duurzame ontwikkeling. Het komt er niet alleen op aan om minder broeikasgassen uit te stoten. We moeten de hele energieproductie, –distributie, en het -gebruik bij de mensen aanpassen. CD&V wil daarbij een goed evenwicht tussen ecologische, economische en sociale bekommernissen. Gezinnen en bedrijven willen een betaalbare, betrouwbare en duurzame energievoorziening. CD&V opteert daarom voor een brede gediversifieerde energiemix. De eerste beleidsdoelstelling is minder energiegebruik. De hefbomen die nu bij de gewesten liggen moeten worden versterkt door de overdracht naar de deelstaten  van de fiscale stimulansen. Aanpassingen aan het net voor decentrale elektriciteitsproductie, windmolenparken op de Noordzee, en andere stimulerende maatregelen moeten productie en gebruik van hernieuwbare energie in heel het mand mogelijk maken. Voor CD&V maakt kernenergie ook blijvend deel uit van onze energiemix. De strijd tegen de klimaatsverandering vergt een Europese aanpak, en een omvattend pakket maatregelen dat ook de energie-efficiënte overheidsgebouwen omvat, een energiezuiniger voertuigenpark, enz. CD&V wil dat één minister dit coördineert.

Op dit ogenblik heeft de Koning theoretisch nog heel wat (grond)wettelijke bevoegdheden. Deze bevoegdheden worden momenteel eigenlijk probleemloos door de Koning, in samenspraak en overeenstemming met de politieke wereld, uitgeoefend. CD&V meent dan ook dat er actueel heel wat andere prioriteiten en noden voor ons land bestaan, dan een hervorming van de koninklijke rol en bevoegdheden. Wat de financiering van de monarchie betreft, ijvert CD&V voor een duidelijke en transparante regeling met betrekking tot de koninklijke dotaties.

Sinds de regeringsdeelname van CD&V in 2007 het budget voor ontwikkelingssamenwerking 3 jaar op rij gestegen, zodat in 2010 België voor de eerste maal de internationale norm inzake de besteding van 0,7% van het BNI aan officiële ontwikkelingshulp zal behalen. CD&V wil deze inspanningen verderzetten, want de solidariteit van de christendemocratie stopt niet aan de landsgrenzen. De kloof tussen arm en rijk in de wereld neemt toe, de uitdagingen voor ons ontwikkelingsbeleid reiken verder dan de zuivere armoedebestrijding. We richten ons op het dichten van de kloof door ook  de onderlinge factoren die armoede veroorzaken en een duurzame ontwikkeling hypothekeren aandacht te geven. Het gaat dan prioritair om de aanpak van de sociale ongelijkheid, mensenrechtenschendingen, de gevolgen van de klimaatverandering, oneerlijke handel, corruptie en conflicten. Ook capaciteitsopbouw en gezondheidszorg blijven belangrijke pijlers in het ontwikkelingsbeleid van CD&V. Dit alles wordt uitgevoerd in dialoog met de betrokken actoren. Ontwikkelingssamenwerking staat niet apart maar moet in samenwerking gezien worden met het beleid inzake diplomatie en defensie.

Overheidsbedrijven staan in het centrum van de samenleving. Dit uit zich in verantwoordelijkheid ten aanzien van de samenleving, het milieu, de werknemers, de eindgebruikers en de concurrenten. Klantgericht denken en efficiëntie moeten centraal staan. Ze dienen als universele dienstverlener laagdrempelig te zijn: met begrijpbare tariefformules, door aangepaste bereikbaarheid en openingsuren, door betaalbare instapproducten, op het vlak van communicatie. We verwachten uiteraard ook een onberispelijk maatschappelijk gedrag van deze bedrijven op het vlak van deugdelijk bestuur en duurzaam ondernemen. In veel opzichten draagt de dienstverlening van de overheidsbedrijven sterk bij tot de economische aantrekkelijkheid, maar ook tot de duurzaamheid en de sociale cohesie in ons land. We verwachten van deze bedrijven de nodige initiatieven om hun dienstverlening duurzaam te garanderen tegen een zo beperkt mogelijke kost voor de samenleving.

Een pensioenhervorming is nodig om 5 grote redenen. De betaalbaarheid garanderen, meer zekerheid bieden, het draagvlak in de samenleving versterken, beter informeren en het stelsel moderniseren. CD&V plaatst de pensioenloopbaan centraal in de hervorming. Vandaag moeten mensen 45 gewerkte of gelijkgestelde jaren voorleggen om aanspraak te kunnen maken op een volledig pensioen. Maar bijna niemand voldoet nog aan die voorwaarde. Die korte loopbaan is één van de factoren die verklaren waarom onze pensioenen gemiddeld niet echt hoog zijn. De overheid moet langere loopbanen stimuleren, o.m. door inzet van de pensioenbonus. Natuurlijk volstaat een geïsoleerde hervorming van de pensioenwetgeving niet. Er is nood aan nog heel wat andere parallelle ingrepen: meer kansen voor oudere werknemers op de arbeidsmarkt, een leeftijdsgebonden loopbaanbeleid, meer inzetten op permanente vorming, een mentaliteitsverandering. Dit beleid zal zich na verloop van tijd ook in de pensioenbedragen vertalen. We voeren het Carrière Planning Systeem (CPS) als sluitstuk van de pensioenloopbaan. Daarmee geven we mensen de garantie op goede en vooral tijdige informatie.  Mensen moeten op elk moment kunnen weten hoeveel (wettelijke en aanvullende) pensioenrechten zij reeds opgebouwd hebben. Ook moeten zij kunnen inschatten welke gevolgen deeltijds werk, verloven, … hebben op de pensioenopbouw.

Tijdens de afgelopen crisis heeft onze sociale zekerheid haar meerwaarde bewezen. CD&V wil ze dan ook versterken. Niet alleen door uitkeringen op peil te houden, maar ook door de betaalbaarheid op lange termijn veilig te stellen. De voorbije jaren werd de door CD&V beloofde “Rechtvaardigheidsagenda” omgezet in concrete verwezenlijkingen. De sociale uitkeringen werden sinds begin met meer dan 1,8 miljard euro verhoogd. Bovenop indexering. De helft om een broodnodige inhaalbeweging op het vlak van de pensioenen te realiseren. Maar ook voor zieken en invaliden werden heel wat middelen vrijgemaakt. In de begroting 2011 is nog eens 300 miljoen gereserveerd voor een extra koopkrachtinjectie. Ook naar de toekomst toe blijven de strijd tegen armoede en het garanderen van de koopkracht belangrijke prioriteiten. De beste sociale bescherming blijft echter een snelle terugkeer naar een begrotingsevenwicht en daarna een afbouw van de schuld. Daarom is er nood aan een correcte inning van de sociale bijdragen, een zuinig beheer van de uitgaven en een hogere werkzaamheidsgraad. De toekomstige financiering moet ook opnieuw duidelijker maken dat sociale bescherming vaak het gevolg is van bijdragen gedurende de loopbaan. Daarom stelt CD&V voor om arbeidsgerelateerde risico’s uit sociale bijdragen te financieren en niet-arbeidsgerelateerde risico’s (ziekteverzekering en kinderbijslagen) uit algemene middelen. De verschuiving van lasten op arbeid naar alternatieven (vb. ecofiscaliteit) wordt verder doorgevoerd, waarbij we steeds rekening houden met de sociale impact.

Voor CD&V moet er een nieuwe en grondige staatshervorming komen, waarbij een confederaal model met het zwaartepunt bij de deelstaten onze finaliteit is. De staatshervorming is geen doel op zich, maar een hefboom voor het veiligstellen van onze toekomstige welvaart : om een efficiënter beleid voor meer jobs, een betrokken gezinsbeleid, een goede gezondheidszorg, maximale sociale bescherming voor alle Vlamingen, een innoverende economie... Dit vereist dan ook de overheveling van heel wat sociaaleconomische bevoegdheden (bv. arbeidsmarktbeleid) op basis van het subsidiariteitsbeginsel (een taak moet worden uitgevoerd op het niveau waar dit het meest efficiënt kan), het streven naar homogene bevoegdheidspakketten en het sterker responsabiliseren van de verschillende overheden. Daarbij moet elke overheid zich op de eigen kerntaken concentreren en zich onthouden indien zij op de bevoegdheden van een andere overheid terecht komt. Dialoog is de enige manier om er te geraken. Die dialoog wil CD&V aangaan, constructief maar vastberaden. Daarom ook moeten reeds in het kader van de regeringsvorming duidelijke en concrete afspraken gemaakt worden m.b.t. de staatshervorming en de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde.

De staatsschuld weerspiegelt vooral het begrotingsbeleid van het verleden. Maar dat verleden heeft een belangrijke impact op het beleid van vandaag. Want hoe hoger de schuld, hoe zwaarder de rentelasten. Het geld dat opgaat aan die rentelasten is niet meer beschikbaar om de kerntaken uit te voeren. Een beleid van schuldafbouw is daarom ook een duurzaam beleid. Met respect voor de jonge en toekomstige generaties. Schuldafbouw is ook de beste garantie op een duurzame financiering van de sociale zekerheid.

Het democratisch recht om te mogen stemmen is het resultaat van een lange strijd geweest. Er zijn zelfs nu nog landen waar geen democratische verkiezingen bestaan. Mensen strijden daar om te mogen stemmen. CD&V meent dat het in het maatschappelijk belang is dat zoveel mogelijk burgers bij het beleid worden betrokken en zo, door middel van hun stem, kunnen aangeven in welke richting zij het land willen sturen. Op die manier kan het beleid het breedst gedragen worden. Om de betrokkenheid van de bevolking zo groot mogelijk te houden, meent CD&V dat de actueel geldende opkomstplicht een goed middel is om dit doel te bewerkstelligen. Zo wordt immers elkeen aangemoedigd om zijn of haar stem toch te laten horen.

Voor CD&V is veiligheid niet langer een zaak van politie en justitie alleen, maar het resultaat van een integrale aanpak waarbij alle verschillende actoren van de veiligheidsketen (het middenveld ter versterking van de sociale cohesie, preventiediensten, politie, justitie,…) betrokken worden. Een ketengerichte benadering van de veiligheidsproblematiek moet dan ook het uitgangspunt blijven. Dit vereist tevens dat op het vlak van de politiediensten de noodzakelijke maatregelen genomen worden om deze nog efficiënter te maken. Wat de lokale politie betreft kan dit het beste gebeuren door de wijkwerking te herwaarderen en het belang ervan in het lokale veiligheidsbeleid te benadrukken. Bij de federale politie pleit CD&V dan weer voor een meer aangepaste personeelsinzet. In het bijzonder voor Brussel vraagt CD&V tenslotte een specifieke aandacht voor de grootstedelijke veiligheidsproblematiek en het stimuleren van de samensmelting naar één politiezone. Op het vlak van private en bijzondere veiligheidsdiensten dienen daarnaast de bevoegdheden en mogelijkheden van deze diensten wettelijk vastgelegd te worden en moet een democratische controle op de uitoefening van hun bevoegdheden ingevoerd worden. De opgestarte hervorming van de civiele veiligheid (brandweer en component Dringende Medische Hulp) moet tenslotte doorgezet worden. Hierbij moet de nodige aandacht besteed worden aan de rol van de vrijwilliger en het oprichten van de lokale hulpverleningszones.

Prioritair voor CD&V is het behoud van een betaalbare en toegankelijke gezondheidszorg. De verplichte en solidair uit collectieve middelen gefinancierde ziektekostenverzekering dient blijvend een antwoord te bieden op de objectieve medische zorgnoden. De uitgaven dienen rationeel te zijn; op basis van evidence-based medicine en op basis van meetbare doelstellingen en cijfergegevens. Het verder uitbouwen van e-health toepassingen zoals het elektronisch patiëntendossier is hierbij een belangrijk hulpmiddel. Het persoonlijk aandeel van de patiënt mag niet stijgen! Dit vertaalt zich in een verdere begrenzing van de ereloonsupplementen, de herijking van de nomenclatuur, het verder stimuleren van goedkopere geneesmiddelen en het evalueren en optimaliseren van maatregelen om de gezondheidsongelijkheid te verminderen (OMNIO, MAF, zorgforfait etc.). Via een stappenplan werken we verder aan de verbetering van de inkomenssituatie. CD&V blijft tevens investeren in een zorgaanbod op maat en naadloze zorg. Zowel in het kader van het zorgaanbod als inzake zorginfrastructuur. Een optimaal gezondheidsbeleid vergt een optimale afstemming van bevoegdheden tussen de federale en gemeenschapsoverheden. Hierbij dienen specifieke instrumentele en financiële bevoegdheden te worden herschikt. Met behoud van de solidariteit.

Het wetenschaps- en technologiebeleid is vandaag reeds in hoofdzaak een beleid van de deelstaten. Volgens CD&V is het beter om alle instrumenten in één en dezelfde hand te brengen. Dat maakt een efficiëntere inzet van de middelen mogelijk. Daarom stellen we voor de nog resterende federale bevoegheden inzake het wetenschaps- en technologiebeleid over te dragen aan de deelstaten.

Een financieel systeem zonder heldere regels en geloofwaardig toezicht ontspoort. In de steeds verder gedereguleerde markt van de voorbije jaren, leidde de jacht naar steeds hogere winsten tot het nemen van steeds grotere risico’s. Toen midden 2008 de risicobel werd doorprikt, zakte het hele systeem als een kaartenhuisje in elkaar. Groen! wil daarom terugkeren naar een strikte scheiding tussen spaarbanken en zakenbanken. We willen die spaarbanken dan ook beter afschermen voor de gevaren van de financiële markten. Dat betekent ondermeer dat deze banken niet langer beursgenoteerd zullen zijn. In het verlengde hiervan stelt Groen! de oprichting voor van een duurzame overheidsbank die spaargelden in alle veiligheid beheert en die met de ingezamelde spaargelden de lokale economie aan goedkope kredieten helpt. Verder wil Groen! de spaarder beter beschermen via controle op financiële producten en aangeboden informatie. Speculatieve transacties willen we ontraden via het verhogen van de bestaande heffingen op beurstransacties. Groen! wil ook een verplichting voor alle financiële instellingen om een evacuatieplan uit te werken om te vermijden dat de financiële verstrengeling tussen de instellingen tot besmetting lijdt .

In een samenleving waar verschillende religieuze overtuigingen prominent aanwezig zijn, willen we dat de overheid opnieuw in overweging neemt hoe ze zich verhoudt tot de verschillende geloofsgemeenschappen. Groen! stelt voor om regels te maken die aangepast zijn aan een nieuwe sociologische realiteit. Daarom willen wij een nieuw wettelijk kader dat een eerlijke en zinvolle financiering regelt van alle levensbeschouwingen en geloofsgemeenschappen. Daarbij kan de belastingbetaler zelf een deel van de inkomensbelasting toewijzen aan een levensbeschouwelijke gemeenschap of aan een fonds voor sociale projecten.

Anderhalf miljoen mensen in armoede, zo’n onrecht willen we toch allemaal weg. Groen! heeft een betaalbaar plan waardoor alle uitkeringen, ook de pensioenen, boven de Europese armoedegrens worden getrokken. Dat plan legden we eerder als wetsvoorstel neer en het Rekenhof berekende de kost op 1,25 miljard. Dit financieren we door een inperking van de notionele interestaftrek door er de louter financiële constructies uit te halen. Met ons voorstel zouden alles samen 431.200 mensen opnieuw een volwaardig leven kunnen opbouwen.

Groen! kiest voor een humaan en effectief asielbeleid. Wij willen een oplossing voor de opvangcrisis. Capaciteitsproblemen worden best niet opgevangen door meer opvangcentra. Groen! wil investeren in kleinschalige opvang en het netwerk van lokale opvanginitiatieven bij de OCMW’s (materiële steun) sterk uitbouwen. Daarnaast willen wij de asielprocedure bijsturen, onder meer om de procedure bij de asielrechtbank in beroep bij te sturen. Gezien de gestegen instroom hebben de asielinstanties nood aan (tijdelijk) extra personeel, om de duur van de procedure binnen de perken te houden. Groen! wil voor elke asielzoeker een trajectbegeleider voorzien. Deze coaching – naar Zweeds model – biedt een intensieve begeleiding op twee sporen: verblijf en terugkeer. Daardoor zijn asielzoekers beter voorbereid op elke mogelijke uitkomst van de procedure. Ook willen wij een wettelijk verbod op het opsluiten van kinderen in gesloten centra.

Een beleid voeren is meer dan zorgen voor begrotingsevenwichten. Uiteraard is het belangrijk om de overheidsfinanciën binnen de perken te houden om de volgende generaties niet met een te zware erfenis op te zadelen. Maar een evenwichtig begrotingsbeleid houdt rekening met meer dan enkel financiële evenwichten, het is net zo belangrijk om voldoende beleidsruimte te creëren voor een sociaal en ecologisch beleid. Op die manier schuiven we de milieufactuur niet door naar later, wanneer ze veel meer zal kosten. Een evenwichtige begroting houdt rekening met de problemen van vandaag (werkloosheid, bestaansonzekerheid, inkomensongelijkheid), de erfenissen uit het verleden (NMBS, pensioenlast, kernenergie) maar vooral met de problematiek van de toekomst. Zo scheppen we ruimte voor een ecologische, zorgzame en solidaire samenleving. Vandaag is de begrotingsopmaak teveel gebaseerd op eenmalige maatregelen zoals de verkoop van gebouwen of overname van pensioenfondsen. Dit bezwaart de beleidsruimte voor de toekomst. Uitgaven een jaar vroeger boeken om de begroting in evenwicht te brengen is slecht bestuur.

Groen! wil een fiscaliteit die sociaal rechtvaardig is en de juiste ecologische stimuli geeft. Daarom wil Groen! een lastenverschuiving: minder lasten op arbeid, meer op milieuvervuiling en energieverspilling en op inkomsten uit grote vermogens. Via een vergroening van de fiscaliteit willen we duurzaam gedrag aanmoedigen en vervuiling tegengaan. Dit systeem gaat gepaard met een sterke verlaging van lasten op arbeid die momenteel te hoog zijn. Deze verschuiving van lasten kan leiden tot 50.000 nieuwe jobs volgens het federaal Planbureau. Groen! wil ook de roerende en onroerende voorheffing afschaffen en vervangen door een heffing op de opbrengsten uit grote vermogens. Fiscale fraude kost onze staat naar schatting 30 miljard euro op jaarbasis. Volgens de Nationale Bank kan 10 procent daarvan, 3 miljard, vrij gemakkelijk geïnd worden. De belastingsfraude aanpakken is geen holle slogan. Er is een concreet plan, in de vorm van 108 aanbevelingen van een parlementaire commissie fiscale fraude’, die op vraag van Groen! werd opgericht. Deze aanbevelingen uitvoeren is absolute topprioriteit.

Groen! wil dat ons land opnieuw de ambitie heeft om zwaarder te wegen op het internationale debat. We willen dat ons land niet langer de consensus volgt, maar de consensus vorm geeft in een assertief buitenlands beleid, binnen de EU en andere internationale instellingen. Groen! kiest voor ecologische rechtvaardigheid, wat wil zeggen dat het realiseren van mensenrechten van alle wereldburgers de kern uitmaakt van het buitenlands beleid zowel in België als in Europa. Het respecteren van de ecologische draagkracht van de planeet is een voorwaarde om tot rechtvaardige relaties tussen Noord en Zuid te komen. Waar men ook geboren is, iedereen heeft evenveel recht op een waardig leven. Daartoe willen we de verantwoordelijkheden ook eerlijk verdelen. Zo willen we de ecologische voetafdruk van de EU drastisch verkleinen, om zo meer ruimte te maken voor het Zuiden om zich verder te kunnen ontwikkelen.

Het beste veiligheidsbeleid is een beleid dat kiest om escalerende conflicten te voorkomen. Militaire oplossingen voor politieke problemen brengen geen duurzame oplossing. Groen! gaat voor een breed veiligheidsbeleid met de nadruk op dialoog en civiele opbouw, en op prioritaire inzet van civiele middelen bij conflicten. Groen! pleit voor strikte voorwaarden en parlementaire inspraak voor militaire missies. Het inzetten van militairen past alleen binnen een heldere internationale strategie en een lange termijn visie op het conflict of dreiging onder VN of EU-vlag. De huidige strategie in Afghanistan is te eenzijdig militair en kan nooit tot succes leiden. Een forse versterking van de civiele opbouw (economie, onderwijs en infrastructuur), een politiek proces van verzoening en regionaal overleg is nodig, onder coördinatie van de VN. Zo’n bredere strategie maakt de terugtrekking van militairen mogelijk. Groen! wil een klein, efficiënt en inzetbaar leger. De expertise rond onder meer vredeshandhaving en ontmijning wordt verder ontwikkeld en ingezet. Groen! steunt de objectieven in personeelsafbouw van het leger, maar elke hervorming gebeurt in sociaal overleg en baseert zich op objectieve criteria zoals een optimale geografische spreiding van de militaire kazernes.

Het vertrouwen in de politiek is diep weggezakt. En daar zullen we met de politici een antwoord op moeten bieden. Wat we duidelijk maken, is dat politiek wel een meerwaarde heeft. Dat de politiek wel oplossingen kan bieden. En dat wil zeggen dat er één en ander aan onze politiek zelf moet veranderen. Hiervoor zullen politici een andere, constructieve houding moeten aannemen. Maar er zijn ook een aantal structurele aanpassingen nodig. Groen! wil werk maken van heldere structuren, actieve betrokkenheid van burgers, meer ethiek in de politiek, een parlement dat zijn tanden laat zien tegen de regering en meer diversiteit in de politiek. Zo willen we belangenvermenging uitsluiten door striktere regels voor cumuls en willen we schijnkandidaturen verbieden. Voor Groen! is de burger veel meer dan een (klagende of tevreden) klant. Groen! wil burgers volop bij het beleid betrekken, hen beschouwen als ‘co-producent’ in plaats van louter als consument. Groen! kiest voor open besturen, vanuit de overtuiging dat participatie niet enkel zorgt voor een breder draagvlak, maar ook de kwaliteit van het beleid verbetert. Het maatschappelijk debat en overleg met het middenveld worden proactief georganiseerd bij het begin van elk project of initiatief. Een maatschappelijk draagvlak creëer je gaandeweg, niet aan het einde van een proces. Wie tijdig betrokkenheid organiseert, voorkomt veel problemen aan het einde van de rit.

Voor Groen! is de enige leefbare toekomsteconomie er één die veel beter rekening houdt met haar ecologische context. Vele economen zijn intussen tot dit zelfde inzicht gekomen, ook zij verdedigen de vergroening van de economie als enige realistische optie voor de toekomst. In een ‘duurzame economie’ biedt onze ecologische omgeving ons ook tal van opportuniteiten. Zon, wind en warmte vervangen fossiele brandstoffen, recyclage en materiaalkringlopen (afval wordt gebruikt als grondstof voor productie van iets anders) vervangen de wegwerpeconomie,... Dankzij deze nieuwe aanpak worden ecologie en economie meer dan ooit bondgenoten. Dat biedt geweldige kansen voor innovatie, nieuwe jobs, het aantrekken van investeringen,… kortom voor een serieuze economische relance. De eerste stap in deze overgang naar de ‘duurzame economie noemen wij de ‘Groene New Deal’. Dit relanceplan bestaat uit een reeks concrete, daadkrachtige initiatieven die al vanaf 2011 bijdragen aan een versneld economisch herstel. Bovendien zet dit plan ook de eerste stappen in een (op termijn onvermijdelijke) transitie naar een echt duurzame samenleving. Zo willen we, via een aangepast, modern overheidsbeleid, definitief de weg inslaan naar een ‘vergroening’ (stabilisering en verduurzaming) van onze economie

Meer dan 75 % van onze wetten zijn afkomstig van Europa. Europa is dus het binnenland. Nu het Verdrag van Lissabon eindelijk is goedgekeurd, is het werk nog lang niet af. Groen! wil een sterker politiek Europa, dat zo in staat is de Europese burgers beter te beschermen tegen de economische, financiële en ecologische crisis. We willen dat de EU dus meer kan voorleggen en transparanter werkt, zodat de burger opnieuw vertrouwen krijgen in haar werking. Om de mondiale uitdagingen aan te pakken hebben we sterke politieke structuren nodig op een hoger niveau dan dat van de lidstaten. We hebben dus meer dan ooit nood aan een EU die een sterke mondiale speler wil worden. Groen! over Defensie

Voor Groen! moet het gerecht als publieke dienst ten dienste staan van de burger en burgers de weg wijzen in plaats van hen te laten verdwalen. Daarvoor zijn andere structuren nodig: schaalvergroting om specialisatie mogelijk te maken, meer autonomie voor grotere arrondissementen, veralgemeende werklastmetingen en informatisering. Tegelijk willen we het gerecht sociaal rechtvaardiger maken door het versterken van rechtshulp en klachtenprocedures, het recht op een advocaat van bij het eerste verhoor en de mogelijkheid om collectief zaken aan te spannen tegen bedrijven die burgers collectief schade berokkenen. De overbevolking in onze gevangenissen kan het best aangepakt worden door alle geïnterneerden over te plaatsen, drugsbehandelingskamers te veralgemenen in functie van doorverwijzing naar behandelingscentra, uitbreiding van het elektronisch toezicht, meer werkstraffen en alternatieve straffen en minder voorlopige hechtenis. Dit maakt de bouw van nieuwe gevangenissen overbodig. De gevangenisplaatsen die we nog voorzien, moeten voldoen aan de hedendaagse normen voor een menswaardige opsluiting. Een zestal verouderde gevangenissen worden best snel vervangen.

De ecologische crisis en de klimaatcrisis vereisen een onmiddellijke en kordate aanpak. Op lange termijn moet we evolueren naar een ‘koolstofvrije economie’, maar daarvoor zijn vandaag duidelijke politieke keuzes nodig. Het heeft niet langer zin te blijven investeren in voorbijgestreefde technologieën zoals kernenergie of steenkoolcentrales. Tegen 2050 moet het mogelijk zijn om alle stroom op te wekken op basis van hernieuwbare energiebronnen. Vandaag hierin investeren resulteert in een win-win situatie voor het klimaat en voor onze economie. Dit impliceert ook een structurele aanpak van energiearmoede. Voor Groen! kan het niet zijn dat wie niet kan investeren dubbel de dupe wordt. Verder legt Groen! de nadruk op milieu en gezondheid: minder fijn stof en ozon, minder pesticiden, strengere normen om de mensen te vrijwaren van geluidsoverlast (geen nachtvluchten) of tegen straling van bv. gsm-masten. . Groen! pleit voor de afstemming van milieu- en productnormen op maat van de meest kwetsbare groepen in onze maatschappij, zoals kinderen, ouderen, zwangere vrouwen, astma- en hartpatiënten, … Ook willen we evolueren naar een integraal en geïntegreerd productbeleid dat gericht is op het sluiten van stofkringlopen. Dit houdt in dat er al van bij de ontwerpfase wordt rekening gehouden met hoe het product na gebruiksfase opnieuw als grondstof kan worden ingezet.

Omdat de democratie Groen! heel nauw aan het hart ligt, hebben we moeite met de bevoegdheden die de koning nu heeft om ministers te benoemen en wetten te ondertekenen. Ter versterking van de democratie in ons land, wil Groen! daarom de rol van de koning protocollair maken. De Grondwet moet op dit punt aangepast worden.

De Belgische wet voorziet een stijging van het budget tot 0,7%. We zijn daar nog niet, dus moet het budget de volgende jaren nog stijgen. Bovendien moet het budget uitgezuiverd worden: militaire uitgaven, beurzen voor buitenlandse studenten, opvang van asielzoekers en de kwijtschelding van de schulden aan de armste landen moeten buiten de 0,7% blijven. Alleen een zuiver budget zorgt dat er echt geld vrij komt voor duurzame investeringen in onderwijs, economie, infrastructuur en gezondheidszorg. Eenmaal de 0,7% bereikt, willen we doorgroeien naar 1% door de invoering van een beurstaks op Europees niveau (Tobintaks). Ontwikkelingsstrategieën met oog voor de lange termijn worden samen met de partnerlanden en hun burgers uitgetekend (ownership). Groen! wil dat alle hulp ongebonden hulp is, ook voedselhulp en technische assistentie. Dit houdt in dat ontwikkelingshulp niet is gekoppeld aan de afname van Belgische producten. Een Minister van Ontwikkelingssamenwerking, met een autonoom budget, blijft de beste garantie om deze principes uit te dragen. Belangrijke aandachtspunten zijn voor groen! de Millenniumdoelstellingen voor het uitbannen van wereldwijde armoede, Fair Trade, de strijd tegen de klimaatverandering en gender.

Groen! wil een transparante en efficiënte overheid in dienst van het algemeen belang. De overheid dient het voorbeeld te geven inzake een verantwoord beheer van goederen en optreden als een goede huismoeder die zorg draagt voor de aan haar toevertrouwde goederen. Groen! komt op voor het behoud van kwalitatieve publieke dienstverlening. Zo verzetten we ons bv. tegen de uitholling van de sociale rol van postbodes en tegen de systematische vervanging van postkantoren door postpunten, die geen volwaardig aanbod kunnen verzekeren. Idem voor de dienstverlening door openbaar vervoer en het behoud van stations en opstapplaatsen. De veiligheid van personeel én gebruikers moet verzekerd worden. Groen! is tegen een verregaande liberalisering van publieke diensten omdat dit de kwaliteit van de dienstverlening ondermijnt.

Groen! kiest voor een positief antwoord op de vergrijzing. Dat meer mensen langer leven met een goede levenskwaliteit, is een van de grootste verdiensten van onze welvaartsstaat. Groen! verzet zich tegen een beleid dat mensen voortdurend angst wil aanjagen, alsof onze pensioenen onbetaalbaar zouden worden door de vergrijzing. Groen! geeft prioriteit aan een voldoende sterke en welvaartsvaste eerste pensioenpijler. Het wettelijke pensioen moet eenieder toelaten een kwalitatieve oude dag te beleven. Een inhaalbeweging voor de verloren welvaartsvastheid van de voorbije twee decennia is nodig. Groen! wil ook de kloof tussen laagste en hoogste pensioenen verkleinen. Groen! wil het behoud van de pensioenleeftijd op 65. Tegelijk willen we mensen langer laten werken, zodat de kloof tussen de feitelijke en de wettelijke pensioenleeftijd verkleint. De feitelijke pensioenleeftijd ligt nu net onder 60 jaar en dat is te laag om de pensioenen betaalbaar te houden. Het debat vandaag focust zich te eng op de pensioenleeftijd en het einde van de loopbaan. De sleutel zit voor Groen! in de hele loopbaan: we willen mensen tijdens hun hele loopbaan meer kansen geven om arbeid en gezin te verzoenen door periodes minder te werken. Dit doen we met een ‘tijdsverzekering’, die alle bestaande tijdskredieten bundelt. Zo zijn mensen op hun 50ste niet moe gewerkt.

Groen! wil de sociale zekerheid en de welvaartstaat versterken en moderniseren. In tijden van globalisering hebben we nood aan meer solidariteit en aan een eigentijdse sociale zekerheid. Meer solidariteit, kiezen voor herverdeling, een eigentijdse visie op veranderende levenslopen en een meer rechtvaardige financiering zijn onze uitgangspunten. Een toekomst van sociale en ecologische rechtvaardigheid staat of valt met het creëren van perspectieven, van hoop. Een zeker, waardig en welvaartsvast wettelijk pensioen is een prioriteit. Anderhalf miljoen mensen in armoede, zo’n onrecht willen we toch allemaal weg. Iedere inwoner van ons land heeft recht op een menswaardig bestaan. Tegenover het onrecht van groeiende armoede kiest Groen! voor een samenleving gebaseerd op sociale rechtvaardigheid, met een sterkere solidariteit. We willen een samenleving met minder ongelijkheid, die de grondrechten van haar inwoners waarborgt. Ons plan van 1,25 miljard euro maakt het mogelijk om alle pensioenen en uitkeringen boven de Europese armoedegrens op te trekken. Dat is voor Groen! een absolute prioriteit.

Groen! vindt de staatsinrichting een belangrijk thema dat in de volgende legislatuur tot grondige hervormingen moet leiden. We moeten komaf maken met de situatie waarin de sputterende staatsinrichting en het politiek debat erover het voeren van een toekomstgericht beleid rond het socio-economische en het ecologische in de weg staat. Groen! wil komen tot een win-winsituatie voor de gemeenschappen, de gewesten en de federale overheid. Essentieel daarbij is een nieuwe financieringswet, die het federale niveau in staat stelt om de sociale zekerheid te versterken en de regio’s om meer verantwoordelijkheid op te nemen. We willen BHV splitsen en bevoegdheden verschuiven om meer coherentie te creëren. Een grote hervorming houdt voor ons ook de afschaffing van de Senaat in en de invoering van een federale kieskring. Groen! staat voor een modern en constructief federalisme dat de gewesten en gemeenschappen en het federale niveau in staat stelt om hun bevoegdheden ten volle uit te voeren ten dienste van hun burgers. Groen! wijst elk scenario af dat leidt naar de splitsing van het land of naar een verder uiteengroeien van gemeenschappen en gewesten.

Groen! wil de problemen van nu niet doorschuiven naar toekomstige generaties. Niet in de vorm van ecologische schulden, en evenmin in de vorm van een buitensporige staatsschuld. We streven daarom naar een begroting in evenwicht tegen 2015. We besparen en boren nieuwe inkomsten aan. We willen dit op een slimme en sociale manier doen, zodat de sterkste schouders de lasten dragen en niet de lagere en middenklassen. Dit doen we door de belastingsfraude fors aan te pakken, de lasten op arbeid te verminderen door de lasten op vervuiling te verhogen, een vermogenswinstbelasting en speculantentaks in te voeren,… Via iinvesteringen in energie-efficiëntie besparen we sterk op de werkingskosten van de Staat. Zo kunnen we de overheidsfinanciën op orde krijgen en tegelijk werken aan de groene economie van de toekomst.

Groen! is voorstander van de afschaffing van de opkomstplicht, gekoppeld aan maatregelen om de politieke participatie te verhogen. Groen! hecht veel belang aan participatie en actief burgerschap, maar dat bekom je in een moderne democratie niet door opkomstplicht die trouwens toch amper gecontroleerd wordt. Integendeel: zonder opkomstplicht verplicht je politici echt om burgers te motiveren om hun stem uit te brengen.

Groen! is van oordeel dat veiligheid een basisrecht is voor alle burgers. Ons uitgangspunt is dat enkel een integrale aanpak van criminaliteit en overlast een blijvend resultaat garandeert. Naast een snel en specifiek optreden bij crisismomenten is er nood aan structurele maatregelen die de volledige ‘strafrechtketen’ aanpakken: preventie, de werking van de politiediensten (met meer aandacht voor basispolitiezorg en wijkwerking), de opvolging door justitie, de uitvoering van de straffen en de reïntegratie in de maatschappij van veroordeelden. Groen! wil elk onderdeel van de ketting versterken, anders breekt ze. Met een ‘integraal’ veiligheidsbeleid bedoelen we het beleid dat gecoördineerd verloopt over alle bestuurlijke niveaus (wijk, stad, regio, landelijk,…) (vertikaal) en bevoegdheidsdomeinen (horizontaal), en dat de hele ‘keten’ aanpakt van factoren die ten grondslag liggen aan onveiligheid, tot en met bestraffing en re-integratie, inclusief een beleid rond subjectieve onveiligheidsgevoelens. Op al deze niveaus en in al deze dimensies is er nood aan een beleid van preventie, repressie en nazorg.

Groen! vertrekt van ecologische visie op gezondheidszorg. Daarbij staat de patiënt centraal en wordt de nadruk gelegd op preventie (bv. voorkomen van vervuiling). Als mensen ziek zijn moeten ze op een gezonde manier kunnen genezen. Overconsumptie van geneesmiddelen en het nodeloos opdrijven van allerlei technische prestaties, maar ook de therapeutische hardnekkigheid, ondermijnen niet alleen op financieel vlak onze gezondheidzorg, het is ook een zeer ongezonde manier om patiënten te genezen. Voor Groen! zijn huisartsen en andere eerstelijnsverzorgers het best in staat om zorg op maat te bieden, interdisciplinair te werken, de preventie beter aan bod te brengen bij het patiëntencontact en overbodige prestaties te vermijden. Kwalitatieve gezondheidszorgen moeten voor iedereen toegankelijk zijn. Groen! wil de maximum factuur voor gezondheidszorgen uitbreiden en het derdebetalersysteem vereenvoudigen. Via het kiwi-model van openbare aanbestedingen kunnen onze pillen goedkoper worden. Ziekenhuizen mogen niet langer prestaties aanrekenen waarop de patiënt geen vat heeft, maar enkel een vast bedrag. Zo winnen we twee keer: als u ziek bent, weet u welke factuur u zult krijgen en tegelijkertijd vermijden wat dat u therapieën of geneesmiddelen krijgt die niet nodig zijn.

Groen! wil meer investeren in onderzoek (zowel fundamenteel als toegepast) en ontwikkeling in plaats van hierop te gaan besparen. De lidstaten van de EU hebben zich ertoe verbonden om tegen 2010 minstens 3% van hun BBP te gebruiken voor innoverende investeringen. In 2007 haalde Vlaanderen met moeite 2%, waarbij vooral de overheidsinspanningen schromelijk te kort schoten. Groen! wil inzetten op het aantrekken en ondersteunen van ‘top runners’: voortrekkers op het vlak van duurzame innovatie. Groen! wil ook meer en betere samenwerking tussen kennisinstellingen onderling, tussen associaties, universiteiten en hogescholen, tussen strategische onderzoekscentra, competentiepolen en bedrijven. Groene O&O (Onderzoek en Ontwikkeling) stimuleren we via de verdere uitbouw van collectieve onderzoekscentra. De collectieve onderzoekscentra hebben als doelstelling om binnen een bepaalde economische sector de O&O kosten te delen, de kennis te verspreiden bij alle aangesloten bedrijven, en te helpen bij het ontwikkelen en implementeren van nuttige toepassingen.

De financiële crisis wordt door sommigen politiek gerecupereerd om meer regels op te leggen aan de financiële sector. Dit is onterecht. De financiële sector is een van de meest gereguleerde sectoren. Stellen dat de financiële crisis veroorzaakt werd door een gebrek aan regulering is dus flagrant onjuist. Het klopt wel dat het toezicht op de financiële sector gebrekkig was en nog steeds is. Waakhonden zoals de CBFA (de Bankcommissie) moeten dringend volledig gedepolitiseerd worden en geleid worden door onafhankelijke financiële specialisten in plaats van door afdankertjes van de politiek. Tegelijk pleit LDD voor het depolitiseren van de raden van beheer, bestuur en toezicht van ondernemingen en meer in het bijzonder financiële instellingen. Het kan niet dat politici beloond worden met een zitje in de raad van bestuur van een bank. Door depolitisering verbetert het toezicht intern en stijgt ook de kwaliteit van het besluitvormingsproces.

“Echte” vluchtelingen zijn altijd welkom. Dit zijn diegenen die vallen onder de conventie van Genève. Asiel zoeken is een bedrijfstak geworden, een illegale en een legale. De illegale zorgt voor een voortdurende aanvoer van vluchtelingen, waarbij de afzetmarkt bewust wordt uitgekiend: landen met de beste opvangcapaciteit, met de beste sociale hangmat, met de grootste kans op een definitief verblijf en met een laks uitwijzingsbeleid. De legale bedrijfstak bestaat uit de opvang en de verwerking van die instroom. Er heeft zich een inflatie aan nieuwe structuren, groepen en instellingen ontwikkeld, die ook zichzelf in stand moeten houden. Een efficiënte en consequente overheid moet rechtszekerheid bieden. Ze moet er voor zorgen dat de asielzoeker binnen maximum één jaar een definitief antwoord krijgt, van het ontvankelijkheidsonderzoek bij de Dienst Vreemdelingenzaken tot de beroepsprocedure. Als de overheid binnen de termijn van één jaar geen uitsluitsel geeft, wordt het asiel als automatisch aanvaard beschouwd. Dan is de kous af: legaal integreren of terugkeren en desnoods repatriëren. Lijst Dedecker is met andere woorden tegenstander van regularisaties voor uitgeprocedeerde asielzoekers en het stopzetten van de uitzettingen van vreemdelingen.

De begroting moet in zijn geheel de ruimte bieden voor een snelle afbouw van de overheidsschuld tot maximaal 40% van het BBP (te bereiken voor 2020) en financiering van de lasten van de vergrijzing. Om deze reden moet worden gezorgd voor een voldoend groot primair saldo en moet een overschot van minimaal 1,5% van het BBP jaarlijks worden gereserveerd en gekapitaliseerd met het oog op de toekomstige sociale uitgaven. Lijst Dedecker is voorstander van de techniek van zero base budgetting. Het gaat om een methodiek waarbij alle begrotingsposten jaar na jaar in vraag worden gesteld en vanaf nul weer moeten worden opgebouwd. Begrotingen moeten in alle geval in evenwicht zijn. Tekorten zijn, tot men het 40%-doel heeft bereikt, niet toegestaan. Beleidsruimte voor belangrijke sociale en andere projecten (investeringen) moet worden gevonden door de overheid efficiënter te laten werken en de activiteit van de overheid te beperken tot duidelijk gedefinieerde kerntaken.

Het overheidsbeslag is te hoog. Het bedraagt meer dan 47% (net zoals de beginjaren van paars) en dit brengt de welvaartscreatie in gevaar. Lijst Dedecker voert op geen enkel vlak een ongenuanceerde hetze tegen belastingen, maar fiscale zekerheid is nodig. Bij een te hoog overheidsbeslag gaat geld verloren dat ‘productiever’ door de privé aangewend kan worden. Duitsland kan het, zelfs met zijn achtergestelde Ostländer, met 40%.Wij willen dit niveau in onze grondwet als maximum laten opnemen anders lukt het nooit om de belastingsdrift van de overheid onder controle te houden. We moeten komen naar dit niveau via een geleidelijk proces over vier à vijf jaar, om te beginnen door het ontvangstenniveau van 2007 vanaf 2008 te bevriezen. Door de bevriezing van het niveau aan ontvangsten is de overheid verplicht beleidsruimte te zoeken in een verhoging van haar “efficiëntie”. Onder andere de ECB liet weten dat de overheid dezelfde dienstverlening zou kunnen bieden met 66% van de middelen van vandaag. Belangrijk hierbij is de efficiëntie van de belastingsdiensten te verhogen. Vandaar dat Lijst Dedecker pleit voor de invoering van een sociale vlaktaks van 30% met hogere belastingvrijstellingen naarmate men een lager inkomen heeft. De vennootschapsbelasting moet naar 19% o.m. om nieuwe bedrijven aan te trekken. Lijst Dedecker wil voorts af van pestbelastingen die gemeenten heffen louter omdat ze extra ontvangsten willen genereren, maar hierdoor het bedrijfsleven in moeilijkheden brengen. België, met zijn groot buitenland, is gedoemd tot een open economie. Vandaar dat BTW en accijnzen tot het allerlaagste toegelaten niveau teruggebracht moeten worden. Dit leidt niet tot minder ontvangsten voor de staat. Vooral indirecte eco-fiscaliteit (kilometerheffingen, heffingen op verbruik van energie) moet in de plaats komen, maar nooit een vermogensbelasting.

Lijst Dedecker wil een Europees gestuurd buitenlands beleid. Europa moet een echte, eenduidige stem hebben in de wereld. Europa moet zich loyaal opstellen ten opzichte van de democratieën en de andere verdedigers van de vrije wereld, maar mag niet door andere staten gedomineerd worden.

De EU kwam er 50 jaar geleden om een einde te stellen aan eeuwen Europese oorlogen. De consequentie is dan ook dat nationale legers opgaan in dat Europa. In de plaats kan er dan een nationale garde komen naar Amerikaans voorbeeld. Ons land moet loyaal zijn verplichtingen in NAVO-verband naleven en naast de lusten van de bescherming zijn deel in de lasten dragen. Ook als daar opslag of doorvoer van kernwapens bijhoort.

Lijst Dedecker wil de onmiddellijke invoering van democratie naar Zwitsers model. Als we het over directe democratie hebben dan gaat het niet over \\\'volksraadpleging\\\' (de bevolking is de uiteindelijke machthebber, en die moet dus niet \\\'geraadpleegd\\\' worden), noch over \\\'plebisciet\\\' (een plebisciet is eerder een instrument in dictatoriale regimes waarmee machthebbers extra legitimiteit zoekenvoor hun beslissingen). Directe democratie gaat over het Bindend Referendum Op Volksinitiatief (BROV) hetgeen inhoudt: het \\\'Volksinitiatief\\\' (de bevolking dient zelf een wetsvoorstel in) en het \\\'Referendum\\\' (dat ook \\\'op volksinitiatief\\\' is maar dat een door het parlement gestemde wet tegenhoudt). Aan grondwetsherzieningen en aan de overdracht van bevoegdheden aan de EU moet een breed democratisch debat voorafgaan en beslist worden bij referendum. Geen enkel onderwerp is taboe. Ook communautaire aangelegenheden moeten bij referendum beslist kunnen worden, waarvoor dan wel – gezien de Brusselse situatie – bijzondere regels zullen gelden om de burgers van de gemeenschap te kunnen raadplegen, zonder naar hun taalaanhorigheid te peilen. Ook het wetinitiatief moet ingevoerd worden. Het gaat om een tekst met de waarde van een wetsvoorstel of wetsontwerp, dat aan het bevoegde parlement wordt voorgelegd zo het is ondertekend door 10.000 mensen. Het wordt op dezelfde wijze behandeld als de voorstellen en ontwerpen.

België is niet echt een toonbeeld van economische vrijheid. De mate aan economische vrijheid bepaalt de concurrentiekracht van een land. Wij willen de bescherming van de economische vrijheid zoals in Zwitserland in de grondwet laten opnemen. Het gevolg is dat de vrijheid van handel en ondernemen onbeperkt is toegelaten voor zover er geen wet wordt aangenomen die beperkingen oplegt. Dergelijke wet moet dan steeds duidelijk gemotiveerd zijn vanuit de zorg voor het algemeen belang, niet om een corporatische groepering te plezieren. Het Arbitragehof is dan bevoegd om de grondwettelijkheid van dergelijke wetten te toetsen. Een belangrijke stap bij het tot stand brengen van meer economische vrijheid is de afbouw van de regeldruk. De bestaande wet- en regelgeving moet drastisch worden vereenvoudigd met oog op de maximale ontplooiing van de bedrijfsactiviteit. Nieuwe reglementering mag pas aangenomen worden als de economisch meetbare baten van de invoering de kosten overtreffen. In alle geval moet in de economische wetgeving telkens een “zonsondergangsclausule” worden opgenomen. Wetten of decreten, die gestemd zijn maar niet uitgevoerd worden binnen een periode van vijf jaar moeten automatisch opgeheven worden. De vestigingswetgeving moet tot een strikt minimum worden beperkt en waar nodig gericht zijn op bewijs van kennis van aspecten van veiligheid en volksgezondheid en beroepsbekwaamheid

De EU is onwerkbaar geworden. De grenzen van de uitbreiding zijn zo goed als bereikt. Vooraleer nog verder oostwaarts zou gekeken worden moeten ingrijpende structurele hervormingen worden doorgevoerd. Ondermeer hierom is toetreding van Turkije tot de Europese Unie geen goede zaak. We moeten het voorlopig in alle geval houden op het associatieakkoord uit 1963. In de huidige omstandigheden zou het de werking van de EU onmogelijk maken. Er moeten ook grenzen aan de uitbreiding worden gesteld. Turkije is een overwegend Aziatisch land. Er zijn andere mogelijkheden om het verwesteringsproces en integratieproces van Turkije te ondersteunen. Een Europa met verschillende snelheden is belangrijk om het positief project nieuw leven in te blazen. Een Europa met meerdere snelheden bevordert het noodzakelijke integratieproces dat ons zal toelaten de uitdagingen van de globalisering beter aan te gaan. Dit onder de voorwaarde van doorgedreven respect voor het subsidiariteitsprincipe.

Voor Groen! moet het gerecht als publieke dienst ten dienste staan van de burger en burgers de weg wijzen in plaats van hen te laten verdwalen. Daarvoor zijn andere structuren nodig: schaalvergroting om specialisatie mogelijk te maken, meer autonomie voor grotere arrondissementen, veralgemeende werklastmetingen en informatisering. Tegelijk willen we het gerecht sociaal rechtvaardiger maken door het versterken van rechtshulp en klachtenprocedures, het recht op een advocaat van bij het eerste verhoor en de mogelijkheid om collectief zaken aan te spannen tegen bedrijven die burgers collectief schade berokkenen. De overbevolking in onze gevangenissen kan het best aangepakt worden door alle geïnterneerden over te plaatsen, drugsbehandelingskamers te veralgemenen in functie van doorverwijzing naar behandelingscentra, uitbreiding van het elektronisch toezicht, meer werkstraffen en alternatieve straffen en minder voorlopige hechtenis. Dit maakt de bouw van nieuwe gevangenissen overbodig. De gevangenisplaatsen die we nog voorzien, moeten voldoen aan de hedendaagse normen voor een menswaardige opsluiting. Een zestal verouderde gevangenissen worden best snel vervangen.

Milieubescherming is een taak van iedereen want iedereen vervuilt. De overheid heeft als taak om de bevolking te informeren en bewust te maken. Dit mag niet verward worden met betutteling. Zolang staten die massaal broeikasgassen uitstoten niet deelnemen aan Kyoto betekent het opleggen van verregaande maatregelen aan onze industrie het opleggen van te zware concurrentiele nadelen. In plaats van mee te doen aan de klimaathysterie hebben we beter meer oog voor de uitstoot van andere stoffen. Bij elk verbrandingsproces, blijft er steeds een residu onder de vorm van PAK’s die ons, langzaam maar zeker doden. Lijst Dedecker neemt de volgende standpunten in: de CO2-uitstoot moet maximaal worden beperkt, zonder de concurrentiekracht van onze bedrijven in gevaar te brengen. Wij moeten zo autonoom mogelijk staan voor wat betreft onze energiebevoorrading. Omwille van de twee voorgaande redenen moeten kerncentrales open blijven en moet “rationeel” geïnvesteerd worden in hernieuwbare energie. Verder moet de energie-efficiëntie van onze gebouwen gemaximaliseerd worden – Lijst Dedecker wil de onroerend goedfiscaliteit in zijn geheel toespitsen op het behalen van de hoogst mogelijke energie-efficiëntie – en moet het verbruik van fossiele brandstoffen tot het strikte minimum worden beperkt. Vandaar dat de kerncentrales open moeten blijven en alle maatregelen die een verminderde uitstoot combineren met een positieve invloed op de economie bij voorrang gepromoot moeten worden. Het principe “de vervuiler betaalt” kan niet op een obsessieve manier worden ingevuld. Lijst Dedecker is de mening toegedaan dat de externe kosten in redelijke mate door de gebruiker worden gedragen. Een economisch en ecologische verantwoorde verkeersfiscaliteit werkt daarom in op de totale toewijsbare kosten van het verkeersgebruik en verlaat, zoals Europa eigenlijk ook wil, alle vormen van fiscaliteit die geen enkele kwalitatieve bijdrage leveren, noch aan de groei noch aan het groen.

Lijst Dedecker is in wezen een republikeinse partij, maar maakt van het afschaffen van de monarchie geen breekpunt. In alle geval moet een einde komen aan de politieke macht van het koningshuis. Om formele politieke macht te kunnen uitoefenen, moet je worden verkozen door het volk. Bij verkiezingen moeten machthebbers verantwoording afleggen. Het kan geen geboorterecht zijn en ook geen verworvenheid voor het leven. Zo moet bijvoorbeeld de reële macht van de vorst om een informateur te benoemen verdwijnen door dit voorrecht toe te kennen aan de grootste politieke formatie, en de rol van de bekrachtiging van de wetten door de Koning, is de zuivere functie van het parlement. Dat alle koningskinderen door geboorte “van rechtswege” senator zijn is een aanfluiting van de democratie en dit gegeven dient samen met de huidige senaat naar de geschiedenisboeken worden verwezen. De monarchie kan teruggeschroefd worden tot haar werkelijke waarde, een katalysator van emoties, volksvreugde of volkswoede. Er zijn democratieën in de wereld die voorbeeldig functioneren op voorwaarde dat aan de monarchie enkel en alleen een ceremoniële functie wordt toegekend. Een gesubsidieerd volkstheater is met andere woorden aanvaardbaar. Uiteindelijk moet het volk zich over het behoud van een koningshuis kunnen uitspreken bij referendum.

Ontwikkelingssamenwerking moet efficiënt verlopen. Lijst Dedecker pint zich niet vast op de fetisj-norm van 0,7%-BBP omdat dit geen garantie is dat er beter gepresteerd wordt op het terrein. We moeten de bestaande officiële ontwikkelingshulp en NGO-subsidies koppelen aan gemeten resultaten inzake vooruitgang en welvaart voor de lokale bevolking, niet voor de machthebbers.

Lijst Dedecker wil dat de overheid zich enkel tot haar kerntaken richt. Kerntaken van de overheid zijn taken die, mocht de overheid ze niet uitvoeren, belangrijke maatschappelijke behoeften onbevredigd zou laten. Een handig hulpmiddel om te bepalen welke overheidstaken nu echt noodzakelijk zijn, vormt de ‘Gouden Gids’ methode. Indien uit de Gouden Gids blijkt dat er bedrijven bestaan die dezelfde taken vervullen of diensten of producten leveren die ook door bestaande overheidsbedrijven gebeuren, dan kunnen deze overheidsbedrijven eigenlijk geprivatiseerd worden. Private bedrijven moeten trouwens altijd de mogelijkheid hebben om “overheidsdiensten” aan te bieden, ook al is de dienst voor hen nieuw en staan ze hiervoor nog niet in de Gouden Gids. Taken die niet tot de kerntaken van de overheid behoren, moeten worden afgestoten of tot een minimum worden herleid: het openbaar vervoer moet in deze zin gedemonopoliseerd worden. Een aantal taken behoren altijd tot deze van de overheid, zoals de bescherming van de openbare orde en de veiligheid. De overheid moet dan wel in staat blijken om haar taken correct uit te oefenen. De kerntaken zijn in onze visie: de bescherming van de openbare orde, van de veiligheid, de openbare gezondheid, een doelgerichte sociale bescherming, de bescherming van het leefmilieu of het voorzien van noodzakelijke remmen op het overmatig verbruik van schaarse middelen.

Iedereen die 40 jaar voltijds gewerkt heeft moet recht krijgen op het volwaardig, menswaardig en welvaartsvast wettelijk pensioen (eerste pijler), met name een gelijk basispensioen voor iedereen, zelfstandigen en werknemers want iedereen heeft (theoretisch) op basis van zijn kunnen gelijk bijgedragen tot de welvaart. Wie minder lang werkte ontvangt proportioneel minder. Wie langer wil werken moet dat kunnen. De ‘terugverdieneffecten’ zijn enorm. In het model blijven de echte sociale uitkeringen (niet de werkloosheidsvergoedingen, enz. die verzekeringsuitkeringen zijn) belastingsvrij, zo ook de pensioenen. Ouderen van vandaag moeten beseffen dat de vergrijzing een probleem is waarvan nu de factuur wordt doorgeschoven naar hun kinderen en kleinkinderen. We moeten onze verantwoordelijkheid nemen. Het is tijd voor een inhaalbeweging. Er moeten meer mensen aan het werk. Het arbeidsmarktmodel dat Lijst Dedecker voorstaat, geeft een perspectief om de tewerkstellingsdoelstellingen van Lissabon nog tijdig te halen. Er moet van overheidswege meer geïnvesteerd worden in noodzakelijke duurzame kapitaalgoederen (infrastructuur bijvoorbeeld) zonder schuldfinanciering. Er moet jaarlijks minstens 1,5% van het BBP worden gereserveerd en gekapitaliseerd met het oog op de toekomstige sociale uitgaven.

Wat de ondernemingen en werknemers NIET langer dienen te financieren is de algemene sociale bescherming, zoals de pensioenen, de gezondheidszorg en de kinderbijslag. In de plaats komt er voor ondernemingen een economische bijdrage (financiering van het economisch beleid) verhoogd met een responsabiliseringsbijdrage die hoger/lager wordt naarmate de werkloosheid stijgt/daalt en de tewerkstellingsgraad daalt/stijgt. Dit doet de parafiscale druk in zijn geheel met 60% en voor ondernemingen met +/- 50% dalen. Werknemers dienen zich louter te verzekeren tegen arbeidsgerelateerde risico’s (arbeidsongevallen, beroepsziekten en werkloosheid, beperkt in de tijd). Zelfstandigen betalen en genieten dan dezelfde verzekering voor risico’s. Als ondernemers betalen zij ook de responsabiliseringsbijdrage, maar samen is dat niet meer dan +/- 5% van hun bruto belastbaar inkomen. Aangezien de sociale zekerheid er moet zijn voor de ganse bevolking, moet dit ook door de ganse bevolking gefinancierd worden (d.m.v. directe belastingen en (nieuwe vormen van) consumptiebelastingen). Een verhoging van de koopkracht en vooral een aanwervingsgolf en drastische toename van het aantal zelfstandigen is hiervan het gevolg. De eisen van een moderne arbeidsmarkt (flexibiliteit, innovatie) worden verzoend met de voorwaarden van sociale zekerheid (pensioen, opleiding, vangnet) via het “Legomodel”: geïnspireerd (niet gekopieerd) door het Deens arbeidsmarktbeleid: de flexicurity, een mix van een flexibele arbeidsmarkt met goede voorzieningen en verzekeringen (sociale zekerheid). Het is een activerend beleid dat zorgt dat meer Belgen doorstromen naar de werkvloer.

Lijst Dedecker wil dat Vlaanderen economisch vooruit kan. Het huidige Belgische model maakt vooruitgang zeer moeilijk. Lijst Dedecker is echter een partij van mensen met verantwoordelijkheids- en solidariteitszin. Onze visie op de staatsstructuur is dan ook samen te vatten als: “Met Wallonië als het kan, zonder België als het moet”. De bal ligt dan ook in het Franstalige kamp. Kiest men voor een conservatief, niet-ondernemend Wallonië met haar traditionele socialistische politiek, dan moeten de wegen van Vlaanderen en Wallonië scheiden. Te veel bevoegdheidsdomeinen zijn versnipperd over meerdere beleidsniveaus. Een ondernemingsgericht beleid voeren is op die manier onmogelijk omdat voor de meeste hervormingen het fiat van de ultraconservatieve PS nodig is. Bevoegdheden moeten altijd als homogene pakketten aan de deelstaten toegewezen worden. Het huidige systeem van onvoorwaardelijke Noord-Zuid-transfers is geen solidariteit, maar onrecht. De transfers beletten dat Wallonië verantwoordelijkheid opneemt voor het eigen beleid. Hulpverslaving verlamt de creativiteit. Wij willen een doorzichtige en eerlijke solidariteit op basis van klare afspraken. Beperkt in de tijd en gemeten aan resultaten op vlak van groei, ondernemerschap en tewerkstelling. Door een voorwaardelijke, resultaatsgebonden interregionale solidariteit kan Wallonië behoedt worden voor een abrupte verarming en krijgt het zuurstof voor een nieuwe onafhankelijke koers.

Veiligheid garanderen dé kerntaak van de overheid. De politieman hoort op straat te opereren, secretariaatstaken moeten door ander personeel uitgevoerd worden. In probleemwijken moet nultolerantie kunnen gelden, zij het altijd voor een hernieuwbare beperkte tijd. Lijst Dedecker wil een recht op wettige verdediging van eigendom. Van het strafrechtelijke systeem moet een geloofwaardige dreiging uitgaan. De huidige manier van straffen wordt als onvoldoende beschouwd. De inhoud van de alternatieve straf moet verzwaard worden. Het karakter van “straf” moet m.a.w. duidelijk zijn. Gevangenisstraffen gelden dan nog enkel voor zwaardere misdrijven. Een minimale gevangenisstraf van 1 jaar, gecombineerd met een uitgebreid gamma van alternatieve sancties, moet zorgen voor een effectieve bestraffing. Minimaal twee derde van de gevangenisstraf dient te worden ondergaan. Indien het individuele reclasseringsprogramma negatieve indicatoren vertoont, dient de ganse gevangenisduur te worden ondergaan. Er is geen plaats voor geïnterneerden in de gevangenis. Voor moord en zedenmisdrijven kan geen verjaring gelden. Hoewel allochtonen en Belgen van allochtone afkomst in ons land in de minderheid zijn, vormen zij in de gevangenis de grootste groep. Vreemdelingen die niet op permanente basis in ons land verblijven en veroordeeld werden tot een gevangenisstraf van minimum 1 jaar moeten worden uitgewezen om in hun land van herkomst hun straf te ondergaan. Via PPS-structuren moet gezorgd worden voor moderne en voldoende gevangeniscapaciteit.

Lijst Dedecker wil de kwaliteit van ons volksgezondheidsbeleid handhaven, maar tegen een lagere kost. Door een efficiëntere organisatie kan het budget in alle geval met 1,5 à 2 miljard euro per jaar verminderen. Het afbouwen van de politisering van de gezondheidszorg is één stap in deze richting. Zo krijgen de verzuilde ziekenfondsen bijna 1 miljard euro om het geld van de overheid door te sluizen naar de patiënten. Het kan anders. Een ander deel van de oplossing vindt men in het promoten van het gebruik van generische geneesmiddelen. De overheid moet de diagnostische en therapeutische vrijheid van artsen wel respecteren. Voor Lijst Dedecker moet na het vervallen van het octrooirecht de terugbetaling omgekeerd evenredig gemaakt worden aan de prijs van het product binnen een soort: goedkopere (generische of niet) producten worden zo meer gecompenseerd. Goed voor het volksgezondheidsbudget en een prijsdrukkend effect bij de fabrikant. De gezondheidszorg moet integraal worden overgeheveld naar de gemeenschappen. Door de overheveling wordt de bevoegdheid inzake preventief en curatief beleid in één hand verenigd. Wanneer nodig moet Vlaanderen – a.d.h.v. objectieve en transparante transfers – het zuiden financieel bijstaan. Hierover worden dan solidariteitsakkoorden gesloten. Het volksgezondheidsbeleid is tenslotte een echt betuttelingsbeleid geworden. Zo is Lijst Dedecker bijvoorbeeld radicale tegenstander van het rookverbod in de horeca. Het controlesysteem is daarenboven schandalig duur en bureaucratisch. De keuze voor een al dan niet rookvrije zaak moet aan de uitbater toekomen, waarbij rookvrije zaken fiscaal of financieel gesteund kunnen worden.

Lijst Dedecker wil de subsidiestroom naar bedrijven in beginsel afbouwen. Dit is niet het geval voor steun aan starters en voor wat betreft het wetenschappelijk onderzoek (O&O). Wij moeten meer doen dan Europa ons oplegt. Met andere woorden de overheid moet meer dan 1% van zijn BBP besteden aan O&O. Vergeten we niet dat we geen andere rijkdom hebben dan onze hersenen. Wij hebben geen gas, geen olie. De toekomstige productiviteit kan maar hoog blijven als we ons totaal in het verhaal van technologische vernieuwing inschrijven. Het wetenschapsbeleid wordt als onderdeel van het economisch beleid in het model dat Lijst Dedecker voorstaat gefinancierd door de “economische bijdrage” van ondernemingen.

De reddingsoperaties in de bankensector hebben geen oplossing gebracht voor de economie. De schulden van de private sector werden overgedragen naar de gemeenschap en nu wordt die overheidsschuld ingeroepen om hard te besparen op de kap van de werkende bevolking. LSP steunt het verzet van de Griekse werkenden en uitkeringstrekkers (gepensioneerden, werklozen,…) tegen de draconische maatregelen waarmee ze worden geconfronteerd. Indien de burgerij met deze plannen weg geraakt in Griekenland, zullen wij volgen. Internationale solidariteit is dan ook belangrijk. Het antwoord op de financiële en economische crisis van de EU, IMF en alle traditionele partijen bestaat uit besparingen. Dat zal geen oplossing bieden. Het kapitalisme toont haar failliet aan, dit moet aangegrepen worden om de bankensector en alle sleutelsectoren van de economie onder gemeenschapscontrole te plaatsen door middel van nationalisaties. Dan kunnen deze diensten gericht worden op de behoeften van de meerderheid van de bevolking in de plaats van een klein groepje steenrijke grote aandeelhouders, speculanten en andere kapitalisten.

LSP is voor de vrijheid van godsdienst: iedereen mag zijn of haar religie beleven. Wij verzetten ons tegen het hoofddoekenverbod. Binnen de kapitalistische samenleving verdedigen marxisten de meest volledig mogelijke democratie, wat voor de arbeidersklasse de gunstigste omstandigheden biedt om haar programma en strategie te ontwikkelen en haar strijd te voeren. Stemrecht, stakingsrecht, het recht op vrije meningsuiting en op organisatie,… het zijn geen zaken die ons cadeau zijn gegeven. Voor al deze rechten zijn bloed, zweet en tranen gevloeid bij vorige generaties van de werkende bevolking. We verzetten ons tegen zowel een verbod als een verplichting een hoofddoek te dragen.

Pak de armoede aan, niet de armen. De beschavingsgraad van een samenleving kan worden afgemeten aan haar houding tegenover diegenen die uit de boot vallen. Met ruim 15% van de bevolking die in armoede leeft, kunnen we stellen dat we in een ziek systeem leven. De neoliberalen leggen de verantwoordelijkheid bij de armen zelf. Wij aanvaarden die logica niet en stellen dat de armoede moet worden aangepakt, niet de armen. Dat kan door massaal jobs te creëren door investeringen in onderwijs, gezondheidszorg, sociale huisvesting,… en door het uitbouwen van de bestaande sociale zekerheid (onder meer door alle uitkeringen op te trekken tot een pak boven de armoedegrens).

LSP voert campagne met de slogan: "Pak de multinationals aan, niet hun slachtoffers". Mensen vluchten niet voor hun plezier, maar omdat ze veelal niet anders kunnen. Er moet iets gedaan worden aan de oorzaken van de migratiestromen, en dat kan enkel door de verantwoordelijken voor het globale neoliberalisme aan te pakken: de multinationals en de banken. Het repressieve asielbeleid van “Fort Europa” dient vandaag enkel om een deel van de bevolking “illegaal” te maken en te onderwerpen aan huisjesmelkers en patroons die via zwartwerk de arbeidscondities en lonen (van alle werkenden) onder druk zetten. Wij zijn voor een algemene regularisatie van de mensen-zonder-papieren.

Meer investeren in openbare diensten, sociale zekerheid en infrastructuur. Dat is waar de bevolking echt nood aan heeft. Het nationaliseren van de sleutelsectoren van de economie zonder compensaties, tenzij op basis van bewezen behoeften, zou de economie de nodige ademruimte geven om te ontwikkelen op maat van de behoeften van de meerderheid van de bevolking. Het zou bovendien voldoende middelen vrijmaken voor behoeften die best door de gemeenschap worden voorzien.

LSP is voor een progressief belastingsstelsel: wie meer heeft, moet meer afdragen aan de gemeenschap. Vandaag zien we een omgekeerde beweging, de vennootschapsbelasting voor bedrijven is in werkelijkheid al gedaald tot amper 20% (een bedrijf als Bayer betaalt 2,98%). Bedrijven waren in 2007 nog slechts goed voor 12% van de fiscale inkomsten in dit land. Met andere woorden: vandaag dragen de zwakste schouders de zwaarste lasten. LSP is voor een vermogensbelasting voor de allerrijksten (vanaf een vermogen van 1 miljoen euro). We verzetten ons tegen indirecte belastingen zoals BTW op basisbehoeften omwille van het asociale karakter van dergelijke belastingen.

Een buitenlands beleid moet vertrekken van de noden van de meerderheid van de bevolking: de arbeiders en hun gezinnen, arme boeren,... En dat zowel hier als in het buitenland. LSP maakt deel uit van het Committee for a Workers’ International (CWI), een internationale organisatie met afdelingen in meer dan 40 landen. Wij ondersteunen actief campagnes van onze zusterpartijen in landen als India, Sri Lanka en Pakistan tegen kinderarbeid. Tegelijk worden wij in onze werking ondersteund door de enorme politieke ervaring en de opofferingsbereidheid van onze kameraden in die landen. Als internationalisten is dat onze houding en verdedigen wij een programma van internationale arbeiderseenheid.

LSP is voor de onmiddellijke terugtrekking van de troepen uit Afghanistan. Het is aan de Afghaanse bevolking om over haar eigen lot te beslissen. LSP meent dat België uit de NAVO moet stappen en de NAVO uit België moet verdwijnen (met inbegrip van de kernbommen op Kleine Brogel). De Belgische steun aan de oorlogspolitiek van Obama zal voor de Afghaanse bevolking geen stap vooruit betekenen. Het zal integendeel de ontwikkeling van burgeroorlog enkel bespoedigen en versterken. LSP is het eens met het standpunt van de vredesbeweging (zie dit standpunt op de website van Vrede): “Wij zijn van mening dat de oorlog moet beëindigd worden en de Belgische troepen zich moeten terugtrekken uit Afghanistan. De Afghaanse bevolking moet zelf haar toekomst in handen kunnen nemen om te werken aan een democratische staat die een ontwikkelingsbeleid voert dat alle onderdanen ten goede komt. België en de andere donorlanden moeten hun inspanningen richten op de ontwikkeling van het land en de Afghaanse civiele maatschappij steunen op basis van de reële basisbehoeften.” Wij koppelen dat aan een standpunt van internationale solidariteit en steun aan de arbeidersbeweging in Afghanistan en buurland Pakistan, waar de arbeidersbeweging numeriek sterker staat en een grote invloed heeft op bewegingen in Afghanistan. Net zoals de oorlog in Afghanistan vandaag overslaat naar Pakistan, kan een radicalisering van de arbeidersbeweging in Pakistan snel overslaan naar Afghanistan. Onze Pakistaanse zusterorganisatie Socialist Movement Pakistan is actief bij het opzetten van een strijdbare vakbondsfederatie met intussen een half miljoen leden. Het heropbouwen van de arbeidersbeweging en deze aansluiting laten vinden bij de strijdbare tradities die voor het neoliberale offensief van de jaren 1980, 1990 en 2000 bestonden, is de sleutel tot verandering in het voordeel van de Afghaanse en Pakistaanse massa’s.

LSP is er voorstander van dat de bevolking effectief iets zou te zeggen hebben over alles. Vandaag stellen we vast dat een kleine minderheid in de samenleving alles voor het zeggen heeft. Die kleine minderheid heeft de wereld meegesleurd in een diepe economische crisis die miljoenen mensen in werkloosheid of armoede stort. Rond Amerikaanse steden duiken sloppenwijken en tentenkampen op als gevolg van deze crisis. Zolang de meerderheid van de bevolking niets te zeggen heeft over hoe en wat er wordt geproduceerd, zullen enkel de winsten van de kapitalisten en grote aandeelhouders van tel zijn. LSP staat voor een socialistische democratie waarbij de meerderheid van de bevolking kan beslissen over alles wat de samenleving aanbelangt. Door de arbeidersvertegenwoordigers te onderwerpen aan permanente afzetbaarheid, moeten misbruiken worden voorkomen. De linkse socialisten menen verder dat arbeidersvertegenwoordigers moeten leven aan een gemiddeld arbeidersloon, zodat ze de impact van hun beslissingen zelf ook aan de lijve ondervinden. Een dergelijke socialistische visie gaat regelrecht in tegen de huidige gang van zaken waarbij de parlementen dienst doen als praatbarakken, terwijl de echte beslissingen elders worden genomen: in de commandokamers van de multinationals en grote banken.

De neoliberalen beloofden ons, dat een politiek ten voordele van de rijken economische groei zou opleveren en dus in ieders voordeel zou zijn. De financiële en economische crisis bewijzen dat dit een leugen was. Door de neoliberale politiek zijn de rijken, superrijken geworden. Onze openbare diensten, pensioenfondsen en sociale zekerheid werden voor een appel en een ei verkocht. De opbrengst ging naar geschenken voor de rijken. Vandaag wordt de rekening gepresenteerd en wil men ons laten opdraaien voor de braspartij van de kapitalisten. De winsten waren privé, de verliezen zullen nu door de gemeenschap worden gedragen. LSP pleit voor de afschaffing van asociale taksen als BTW op levensnoodzakelijke producten of de notionele intrest en andere neoliberale cadeaus aan de patroons. In de plaats daarvan is er nood aan een vermogensbelasting op de grote fortuinen en een harde aanpak van de fiscale fraudeurs (met een fraude van 20 miljard euro op jaarbasis zouden 500.000 vaste jobs kunnen worden gecreëerd!). Door de nationalisatie van de sleutelsectoren van de economie zoals het bankwezen, de energie- en voedingsector, ... kunnen we ervoor zorgen dat deze ten dienste staan van de behoeften, niet van de winsten. LSP staat voor een socialistische maatschappij onder controle van de democratische organen van de arbeiders en hun gezinnen.

- Neen aan het neoliberale Europa dat staat voor aanvallen op onze lonen, arbeidsomstandigheden en sociale uitkeringen - Neen aan de privatiseringsagenda van de EU – voor democratische en efficiënte openbare diensten waarin ook de rechten van het personeel worden erkend - Voor een nationale publieke gezondheidszorg onder controle en beheer van de gemeenschap - Neen aan de militarisering van Europa en de uitbreiding van de wapenindustrie - Voor arbeidsrechten en tegen de aanvallen van het Europees Gerechtshof op de door de bonden onderhandelde lonen en arbeidsvoorwaarden - Voor een socialistisch Europa onder democratische controle van de bevolking in de plaats van een Europa dat wordt gedomineerd door de belangen van de grote bedrijven

Het gerecht is niet \'onafhankelijk\' of \'objectief\' maar wordt gedomineerd door een groep goedbetaalde ouderen die door hun sociale positie los komen te staan van de maatschappelijke realiteit. Het is noodzakelijk dat de bevolking controle krijgt over justitie.

* De wetenschap behoort aan iedereen, onze planeet ook ! * Drastische vermindering van de uitstoot van broeikasgassen! Stop de handel in emissierechten! * Voor de (her)nationalisatie van de energiesector onder arbeiderscontrole zonder schadeloosstelling voor de aandeelhouders! * Voor een massale ontwikkeling van kwaliteitsvol en gratis openbaar vervoer voor iedereen! * Voor de massale bouw van sociale woningen die kwaliteitsvol, betaalbaar en milieuvriendelijk zijn! * Het wetenschappelijk onderzoek moet uit handen van de ondernemingen! Voor de ontwikkeling van openbaar wetenschappelijk onderzoek, onafhankelijk van de aandeelhouders en de privé! Milieu en kapitalisme : vechten voor het ene, is strijden tegen het andere * Voor een politiek die collectieve oplossingen stimuleert, afschaffen van zogezegde ecotaksen die enkel de gezinnen treffen! * Voor een geplande economie in functie van de behoeften van de bevolking – dus ook respect voor het milieu – en niet in functie van de winst! * Voor de democratische controle en het beheer over de productie door de arbeiders zelf: het patronaat heeft de arbeiders nodig, de arbeiders niet het patronaat! * Voor internationale solidariteit: de bescherming van de planeet moet wereldwijd plaatsvinden! * Voor een democratische socialistische samenleving gebaseerd op de noden en de ontplooiing van ieder individu in een gezond milieu!

De monarchie is een overblijfsel uit feodale tijden. LSP is uitgesproken republikeins. Zonder een programma tot socialistische verandering van de samenleving, zou een republikeinse verandering evenwel weinig verandering teweeg brengen.

Het besteden van 0,7% van het BBP aan ontwikkelingssamenwerking is slechts een druppel op een hete plaat indien langs de andere kant conflicten en miserie gestimuleerd worden door steun aan een militaire interventie gericht op het verwerven van controle over oliebronnen waarbij de lokale bevolking in chaos en miserie terecht komt (cfr Irak, Afghanistan). Ontwikkelingssamenwerking betekent voor ons steun verlenen aan de arbeidersbeweging bij ons en in de neokoloniale wereld om samen te strijden voor een andere samenleving.

LSP verzet zich tegen de geplande liberaliseringen en privatiseringen. We steunen het personeel van de overheidsbedrijven in hun strijd voor degelijke arbeidsvoorwaarden om degelijke diensten te kunnen aanbieden aan de bevolking. De Post, Electrabel en Belgacom moeten terug volledig in overheidshanden komen, maar dan wel met democratische arbeiderscontrole en -beheer in de plaats van een bureaucratisch bewind. De liberalisering van het openbaar vervoer moet worden terug gedraaid. Een privatisering of liberalisering leidt tot minder diensten voor meer geld. De sterke afname van het aantal postkantoren is daar een voorbeeld van. Bovendien wordt de liberalisering gebruikt om de lonen en arbeidscondities aan te pakken, bijvoorbeeld met het voorstel om postbezorgers in te zetten aan 8 euro per uur. LSP is voor het uitbreiden van de overheidsbedrijven onder controle van de werknemers van deze bedrijven en van de bevolking. Diensten voor iedereen in plaats van productie voor de winst, is ons uitgangspunt.

LSP verzet zich tegen de leugen van de “onbetaalbaarheid” van de pensioenen. Een hervorming van het pensioenstelsel is noodzakelijk om de uitkeringen op te trekken. Nu leeft één op vier gepensioneerden in armoede, om daar een einde aan te maken is er volgens professor Berghmans van de KUL 900 miljoen euro nodig. Het argument van de “onbetaalbaarheid” klopt niet. De totale pensioenuitgaven bedroegen in 2008 8,96% van het toenmalig bbp, tegen 2014 zal dat 8,84% zijn. Het argument dat we langer leven klopt, maar anderzijds moet ook worden vastgesteld dat we veel productiever zijn in de jaren dat we werken. De traditionele partijen houden daar geen rekening mee. LSP verdedigt de pensioenen en brugpensioenen. We zeggen neen aan een nieuw Generatiepact en pleiten integendeel voor een verhoging van de uitkeringen zodat iedereen op een menswaardige wijze kan genieten van zijn of haar oude dag.

De sociale zekerheid is afgedwongen door arbeidersstrijd. De traditionele politici willen het nu ondermijnen met aanvallen op de pensioenen, werklozen of de gezondheidszorg. Wij verzetten ons tegen iedere aanval op onze sociale zekerheid en komen op voor het uitbreiden ervan. We verzetten ons tegen iedere aanval op de pensioenen en het brugpensioen. Waarom zouden de ouderen langer moeten werken indien de jongeren geen werk vinden? LSP is voor een algemeen minimumpensioen van 1250 euro per maand netto voor een alleenstaande, maar al te veel gepensioneerden leven vandaag in armoede. We verzetten ons tegen de jacht op de werklozen: pak de werkloosheid aan, niet de werklozen. Besparen op de gezondheidszorg betekent besparen op onze levensverwachting, in de plaats daarvan moet worden geïnvesteerd in meer preventieve geneeskunde en bovendien kunnen heel wat middelen worden vrijgemaakt door een einde te maken aan de prestatiegeneeskunde. Tenslotte is LSP tegenstander van de splitsing van de federale sociale zekerheid. Een splitsing zou vandaag enkel gebruikt worden om sneller en meer te kunnen besparen op onze kap.

LSP voert campagne met tweetalige affiches om te verduidelijken dat niet iedereen gediend is met het communautaire opbod. We verzetten ons tegen iedere discriminatie en komen op voor de democratische rechten van iedereen, maar daarover gaat het niet bij de communautaire scherpslijpers. Die willen enkel de arbeiders verdelen in de hoop op regionaal niveau besparingsmaatregelen op te leggen die ze er op federaal niveau niet door krijgen. De Linkse Socialistische Partij is internationalistisch. Dat is de enige manier om de democratische rechten van iedere natie te erkennen en te garanderen. Zowel de Belgische natie als de Vlaamse nationalisten en de Franstalige regionalisten vertrappelen in dienst van hun respectieve patroons zowel de rechten van de arbeiders van de andere natie of taalgroep als die van hun eigen natie of taalgroep.

LSP zegt: stop de afbetaling van de staatsschuld en nationaliseer de bankensector. In de plaats van geld te blijven pompen in banken die dit toch maar gebruiken om te speculeren tegen onze arbeidsvoorwaarden en de toekomst van onze kinderen, kunnen we beter stoppen met de afbetaling van de staatsschuld en de volledige financiële sector onder gemeenschapscontrole plaatsen.

LSP plaatst zich in de traditie van diegenen die hebben gestreden voor het algemeen enkelvoudig stemrecht voor mannen en vrouwen. Deze verworvenheid willen we, amper 60 jaar na het volledig afdwingen ervan, niet op de helling zetten. We begrijpen dat velen liever niet zouden gaan stemmen, de partijen en standpunten die ze voorgeschoteld krijgen in de traditionele media zijn onderdeel van een neoliberale eenheidsworst waarbij macht en prestige voorgaan op het verdedigen van onze belangen.

Veiligheid is een basisbehoefte voor de werkende mens en zijn gezin. Het kapitalisme kan deze behoefte niet invullen. Er wordt een generatie zonder toekomst gecreëerd, een generatie die geen enkele band meer heeft met deze samenleving en er zich bijgevolg ook niet voor verantwoordelijk voelt. Dit leidt tot een forse toename van geweld, agressie en kleine criminaliteit. Deze ontwikkeling zal niet gestopt worden met “nultolerantie”, tenzij het gaat om nultolerantie tegen armoede, werkloosheid en uitsluiting. Een socialistisch beleid dat de behoeften van iedereen centraal stelt en niet enkel die van een kleine minderheid, is het enige fundamentele antwoord op onveiligheid. Uiteraard zal dat niet alle problemen oplossen, maar in tegenstelling tot het beleid van alle andere partijen zou een socialistisch beleid tenminste al een groot deel van de problemen van de kaart vegen.

De gezondheidssector heeft behoefte aan een publieke herfinanciering. Ooit stond onze gezondheidszorg aan de top. De voortschrijdende vermarkting, waardoor winst maken belangrijker werd dan genezen, ondermijnt niet alleen de kwaliteit, maar drijft meteen de kost op voor patiënten. Geneesmiddelen zijn inderdaad te duur. Men lost dat niet op door openbare aanbestedingen, zoals wordt voorgesteld door kiwidokter Van Duppen. Ons land heeft een grote farmaceutische sector. Wij willen die niet het voorwendsel verschaffen om de belangen van de patiënt uit te spelen tegen die van de werknemers. Om terugbetaling in de wacht te slepen, zullen arbeiders immers onder druk gezet worden om in te leveren op het loon en de arbeidscondities. De Linkse Socialistische Partij pleit integendeel voor een publieke nationale gezondheidsdienst en de nationalisatie van de farmaceutische sector.

Elke inmenging van de industrie of van de privé-sector moet geband worden uit het wetenschappelijk onderzoek, dat werkelijk onafhankelijk moet zijn en niet onderhevig aan de belangen van aandeelhouders en patroons. De patenten moeten worden afgeschaft en het onderzoek naar alternatieve energie moet prioritair zijn, wat zeer concrete gevolgen heeft inzake de financiële middelen die men ervoor inzet. Onder meer om rond ecologie en milieu verandering te kunnen bekomen, zijn middelen nodig om oplossingen te vinden. Men moet alle productieve en wetenschappelijke krachten in de maatschappij mobiliseren. Het is pas door diepgaand onderzoek, enkel uitvoerbaar door de grootst mogelijke middelen op vlak van financiën en onderzoekers aan te wenden, gekaderd in een plan onder gemeenschapscontrole, dat we zouden kunnen weten wat werkelijk moet gebeuren. Pas dan kunnen we de oplossingen verbeteren.

De N-VA keek met stijgende verbazing toe op de manier waarop de Federale regering de financiële crisis heeft aangepakt in België. Ofwel werden De verkeerde keuzes genomen (Fortis), ofwel werd er gewoonweg niet thuisgegeven wegens een Vlaamse bank (KBC). Het is bovendien duidelijk dat de controlerende organen binnen de financiële sector hun werk niet naar behoren hebben gedaan. De N-VA meent dat er behoefte is aan een meer strikte controle van banken, maar evengoed van ratingbureaus die financiële producten quoteren. Die controle gebeurt best op Europees niveau.

De N-VA gaat uit van een inclusieve visie op de samenleving. We stellen alles in het werk opdat er niemand van participatie in de samenleving verstoken zou blijven. Aan de kant gaan staan of de andere in de marge laten liggen zijn voor de N-VA geen opties. Om dan sociale uitsluiting - wat een ruimer begrip is dan alleen armoede - tegen te gaan wil de N-VA er alles aan doen opdat iedereen tussen 18 en 65 zou kunnen werken. Arbeidsparticipatie is zonder twijfel de beste weg om uit de armoede en De N-VA gaat uit van een inclusieve visie op de samenleving. We stellen alles in het werk opdat er niemand van participatie in de samenleving verstoken zou blijven. Aan de kant gaan staan of de andere in de marge laten liggen zijn voor de N-VA geen opties.

Het huidige Belgische asielbeleid is ongecontroleerd en chaotisch. De jongste collectieve regularisatie was rampzalig voor het samenleven in vooral stedelijke gebieden en creëerde een aanzuigeffect. De kosten en lasten werden doorgeschoven naar de gemeenten. De N-VA is voor een strikt en rechtvaardig asielbeleid. De kennis van het Nederlands, van wetten en gewoonten is een belangrijke voorwaarde voor nieuwkomers om zich hier definitief te vestigen. De N-VA wil bovendien de snel-Belgwet en de voorwaarden voor gezinshereniging herzien. Misbruiken van procedures, schijnhuwelijken moeten tegengegaan worden. Uiteindelijk zal een humaan terugkeerbeleid moeten worden georganiseerd.

België moet ten laatste in 2015 een begroting in evenwicht hebben.Dit is een enorme uitdaging, want deze regering heeft de begroting totaal laten ontsporen. Maar het moet, we kunnen niet anders. Met een staatsschuld van meer dan 100% van het BNP is er geen alternatief dan een strikt begrotingsbeleid te voeren. Hogere belastingen zijn voor de N-VA echter uit den boze, want de werkende Vlamingen worden nu al uitgeperst als citroenen. Het evenwicht moet net als in Vlaanderen bereikt worden door efficiëntiewinsten te boeken in de administratie en de beheersinstellingen van de sociale zekerheid. Bovendien moet men stoppen de groei van de uitgaven in de ziekteverzekering te stimuleren met een opgelegde groeinorm.

De N-VA past voor loze beloftes. De globale fiscale druk mag niet meer stijgen. De budgettaire ruimte moet er komen door een zuinigere overheid en een strengere activering. Als we opnieuw economische groei realiseren, kunnen we de lasten op arbeid verlagen, zowel fiscaal als parafiscaal. Om dit te bereiken doen we iets aan de kost voor de werkgever en iets aan het nettoloon. We geven onze economie een schokeffect door de kosten voor de kinderbijslag en de gezondheidszorg niet langer uit bijdragen op arbeid te financieren. Dit combineren we met een tweede verschuiving in de inkomstenbelasting door de belastingschalen te verbreden. Met deze twee maatregelen zetten we meer mensen aan het werk en financieren we de vergrijzing. Dat moet de inzet zijn van fiscale hervormingen.

Vlaanderen moet de bevoegdheid krijgen zichzelf te vertegenwoordigen aan de Europese tafel voor zijn eigen bevoegdheden. De N-VA pleit voor een confederale coördinatiestructuur voor de overgebleven bevoegdheden en een split vote voor de bevoegdheden van de deelstaten. De N-VA heeft een duidelijke visie op de manier waarop Vlaanderen de wereld tegemoet moet treden. De Europese Unie is de belangrijkste nieuwe factor binnen de verschillende bestuurslagen. Wat Europa beslist, heeft effect op alle beleidsdomeinen, ook die van de deelstaten. Bovendien kenmerkt het huidig Belgisch federalisme zich door de bevoegdheid van de deelstaten om een buitenlands (Europees) beleid te voeren voor de eigen bevoegdheden. Dit unieke kenmerk vormt een bijkomende concrete aanleiding om af te stappen van de huidige complexe coördinatiestructuren die er vaak toe leiden dat er op Europees vlak geen standpunten worden ingenomen die rekening houden met onze belangen.

De voorbije 50 jaar bleef Europa gespaard van grote militaire conflicten. De N-VA durft te stellen dat met nieuwe bedreigingen op de achtergrond veiligheid een prijs heeft. De ontwikkeling van een klein en flexibel leger is een stap in de goede richting, maar heeft pas echt zin wanneer er een Europese veiligheidsmacht wordt opgericht die zich in het bijzonder richt op vredeshandhaving en vredesafdwingingDe N-VA is voorstander van een kernwapenvrije wereld. De kernwapens in Kleine Brogel moeten weg.Een ruime meerderheid in het parlement moet beslissen over de deelname aan buitenlandse missies. Als NAVO-lidstaat moeten we onze verantwoordelijkheid opnemen. De N-VA wil geen electorale spelletjes spelen op de kap van de militairen op missie en hun families. Met betrekking tot Afghanistan pleiten we voor een verdere solidaire deelname en afronding van deze missie.

De N-VA wil een versterking van de democratie en meent dat die best georganiseerd wordt op het niveau van de deelstaten. Feitelijk zijn Vlaanderen en Wallonië twee landen en is het federale niveau niet meer dan een permanent diplomatiek overleg waar de burger uiteindelijk weinig greep heeft op wat beslist wordt. De Vlaamse democratie is sterker en moet vertrekken van zes miljoen Vlamingen die samen verantwoordelijkheid willen opnemen via hun verkozenen. Hete hangijzers moeten we niet doorschuiven naar burgers via referenda. In een echte democratie krijgt men ook geen publieke functie of politieke macht door erfopvolging, dus streeft de N-VA naar een republikeinse staatsvorm.

De N-VA past voor loze beloftes. De globale fiscale druk mag niet meer stijgen. De budgettaire ruimte moet er komen door een zuinigere overheid en een strengere activering. Als we opnieuw economische groei realiseren, kunnen we de lasten op arbeid verlagen, zowel fiscaal als parafiscaal. Om dit te bereiken doen we iets aan de kost voor de werkgever en iets aan het nettoloon. We geven onze economie een schokeffect door de kosten voor de kinderbijslag en de gezondheidszorg niet langer uit bijdragen op arbeid te financieren. Dit combineren we met een tweede verschuiving in de inkomstenbelasting door de belastingschalen te verbreden. Met deze twee maatregelen zetten we meer mensen aan het werk en financieren we de vergrijzing. Dat moet de inzet zijn van fiscale hervormingen.

De N-VA wil aan de Europese Commissie een sterke rol toekennen als vertrekpunt voor een institutioneel en democratisch kader voor een evenwichtig sociaaleconomisch bestuur. De Europese Commissie moet in die zin ook het mandaat krijgen om afdwingbare sociaaleconomische doelstellingen vast te leggen in het kader van de Europese strategie 2020. De N-VA wil een sterker Europa, dat niet alleen economisch maar ook politiek alsmaar sterker en eendrachtiger wordt. Europa moet zo veel mogelijk aan één zeel trekken, zowel binnen de EU als op het wereldtoneel. Vele uitdagingen van de toekomst kunnen we niet aan op het niveau van de lidstaten afzonderlijk. Daarvoor hebben we een sterk Europa nodig. We begrijpen dat niet alle lidstaten klaar zijn voor deze stap naar een verdere Europese integratie. Bovendien is de Europese Unie zelf ook niet klaar om deze rol op zich te nemen. De weg naar een grotere Europese integratie zal in etappes verlopen waarbij het mogelijk moet zijn dat binnen de Europese Unie verschillende lidstaten het voortouw nemen.

De N-VA wil een rechtssysteem met een goede wetgevingskwaliteit, een goede handhaving en een goede rechtspleging. Een hervorming van justitie is noodzakelijk maar blijft nog steeds uit omdat er te grote verschillen in visie bestaan tussen de politieke partijen. De breuklijn loopt grotendeels gelijk met de taalgrens. Denk maar aan de visie over de eenheidsrechtbank. We moeten dus komen tot een Vlaamse justitie. Het Belgische strafrecht faalt. Vlamingen en Franstaligen hebben een andere visie op jeugdcriminaliteit. De Vlaamse partijen willen een echt jeugdsanctierecht, met begeleiding maar indien nodig ook met echte straffen.

Energie zal in de toekomst ongetwijfeld voor een belangrijk deel uit hernieuwbare bronnen moeten worden opgewekt. Daarom is het van belang dat we in dit land de doelstellingen halen die de Europese Unie oplegt. Een groene economie schept immers ook welvaart. De N-VA stelt een verhoogde energie-efficiëntie als absolute prioriteit voor. Energie-efficiëntie en rationeel energiegebruik zijn niet of nauwelijks ingeburgerd bij de federale overheid. De overheid moet in combinatie met investeringen in hernieuwbare energie ernstig werk maken van een verlaging van het energieverbruik van haar gebouwenpark. Het subsidiebeleid inzake hernieuwbare energie mag dus niet leiden tot nieuwe kosten voor onze ondernemingen. Door gericht te investeren in rationeel energiegebruik kan worden bespaard op de overheidsuitgaven en verlagen we de milieudruk.

De rol van de koning moet beperkt moet worden tot een volstrekt ceremoniële aangelegenheid in dit confederaal model. De financiële afspraken voor het koningshuis moeten beter aansluiten bij die protocollaire rol. De N-VA vindt in principe dat het land moet vertegenwoordigd worden door iemand die daartoe verkozen is door de mensen, wat echter niet noodzakelijk betekent dat een president moet verkozen worden.

Vlaanderen wil werk maken van een ontwikkelingssamenwerking die goed bestuur en corruptiebestrijding opnieuw opneemt als een integraal onderdeel van het beleid. In Vlaanderen bestaat immers een duidelijk draagvlak voor een rationele aanpak van ontwikkelingssamenwerking, ook met de vroegere kolonie Congo. Als men schuldkwijtschelding hierin meerekent, dan gaat op dit moment ongeveer 0,7% van het BNP naar ontwikkelingssamenwerking. Dat komt in de buurt van de normen zoals voorgeschreven door Europa en de Millenniumdoelstellingen. Voor de N-VA moet die 0,7%-norm zeker gehandhaafd worden, maar gezien de huidige crisis is het niet opportuun om nog meer geld daarvoor uit te trekken. Er moet wel op toegezien worden dat onze ontwikkelingshulp zoveel mogelijk ongebonden hulp is.

De opsplitsing van infrastructuur en exploitatie in niet twee, maar drie bedrijven, heeft tot verkeerde prioriteiten in de investeringspolitiek van de NMBS geleid. De Europese Commissie heeft België al in 2008 in gebreke gesteld omwille van deze complexe structuur. Vooral de NMBS-holding biedt geen toegevoegde waarde. Zo zou het veel beter zijn dat de investeringen in stationsomgevingen terecht komen bij Infrabel, dat na de opdeling in drie entiteiten de meest betrouwbare indruk heeft nagelaten. De N-VA wil dat alle juridische en operationele obstakels worden weggewerkt op de markten van energie, telecommunicatie en mobiliteit, zodat een vrije concurrentie kan ontstaan. De toezichtsorganen in alle strategische sectoren moeten versterkt worden en volledig onafhankelijk kunnen werken en optreden. Nu al bestaan er Vlaamse reguleringsinstanties voor de energiemarkt en de media. Ze vormen de basis van een geconfederaliseerd marktbeleid dat garant staat voor echte concurrentie, gekoppeld aan een consumentenbescherming die met de tijd mee is.

Voor de N-VA is het essentieel dat er een gezonde verhouding is tussen wat mensen tijdens hun loopbaan bijdragen aan het systeem en wat ze er nadien terug uit halen. Wie langer gewerkt heeft, heeft dan ook recht op een hoger pensioen. Dat is een kwestie van rechtvaardigheid. We moeten wel beseffen dat niet alle jobs even belastend zijn. Daarom spreekt de N-VA van een loopbaan van 40 à 45 jaar, afhankelijk van de aard van de job, vooraleer iemand het maximumpensioen krijgt. De wettelijke pensioenleeftijd blijft op 65 jaar liggen.

Vlaanderen en Wallonië moeten zelf hun sociale zekerheid organiseren. We moeten dringend een cultuur van verantwoordelijkheid introduceren, met een sterk arbeidsethos. We kunnen maar een sterke sociale zekerheid aanbieden, als iedereen daar zo veel mogelijk toe bijdraagt. Dat is een verantwoordelijkheid van elke mens die in staat is om daartoe bij te dragen. Maar ook politici en overheden moeten dringend verantwoordelijk gemaakt worden. Niets is immers makkelijker dan geld uit te geven dat door anderen verdiend wordt. Dat belet niet dat Vlaanderen nog steeds solidair kan zijn met Wallonië, maar dan op een transparante, rechtvaardige en vooral doelmatige manier.

België is een optelsom van een Vlaamse en een Franstalige democratie, een permanente diplomatieke conferentie tussen twee uit elkaar groeiende landen als het ware. De huidige Belgische structuren werken immers niet meer, dit land zit muurvast. Het Belgische tussenniveau zien wij op termijn verdampen. De toekomst is aan Vlaanderen en Europa. België biedt immers niet de schaalvoordelen die Europa ons wel kan bieden (bv. inzake interne markt, concurrentiebeleid, muntunie, defensie…) en kampt tegelijk met enorme heterogeniteitskosten doordat Vlamingen en Franstaligen het nergens nog over eens geraken. België moet nu een confederale staat worden waarbij de deelstaten Vlaanderen en Wallonië het centrum worden van de macht. Dat is de grote stap vooruit die we nu moeten durven zetten.

We willen niet dat onze kinderen en kleinkinderen de factuur moeten betalen voor het desastreuze wanbeleid dat vandaag wordt gevoerd op federaal vlak. De N-VA is voorstander van een echte Copernicaanse hervorming waarbij de deelstaten volledige fiscale autonomie hebben. Fiscale autonomie in een confederaal systeem betekent dat we de zaken omdraaien: de deelstaten heffen belastingen en keren een dotatie uit aan de confederatie voor de financiering van de overgebleven bevoegdheden en taken. Fiscale verantwoordelijkheid voor de deelstaten moet de transparantie verhogen en geeft de burgers de kans hun beleidsmakers ter verantwoording te roepen voor het gevoerde beleid. Als keerzijde van de fiscale autonomie moeten de deelstaten verantwoordelijkheid opnemen voor de gesplitste historische Belgische overheidsschuld. De N-VA vraagt dat de deelstaten de lasten van de overheidsschuld overnemen. Wie belastingen heft, moet ook verantwoordelijkheid opnemen.

De N-VA is voor stemrecht, niet voor stemplicht. Van vrije en verantwoordelijke burgers mag verwacht worden dat ze minstens deelnemen aan de democratie door hun stem uit te brengen bij verkiezingen. De N-VA ziet er echter geen meerwaarde in hen hiertoe te verplichten. Wel stelt de N-VA voor om landgenoten die in het buitenland wonen te kunnen laten stemmen voor de deelstaatparlementen.

De N-VA wil een norm voor politieaanwezigheid voor de echte politietaken op het gebied van veiligheid en ordehandhaving. De N-VA eist ook concrete en afdwingbare doelstellingen inzake criminaliteitscijfers en de ophelderingsgraad. De politie moet zich concentreren op haar kerntaken: de efficiënte bestrijding van de criminaliteit. Dit houdt in dat ze ontlast wordt van administratieve formaliteiten. In Vlaanderen is zowat iedereen het erover eens dat grotere en slagkrachtige politiezones samengesteld moeten worden. De zes zones van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest moeten samensmelten tot één politiezone.

We besteden nu al maar liefst 10% van het BNP (35 miljard euro) aan onze gezondheidszorg. Van die 35 miljard euro betaalt de patiënt al meer dan 10 miljard euro uit eigen zak. Die explosie van uitgaven in de gezondheidszorg is niet langer houdbaar en mag niet aangemoedigd worden door een groeinorm van 4,5%. Men zou hier beter een efficiëntienorm van maken. Er moet een rem gezet worden op bepaalde uitgaven en medische overconsumptie moet ontmoedigd worden. Fundamenteler is dat Vlaanderen en Franstalig België er totaal verschillende visies op nahouden inzake de gezondheidszorg. Zij moeten elk hun eigen beleid kunnen voeren en daar financieel ook de gevolgen van dragen.

De N-VA vraagt dat de bevoegdheden op het gebied van wetenschap, technologie en innovatie (WT&I) en de daartoe bestemde middelen gegroepeerd worden op het Vlaamse niveau. Wij willen de kenniseconomie stimuleren. Zo bouwen we onder meer aan een Kennishaven Vlaanderen als centrum voor onderzoek, ontwikkeling en innovatie. De N-VA pleit ook voor een intensieve samenwerking tussen overheid, universiteiten en hogescholen en de bedrijfswereld. Het Vlaamse WT&I-instrumentarium moet efficiënter en doelmatiger worden ingezet. Hiervoor is een langetermijnvisie nodig en een permanente evaluatie van de talrijke instrumenten. De N-VA pleit uitdrukkelijk voor een doorgedreven vereenvoudiging van het innovatiesysteem door te werken met de fiscaliteit i.p.v. subsidies.

De financiële crisis heeft enorme schade aangericht, en nog steeds weet niemand waar dit eindigt. Het is een crisis van het kortetermijndenken, van de hebzucht en van spelregels die de tred van de globalisering niet meer konden bijbenen. De crisis moet allereerst internationaal worden aangepakt door meer samenwerking. Dat kan als Europa bewijst dat het met één stem kan spreken. In Vlaanderen biedt de crisis ook de gelegenheid om resoluut te gaan voor moedige keuzes, voor fundamentele hervormingen. Keuzes die eindelijk komaf maken met regels stammend uit een vorige eeuw. Vlaanderen moet dan ook volop gaan voor de ontwikkeling van innovatieve en duurzame sectoren. en geen deficit spending initiëren voor zowat alle sectoren. Ondanks de noodzakelijke redding van banken overal ter wereld, moeten we nu zeker de openbare financiën onder controle houden en niet aan ‘deficit spending’ gaan doen. Open Vld zal niet tolereren dat onze kinderen en kleinkinderen het gelag betalen voor de onachtzaamheid en de laksheid die sommigen nu aan de dag willen leggen.

Het aantal asielzoekers daalt jaar na jaar. Open Vld steunt het recht op asiel volop, maar misbruiken moeten worden bestreden. Te veel asielzoekers die zijn afgewezen, tekenen beroep aan bij de Raad van State tegen hun bevel tot uitwijzing. Dit zorgt voor een enorme toevloed aan dossiers. De beroepsmogelijkheden moeten daarom worden beperkt. Er is nood aan een gezamenlijke Europese aanpak om de asielprocedure te harmoniseren om te vermijden dat een kandidaat asielzoeker zijn aanvraag indient in de lidstaat met de soepelste regels. In de herkomstlanden moeten ontradingscampagnes worden opgezet zodat mensen minder worden aangespoord naar het Westen te vluchten. Open Vld verzet zich tegen een generaal pardon; mensen die illegaal in België verblijven kunnen niet na verloop van jaren alsnog verblijfspapieren krijgen. Open Vld wil ook een lans breken voor economische migratie. Buitenlanders met een arbeidscontract moeten kunnen wonen en werken in België. Deze maatregel is nodig voor het invullen van vacatures die moeilijk of niet ingevuld raken door landgenoten.

De regeringen Verhofstadt zorgden voor een duidelijke trendbreuk met het verleden inzake economisch beleid, gekenmerkt door gezonde overheidsfinanciën én lastenverlagingen. Het gevoerde beleid van begrotingen in evenwicht en lastenverlagingen zorgde voor een goeddraaiende economie en meer jobs. België scoort inzake begrotingssaldo opmerkelijk beter dan onze buurlanden en is Europees koploper inzake afbouw van de overheidsschuld. Maar er is geen enkele reden om de budgettaire teugels te laten vieren, in tegendeel. Om ons land voor te bereiden op de kosten van de vergrijzing moet de begrotingsdiscipline onverminderd voortgezet worden. Conform de aanbevelingen van de Hoge Raad van Financiën moet het begrotingsoverschot naar de toekomst toe systematisch verhoogd worden, met 0,2 procent per jaar, door een verdere beheersing van de primaire uitgaven. Dit zal de overheidsschuld nog verder doen dalen en ons land voorbereiden op de stijgende uitgaven van de vergrijzing. De opvang van de lasten van de vergrijzing moet evenwichtiger gespreid worden tussen de federale overheid en de sociale zekerheid enerzijds en de gemeenschappen, gewesten en lokale overheden anderzijds.

Open Vld zal niet toetreden tot een regering die de belastinghervorming wil terugschroeven en de belastingen opnieuw wil verhogen. Open Vld pleit voor de invoering van een fair tax, waarbij het inkomen in drie delen wordt opgesplitst. Op het eerste deel – de eerste vijfhonderd euro die per maand wordt verdiend – wordt geen belasting betaald. Op het tweede deel, zijnde de daaropvolgende schijf van duizend euro, wordt een vast tarief geheven van bijvoorbeeld 20%. En op het derde deel, het inkomen boven de duizend vijfhonderd euro per maand, wordt een hoger tarief van bijvoorbeeld 40% aangerekend. Het aantal fiscale aftrekken moet drastisch verminderd worden en de resterende aftrekken moeten gegroepeerd worden in drie korven: kinderen, wonen en pensioen. Open Vld wil de belastingen op arbeid ten dele verschuiven naar enerzijds belastingen op vervuiling en andere samenlevingsbedreigende factoren en anderzijds naar belastingen op consumptie. Open Vld wil verder onze bedrijven meer zuurstof geven door het nominaal tarief van de vennootschapsbelasting te verlagen van 33,99% naar 28%. Samen met de toepassing van het systeem van de notionele interestaftrek zakt het gemiddelde tarief van de vennootschapsbelasting daardoor naar 20%. Dat is 5% lager dan vandaag en absoluut nodig om concurrentieel te blijven met onze buurlanden. Open Vld garandeert continuïteit in het systeem van de notionele interestaftrek.

Open Vld wil dat ons land een ethisch buitenlands beleid blijft voeren. Dat betekent eerst en vooral dat we voortrekker zijn van het multilateralisme. De internationale organisaties die vrede, democratie en welvaart over de hele wereld verspreiden moeten een grotere rol krijgen. Dat geldt ook voor de Europese Unie: ons continent kan zich in tijden van globalisering niet permitteren om in verspreide slagorde op het wereldtoneel te komen. Open Vld wil dat de diplomatieke krachten in Europa gebundeld worden. Er moet één Europese diplomatie komen onder leiding van een Europese minister van Buitenlandse Zaken. Het ethisch buitenlands beleid van België verder zetten wil ten tweede ook zeggen dat we het goed bestuur blijven aanmoedigen in ontwikkelingslanden. Enkel als men corruptie aanpakt en een beleid voert dat het lot van de bevolking wil verbeteren kan een land ontwikkelen. Daarop moeten we blijven hameren.

Open Vld wil de uitdagingen op vlak van veiligheid en defensie met een geïntegreerde aanpak van politieke, economische en militaire elementen tegemoet treden. De beschik -bare middelen dienen op elkaar afgestemd te worden, zodat een coherent intern – en extern veiligheidsbeleid gevoerd kan worden. De Europese Unie zal maar over een geloofwaardig buitenlands beleid beschikken, indien ze over een operationele en één gemaakte defensiemacht beschikt. Open Vld is voorstander van een NAVO bestaande uit twee pijlers: een Noord-Amerikaanse en een Europese pijler. De defensiecapaciteiten van NAVO en EU zijn complementair. Open Vld bepleit een kleiner, beter uitgerust en sneller inzetbaar leger. De inzetbaarheid dient duidelijk te worden verhoogd door de gezondmaking van de huidige leeftijdsstructuur. Het recent goedgekeurde Gemengde Loopbaanconcept dient verder geïmplementeerd te worden. Open Vld vindt dat het investeringsniveau binnen het defensiebudget op termijn dient opgetrokken te worden om moderne strijdkrachten verder uit te bouwen.

In een open samenleving moeten burgers op het bestuur van hun land kunnen wegen. Vanuit het geloof in de mensen dat democratisch engagement niet opgelegd moet worden, wil Open Vld de stemplicht afschaffen en het stemrecht laten gelden vanaf 16 jaar. Open Vld ijvert ook voor de afschaffing van de kiesdrempel. Ook een federale kieskring, een hervorming van het tweekamerstelsel zijn doelstellingen waarmee Open Vld de kracht van de kiezer en de transparantie van het bestuur wil verbeteren. Dat zijn wijzigingen die uiteraard op federaal niveau worden behandeld. Burgers komen het vaakst in contact met hun gemeente of stad. En ook met de Vlaamse overheid. Open Vld wil dat de Vlaamse overheid een overheid is die actief meedenkt met de burger. Vlaanderen mag geen rem zijn, maar moet een partner zijn bij de ontwikkeling van ideeën en projecten, kortom van de toekomst van mensen en ondernemingen. Een democratische Vlaamse overheid is ook een slanke en efficiënte overheid die “ja” zegt, een overheid die geen administratief oerwoud is en haar puike financiële situatie weet te behouden en te versterken.

laanderen bekleedt vandaag de twintigste plaats op de ranglijst van Europa’s meest welvarende regio’s. Tegen 2020 wil Open Vld Vlaanderen in de top vijf zien staan. Gezien de sporen die de crisis heeft achtergelaten moeten we onze bedrijven nu vooral verzekeren van een mogelijkheid tot krediet. Via de versterking van het ARKimedesfonds, winwinleningen en een uitbouw van de Participatie Maatschappij Vlaanderen moeten we hier in slagen. Om de concurrentiekracht van de Vlaamse economie structureel te versterken, kiest Open Vld ervoor om verder het pad van de lastenverlagingen te blijven bewandelen. Die kunnen we financieren door de minder efficiënte subsidies aan ondernemingen af te bouwen en deze enkel nog te reserveren voor risicovolle innovatieprojecten. Het zal door een parafiscaal pact tussen alle overheden zijn dat we de globale verstikkende belastingdruk op onze bedrijven kunnen verlichten. Een moderne Vlaamse economie betekent ook een groene Vlaamse economie. Inzetten op onderzoek en ontwikkeling en innovatie is dan ook niet enkel een noodzaak, maar een bijzondere uitdaging om meerdere vliegen in één klap te slaan. Economie en ecologie kunnen bondgenoten worden, zeker als onze regio zich nog meer richt op de internationale markten en dus de globalisering omarmt.

Vandaag komt de Europese Unie voor veel burgers niet daadkrachtig genoeg over om de grensoverschrijdende problemen aan te pakken. Tegelijk blijkt uit elke enquête dat de Europeaan niet minder, maar meer Europa wil op cruciale domeinen: buitenlands beleid, defensie, asiel en migratie, enzovoort. Het is duidelijk dat een sterk optreden van de Unie maar mogelijk is als we van de logge beslissingsprocedures afraken. De unanimiteitsregel, waarbij elk van de 27 lidstaten het eens moet zijn voor er een beslissing valt, moet vervangen worden door de gekwalificeerde meerderheid. Open Vld wil verder dat er op Europees vlak een echt socio-economisch beleid komt. Enkel zo kan Europa competitief zijn in de groeiende horizontale wereldeconomie en zijn plaats in de globalisering opeisen. Dat Europa moet met één stem spreken in de wereld via een Europese minister van Buitenlandse Zaken die leiding geeft aan één Europese diplomatie. Om wereldwijd humanitaire acties te ondernemen en oorlogen en genocides te voorkomen of te stoppen pleit Open Vld tenslotte voor de oprichting van een Europees leger.

Op het vlak van justitie werden de voorbije jaren belangrijke hervormingen ingezet. De resultaten zijn er dan ook: de achterstand bij de parketten van Antwerpen en Limburg zijn bijvoorbeeld volledig weggewerkt. Toch is het werk nog niet af. Er is ook meer nodig dan een verhoging van de budgetten. Open Vld wil dat de volgende federale regering van de verdere hervorming van justitie een prioriteit maakt. Vooral de veel te trage rechtsgang is problematisch. De strafrechtbanken moeten daarom worden ontlast van kleinere misdrijven. Voor kleinere misdrijven moet het systeem van administratieve afhandeling worden uitgebreid. De doorlooptijd van een zaak moet daarenboven worden beperkt: als stelregel mag er niet meer dan één jaar verlopen tussen het moment van de feiten en de dagstelling op de rechtbank. Ook het vervolgingsbeleid kan efficiënter worden georganiseerd. Open Vld wil dat het openbaar ministerie voor kleinere en bewezen criminaliteit een lik-op-stuk-beleid voert door zijn rol als eerste rechter sterker te benadrukken. Al te vaak worden criminelen bovendien vrijgesproken omwille van procedure- en vormfouten. Daarom mag een schending van vormvoorschriften niet tot nietigheden leiden wanneer noch het openbaar belang, noch de rechten van verdediging worden geschaad. Maar niet alleen de strafrechtbanken kampen met vertraging. Ook voor de burgerlijke rechtbanken is het vaak te lang wachten op een definitief oordeel. Burgers stappen veel vlugger naar een rechtbank waardoor justitie overbevraagd is. Er is daarom nood aan remmen. Zo moet om tergende en roekeloze rechtsgedingen tegen te gaan, de toegang tot het hoger beroep afgeremd worden. De magistratuur is onafhankelijk maar dit neemt niet weg dat ze wel degelijk verantwoording verschuldigd is, niet over het eindproduct - het gevelde vonnis of de uitgesproken maatregel - maar wel over de werking van de rechtbanken en de productiviteit van de rechters. Er is dus nood aan een transparante rechterlijke macht, die verantwoording aflegt over haar werking en waarbij haar leden kunnen worden geresponsabiliseerd en eventueel gesanctioneerd. Voor Open Vld moet het maatschappelijk debat over het te voeren vervolgingsbeleid ook in het parlement gevoerd worden. Hierbij moeten ook de deelstaten worden betrokken, via een justitieel overlegcomité waarin de deelstaten met de minister van Justitie de prioriteiten van het vervolgingsbeleid bespreken.

Open Vld wil vol inzetten op vergroening, want dat loont. Niet enkel het leefmilieu vaart er wel bij, maar de volledige samenleving en ook de economie, want economie en ecologie zijn bondgenoten en geen tegenpolen. Een ecologische versnelling van volgens de Vlaamse liberalen ingezet worden door economische innovatie en ondernemerschap. De overheid moet uiteraard het goede voorbeeld geven. In vele van haar beleidsdomeinen moet ze duidelijke ecologische normeringen voorop stellen. Omdat Open Vld voorstander is van een afvalvrije samenleving moet Het beleid van de volgende Vlaamse regering moet afvalvrij produceren en recyclage aanmoedigen en ondersteunen. Er moet ook een schrootpremie komen om oude wagens uit het verkeer te halen en propere lucht te bevorderen.

Het democratiseringsproces waaraan ons land sinds het einde van de vorige eeuw onderhevig is, alsmede de opeenvolgende Staatshervormingen hebben herhaaldelijk de vraag doen rijzen of de rol en de betekenis van de monarchie nog enigszins aansluiting kunnen vinden met de vereisten van een democratie in een moderne tijd. Het ontstaan van politieke partijen, de invoering van het kiesstelsel van evenredige vertegenwoordiging, het algemeen enkelvoudig stemrecht en de internationalisering van beleidsdomeinen maken dat, zonder grondwetswijziging, de monarchie heden een meer representatieve en symbolische functie vervult. Voor Open Vld ligt het belang van de rol van een grondwettelijke vorst dan ook vooral besloten in de matigende invloed die hij binnen de uitvoerende macht kan uitoefenen. Dit impliceert dat de Koning als politiek niet verantwoordelijke boven de normale en democratische conflicten staat en op onpartijdige wijze als element van matiging en verzoening kan optreden. De flexibiliteit van het Belgisch grondwettelijk stelsel heeft het dan ook mogelijk gemaakt dat het koningschap zich heeft kunnen inschrijven in de nieuwe wijzigingen van het politiek bestel.

De sterkste motor voor de ontwikkeling van landen moet eigenlijk de globalisering zijn. Daarom is Open Vld grote voorstander van de verdere liberalisering van de wereldeconomie en van de afbouw van alle vormen van protectionisme van de ontwikkelde landen. Onder meer productiesteun, exportsubsidies en handelsbelemmeringen die export vanuit de ontwikkelingslanden hinderen willen wij dus weggewerkt zien. De ontwikkelingssamenwerking moet de armste landen verder op weg helpen. Open Vld wil dat ze efficiënter wordt en meer gericht op het zelfredzaam maken van landen en mensen. Dat kan enkel door een grotere samenhang met andere beleidsterreinen: handel, landbouw, migratie en buitenlands beleid. Verder pleiten wij voor een eenmalige kwijtschelding van alle schulden van de arme landen, op voorwaarde dat ze werk maken van goed bestuur en een gericht ontwikkelingsbeleid voeren ten gunste van de bevolking. Open Vld wil dat er meer maatregelen komen om de privé-sector in de arme landen te ondersteunen. Systemen als microkredieten of eigendomscertificaten kunnen kleine boeren en ondernemers in spe op weg helpen. Tenslotte vraagt Open Vld een internationaal “Plan voor Afrika” dat de basisproblemen op het Afrikaanse continent op korte termijn aanpakt. Zowel de internationale gemeenschap als de Afrikaanse leiders moeten daarvoor hun verantwoordelijkheid opnemen.

Open Vld wil dat dienstensectoren zoals het treinvervoer of de postbedeling verder worden geliberaliseerd. Meer concurrentie leidt tot betere en goedkopere dienstverlening aan de gebruiker. nog meer dan vandaag het geval is voor te bereiden op deze onvermijdelijke evolutie. Wel is het noodzakelijk dat er een gelijk speelveld wordt gecreëerd waardoor alle toetreders tot de Belgische markt dezelfde hoge standaard van dienstverlening zullen verzorgen. De normering en de controle op de veiligheid moeten steeds in handen van de overheid blijven. De overheid moet er op toezien dat met betrekking tot een aantal belangrijke basisdiensten zoals openbaar vervoer steeds een minimale dienstverlening aan burgers en bedrijven wordt gegarandeerd. Open Vld wil een overheid die geen rem is op de toekomstplannen van haar burgers, maar een overheid die meedenkt, een overheid die ‘ja’ zegt. Efficiëntie is dan ook veel meer dan ‘meer dan met minder middelen’, het is ook de dingen veel beter doen. De Vlaamse liberalen willen trouwens dat de verschillende overheden in ons land de komende maanden afspraken maken om het veel te grote overheidsbeslag samen te doen dalen, een gezamenlijk engagement dus. Onze lokale besturen moeten versterkt worden, want zij vormen de eerste lijn met de burger.

Open Vld wil een waardig wettelijk pensioen voor iedereen dat moet berekend worden op basis van een individuele loopbaanrekening. Hierop moet een bepaald pakket uren worden verzameld om recht te hebben op een volledig pensioen. Gepensioneerden mogen na hun wettelijke pensioenleeftijd onbeperkt bijverdienen zonder in te leveren op het wettelijk pensioen. Het wettelijk pensioen van zelfstandigen moet verder worden opgetrokken tot het niveau van het minimumpensioen van de werknemers. Om de pensioenkloof tussen mannen en vrouwen verder te dichten wil Open Vld de invoering van de pensioendeling waarbij binnen een gezin pensioenrechten worden overgedragen van de voltijds werkende partner naar de niet- of deeltijds werkende partner. Daarnaast wil Open Vld het aanvullend pensioensparen zowel in de tweede als de derde pijler blijven stimuleren. Met een aanvullend pensioen voor de contractuelen in overheidsdienst moet op pensioenvlak het verschil tussen ambtenaren en contractuelen worden uitgevlakt. Open Vld wil ouderen zo lang mogelijk in hun eigen thuismilieu handhaven. Daartoe brengt ze de zorgvoorzieningen naar de mensen. Het fiscaal voordeel voor wie een oudere thuis opvangt moet worden verhoogd, het aanbod van centra voor kortverblijf en dagverzorgingscentra uitgebreid en het gesubsidieerd urencontingent van de diensten voor gezinszorg jaarlijks verhoogd met 4%. Open Vld wil extra plaatsen creëren in rustoorden door privaat kapitaal naar deze sector te leiden.

Open Vld wil een sociale zekerheid die gebaseerd is op rechtvaardigheid en intermenselijke solidariteit. Deze sociale zekerheid moet mensen toelaten om bestaanszeker te zijn en moet hulpbehoevende mensen ondersteunen. Tegelijkertijd moet die sociale zekerheid emancipatorisch werken en mensen kansen bieden en stimuleren tot zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Open Vld wil eenvoudige, gebruiksvriendelijke en fraudebestendige procedures, waardoor steun terechtkomt bij mensen die dat het meest nodig hebben. Er moet een soepel eenheidsstatuut voor arbeiders en bedienden komen. Open Vld wil een verdere verlaging van de loonkosten met 2% teneinde de loonhandicap met onze voornaamste handelspartners weg te werken. De vermindering van de sociale bijdragen moet voor een deel worden gefinancierd met een verschuiving naar lasten op vervuiling. Open Vld wil het sociaal statuut voor de zelfstandige verder verbeteren. De sociale zekerheidsuitkeringen voor zelfstandigen –de minimumpensioenen, de ziekte-uitkeringen en de maandelijkse uitkeringen in het kader van de faillissementsverzekering- moeten worden verhoogd tot het niveau van de minimumpensioenen van de werknemers. Open Vld wil de toegankelijkheid van de gezondheidszorgen waarborgen door een verdere verfijning van de maximumfactuur.

Onze huidige staatsstructuur vertoont nog een ruim aantal zwak- en onvolkomenheden. De Open Vld pleit derhalve voor een efficiënte staatsstructuur die gebaseerd is op éénvormigheid, subsidiariteit, samenwerking en convergentie, gelijke behandeling, financiële verantwoordelijkheid, solidariteit en een nieuw evenwicht tussen de autonomie van de deelstaten en de samenhang van de federatie. Dit beduidt dat de Open Vld niet kiest voor separatisme maar evenmin voor immobilisme of minimalisme. Inzake de overheveling van bevoegdheden wordt er gepleit voor een zo ruim mogelijke defederalisering van sociaal economische aangelegenheden. In hoofdzaak wordt er gedacht aan een verdere en volledige overheveling van het arbeidsmarkt- en economisch beleid, het huisvestingsbeleid, het wetenschaps- en het verkeersbeleid, alsmede het gezins- en gezondheidsbeleid. Op het vlak van de financiering dient de bijzondere financieringswet zo te worden gewijzigd dat er meer financiële verantwoordelijkheid kan worden verleend aan de gemeenschappen en de gewesten. Met betrekking tot het Brusselse Hoofdstedelijke Gewest is het noodzakelijk om alle bijzondere financieringskanalen te groeperen in één transparante en doorzichtige financiering. Dit uitgangspunt is evenwel gebonden aan de voorwaarde dat Brussel de hoofdstad dient te blijven van Nederlandstaligen en Franstaligen. Ook dient de federale staatsstructuur voorzien te worden van elementen die centripetaal fungeren. Hier wordt er gedacht aan het instellen van een federale kieskring, het omvormen van het Arbitragehof naar een volwaardig Grondwettelijk Hof, en het laten samenstellen van de Senaat uit vertegenwoordigers van de gemeenschappen en de gewesten. Tot slot dient de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde zo te worden gesplitst dat het instellen van een tweetalige kieskring Brussel en een Nederlandstalige kieskring Vlaams-Brabant mogelijk wordt gemaakt. Ook de splitsing van het gerechtelijk arrondissement Brussel dient te worden verwezenlijkt. Voor Open Vld dient een volgende ronde in de Staatshervorming te geschieden op basis van de dialoog en niet de confrontatie.

De politiehervorming levert positieve resultaten op. Het vertrouwen in de politie stijgt en misdrijven worden sneller opgespoord. Maar het kan altijd beter. Open Vld wil meer beroep doen op de wijkagent. De wijkagent moet ook minder worden belast met papierwerk. De politie kan niet overal zijn. Daarom kunnen private bewakingsagenten de politie ondersteunen. Er kan echter geen sprake van een privatisering van de veiligheidszorg. Een betere samenwerking tussen de politie en de scholen moet probleemjongeren sneller opsporen zodat wordt vermeden dat zij zware criminele feiten zouden plegen. Open Vld pleit ook voor een betere communicatie tussen burger en politie, b.v. via de elektronische aangifte van misdrijven. Het investeren in de beveiliging van zijn woning of handelszaak kan nog meer via fiscale weg worden aangemoedigd. Niet alleen preventie is belangrijk, maar ook een efficiënte bestraffing. Het parket moet meer gebruik maken van bemiddeling in strafzaken; hierbij wordt een klacht geseponeerd indien de dader de schade herstelt of akkoord gaat met een alternatieve straf. Open Vld zet in op een uitbreiding van het elektronisch huisarrest en wil meer alternatieve straffen. Het aantal personen in voorlopige hechtenis moet dalen onder meer door de arrestatietermijn te verlengen van 24 uren naar 48 uren. Vervroegde vrijlating kan enkel pas na 2/3 van de gevangenisstraf en met het oog op reïntegratie in de maatschappij.

Armoede belemmert de toegang tot de gezondheidszorg. De kostprijs van de gezondheidszorg en de soms moeilijke procedures en formulieren maken dat veel Belgen zich geen goede gezondheidszorg kunnen veroorloven. Open Vld wil waken over de toegankelijkheid van de gezondheidszorg door enerzijds de maximumfactuur te verfijnen en anderzijds de procedures en formulieren te vereenvoudigen. Naast ziektepreventie en gezondheidszorg wil Open Vld meer aandacht voor het psychisch welzijn van mensen. Omdat meer en meer mensen geconfronteerd worden met psychische problemen wil Open Vld een onderzoek naar de mogelijkheid van terugbetaling van bepaalde kosten voor geestelijke gezondheidszorg. Op die manier wordt de toegang tot professionele hulp voor iedereen toegankelijk. Kinderen in een ziekenhuis hebben recht om hun kind-zijn te beleven in het ziekenhuis. Ze moeten er ook kunnen genieten van onderwijs opdat hun leerachterstand als gevolg van hun ziekte zou beperkt blijven. Open Vld wil een actieplan voor de opvang van kinderen in onze ziekenhuizen.

Als ons land in de horizontale geglobaliseerde economie sterk wil blijven staan, moet het uitblinken in ondernemerschap en innovatie. Kwaliteitsconcurrentie wordt immers belangrijker dan prijsconcurrentie. Het is een belangrijke opdracht voor het wetenschapsbeleid om de innovatie-inspanningen van het bedrijfsleven te ondersteunen. Open Vld wil de kennistransfer tussen ondernemingen onderling en tussen het bedrijfsleven en kennisinstellingen bevorderen. De resultaten van wetenschappelijk onderzoek moeten meer aansluiting zoeken op de markt. Onderzoek moet leiden tot nieuwe technologisch vernieuwende ondernemingen en de lanceren van nieuwe en creatieve producten en diensten. De loonkosten voor kenniswerkers moeten verder worden verlaagd via een inkorting van 65% op de bedrijfsvoorheffing voor alle onderzoekers. Innovatiepremies worden fiscaal gestimuleerd.

Deze crisis is het resultaat van het kapitalistische maatschappijmodel, waarin mer werd geproduceerd dan de meeste mensen eigenlijk konden kopen. Die overproductie heeft zich een tijd lang kunnen verschuilen achter een gigantische groei van het krediet en een door schulden gefinancierde consumptie in de VS. Nu moet de reddende hand van de staat het vermogen van de rijken veiligstellen. Met hun reddingsprogramma\\\'s voor de banken wentelen de regeringen de kosten van de financiële crisis af op de samenleving. Wij willen dat het oerheidsgeld dt nu naar de banksector vloeit dient voor de heroprichting van een openbare bank waar ons spaargeld veilg is. Als de politici in de jaren \\\'90 de ASLK en het Gemeentekrediet konden privatiseren, dan moeten ze vandaag maar de politieke moed vinden om de tegengestelde beweging te maken. Nieuw-Zeeland bewijst in de praktijk dat het kan. Daar richtte de overheid samen met de Post opnieuw een openbare bank op: de Kiwibank. De Kiwibank hield zich ver van de beurs en de internationale kapitaalmarkten en kreeg daarom ook niet te maken met de rommelhypotheken. Zo wist de Kiwibank spaarcentjes en pensioenen veilig te stellen. Bij een openbare bank kan je makkelijker een lening voor je huis krijgen. Dat was vroeger het handelsmerk van de ASLK. Een openbare bank is goed voor de tewerkstelling en het personeelsbeleid. Privébanken jagen op maximale winst, schrappen jobs en besparen op verloning. Een openbare bank kan kiezen voor een menselijk personeelsbeleid. Een openbare bank is ook gewoon goedkoper. Bij de Kiwibank liggen de tarieven de helft lager dan bij de andere banken. Een openbare bank investeert de opbrengsten ervan in de gemeenschap: in sociale woningbouw, energiebesparing, de zorgsector, duurzame economie. Investeren in wapenhandel of ecologisch schadelijke projecten wordt dan verboden. Een nieuwe openbare bank kan opnieuw de bevoorrechte schuldeiser van de staat en de gemeenten worden. Vandaag eisen privébanken hoge interesten op de overheidsschulden. Het zou absurd zijn hoge interesten te blijven betalen op de overheidsschuld.

Wie duurzaam in het land verblijft, verdient ook alle kansen Mensen uit het Zuiden en het Oosten die naar onze streken uitwijken, vluchten voor de grote armoede of oorlog. De enige structurele oplossing voor deze migratie bestaat in de steun aan de algemene en vreedzame ontwikkeling van die streken. Arbeiders vrezen dikwijls dat ze hun werk zullen verliezen aan arbeiders zonder papieren. Die werken aan lagere lonen. Maar deze mensen zonder papieren zijn vandaag al aanwezig op de arbeidsmarkt. Zij aanvaarden dikwijls slecht betaalde banen in het zwart en werken vaak in heel slechte omstandigheden. Om te voorkomen dat werkgevers van die concurrentie profiteren, stellen we een regularisatie voor We steunen daqrbij het wetsvoorstel van de Unie voor de Verdediging van Personen zonder Papieren. Dat schuift vijf vaste criteria naar voor. Zo kunnen geregulariseerd worden: zwaar zieke personen; personen die in de onmogelijkheid verkeren naar hun land terug te keren; personen die het slachtoffer zijn van administratieve traagheid; personen die ondertussen duurzame banden met België hebben;personen die kunnen aantonen dat ze een baan hebben. Zo komt er ook een einde aan de onmenselijke controles, opsluitingen en uitzettingen van mensen die alleen een toekomst willen voor hun gezin en van wie de enige misdaad is dat ze geen papieren hebben. Politie en gerecht kunnen dat geld en die energie dan besteden aan het vervolgen van personen, van welke afkomst ook, die echte misdrijven begaan. We stellen voor de minister van Binnenlandse Zaken te ontlasten van het oordeel over wie al dan niet kan geregulariseerd worden. Deze minister is belast met de openbare veiligheid en met de strijd tegen de misdaad. Mensen zonder papieren zijn geen misdadigers. Voor ons is het beter dat de minister van Tewerkstelling zich over de regularisatie uitspreekt. Hij is bevoegd voor sociale integratie en gelijke kansen.

Eerst de mensen niet de winst De staatsschuld moet afgebouwd worden maar niet altijd ten koste van dezelfden. Er moeten lastenverlagingen komen maar niet altijd voor dezelfden. In 10 jaar tijd is 10% van alle binnenlandse rijkdom, het BBP, van de inkomens uit arbeid naar de inkomens uit kapitaal gegaan. Dat geld komt ergens vandaan. Het komt van de werkende bevolking via belastingen die de inkomens uit arbeid veel harder treffen, via 5 miljard lastenverminderingen per jaar voor bedrijven die dat dikwijls niet nodig hebben, via besparingen op openbare diensten, pensioenen, werkloosheidsuitkeringen, kinderbijslagen die sinds de jaren 80 niet meer aan de welvaart zijn aangepast. De economische groei bereikte in België met 3 procent het hoogste peil sinds 2000. Alleen profiteren de werknemers daar niet van. De lonen van de gewone werkende man sukkelen al meer dan tien jaar met één jaarlijks procentje vooruit. In 2005 boekten de 150.000 Belgische niet-financiële bedrijven een gezamenlijke record winst van 40 miljard euro, dat is een stijging met 56 procent in vergelijking met 2005. De aandeelhouders van de grootste Belgische bedrijven (BEL-20) zagen hun dividend de laatste vijf jaar gemiddeld met 10 procent per jaar stijgen. Wij willen de wereld opnieuw op haar voeten willen zetten. In plaats van ‘eerst de winst, niet de mensen’ zeggen wij ‘eerst de mensen, niet de winst’. Wij willen een betere progressiviteit van de belastingen garanderen door het invoeren van aanslagvoeten van 10 % tot 70 % (vandaag is dat van 25 % tot 50 %), door het samenvoegen van inkomens uit kapitaal en uit arbeid, door een jaarlijkse belasting invoeren op grote fortuinen: 1% vanaf 500.000 euro, 2% op het deel boven de 750.000 euro. Wij willen de gemeentelijke taksen (uitgenomen de gemeentebelasting) die de bevolking treffen, afschaffen en de BTW op alle basisproducten naar 6 procent brengen. Met de opbrengst van deze maatregelen kan de overheid het onderwijs herfinancieren, een ambitieus plan voor tewerkstelling in de zorgsector, de sociale woningbouw en de energiebesparing uitvoeren en de openbare dienstverlening drastisch verbeteren.

De zwaarste lasten vor de sterkste schouders 1% van de bevolking bezit 20% van de fortuinen in België. De 10% rijkste gezinnen bezit 49,6% van de fortuinen in België. Terwijl de inkomens, en vooral de lonen, zwaar worden belast, ontsnappen de grote fortuinen eraan. Wij stellen voor een belasting op de grote fortuinen in te voeren van 1% op de fortuinen boven de 500.000 euro. Voor de fortuinen boven de 750.000 euro zal de aanslagvoet 2 % bedragen. De opbrengst kan meer dan 5 miljard euro per jaar bedragen. In Frankrijk, Spanje, Zweden, Finland, Griekenland, IJsland, Noorwegen en zelfs Zwitserland bestaat zo’n belasting. Wie een klein vermogen heeft, hoeft niets te vrezen. De prijs van een woonhuis blijft ruim onder de 500.000 euro, de drempel waarboven de fortuinenbelasting zal worden toegepast. De belasting is alleen van toepassing op dat deel dat boven de drempel stijgt en dus niet op het gehele vermogen. Met de huidige technologie is een fortuinenbelasting gemakkelijk in te voeren. Het komt eropaan een kadaster van de fortuinen op te stellen en het bankgeheim op te heffen. Deze twee maatregelen laten tegelijk toe de strijd tegen de fiscale fraude efficiënt te voeren. Door deze fraude verliest de Belgische schatkist naar schatting jaarlijks ongeveer 30 miljard euro. Als men daar korte metten mee maakt, betaalt elk gezin ieder jaar 7.000 euro minder belastingen. Daarnaast willen wij een betere progressiviteit van de belastingen garanderen door het invoeren van aanslagvoeten van 10% tot 70% (vandaag is dat van 25% tot 50%).

Steun aan landen die werken aan sociale rechtvaardigheid en echte onafhankelijkheid. Wij ijveren ervoor dat België de banden versterkt met landen die werken aan sociale rechtvaardigheid.In Latijns-Amerika realiseert Cuba al tientallen jaren een volledige tewerkstelling, alle kinderen gaan er naar school, voor iedereen is alle gezondheidszorg er gratis. De levensverwachting ligt er zes jaar hoger dan in de rest van Latijns-Amerika, de kindersterfte vier keer lager. In Venezuela wist president Hugo Chávez op acht jaar tijd de armoede terug te dringen van 60% naar 44% van de bevolking. In Bolivia gaat president Evo Morales in dezelfde richting . Wij pleiten ervoor dat België de Palestijnse staat erkent en alle diplomatieke en financiële relaties met de Palestijnse Autoriteit herneemt. Ons land moet ervoor ijveren dat Israël het internationale recht respecteert en toepast. Het moet de bezetting en de kolonisatie van de Palestijnse gebieden (de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en Oost-Jeruzalem) stopzetten; het moet het recht op terugkeer voor de Palestijnse vluchtelingen erkennen en de muur afbreken die nu als grens wordt opgetrokken. Steun voor het nieuwe Congo. Congo heeft met goed gevolg belangrijke stappen gezet naar een democratische rechtstaat. Congo moet nu echte kansen krijgen om op eigen benen te staan. De Belgische hulp moet passen binnen de eigen, Congolese ontwikkelingsplannen en geen voorwendsel zijn om de Belgische belangen in Congo te behartigen. Dat België lid is van de VN-Veiligheidsraad is een kans voor België om zich in te zetten voor de democratische hervorming ervan: het vetorecht afschaffen en de VN-Veiligheidsraad uitbreiden met belangrijke landen van de Derde Wereld. Die democratische hervorming houdt ook in dat het belang en het gewicht van de Algemene Vergadering van de VN in ere worden hersteld. Wij willen dat België ervoor ijvert dat openbare diensten en sociale sectoren moeten buiten het toepassingsgebied blijven van internationale handelsakkoorden.

Vrede is het hoogste goed: een actieve vredespolitiek is nodig. België dient afstand te nemen van de oorlogspolitiek van Bush. Zeker nu ons land twee jaar lang lid is van de VN-Veiligheidsraad dient de regering duidelijke stappen te zetten om een actieve vredespolitiek te voeren. In België zijn kernwapens opgeslagen met een vernietigingskracht die vele malen groter is dan die van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki in 1945. Als we de verspreiding van kernwapens willen tegengaan, moeten de bestaande nucleaire arsenalen worden ontmanteld. De Belgische regering kan hier het voorbeeld geven. Zij moet de Amerikaanse kernwapens weghalen uit Kleine Brogel. België heeft geheime akkoorden met de NAVO. Door die akkoorden werd ons land een draaischijf voor het Amerikaanse leger vanaf de eerste voorbereidingen van de oorlog tegen Irak. Treinen, vrachtwagens, boten en vliegtuigen transporteerden langs onze havens en luchthavens en op onze wegen de Amerikaanse oorlogsmachine richting Irak. Dat is in strijd met het Handvest van de Verenigde Naties en het oorlogsrecht. De regering beloofde in 2003 de geheime akkoorden met de Verenigde Staten te herzien. Maar 4 jaar later is daarvan nog niets in huis gekomen. De nieuwe regering moet deze belofte nakomen. Het Belgische leger zet zich in voor humanitaire interventies, zoals de opruiming van de Israëlische clusterbomen in Libanon. Maar door ons lidmaatschap van de NAVO is die hulp alles behalve neutraal. Zij kan misbruikt worden voor de belangen van de NAVO EN DUS VAN DE VS België moet zich terugtrekken uit de NAVO en mag van geen enkel militair bondgenootschap deel uitmaken. Ook in het kader van de Europese Unie kan er geen sprake zijn van deelname aan een interventieleger dat de oorlogspolitiek van de Verenigde Staten of van de Europese Unie dient.

Meer inspraak in het bestuur, zowel hier als in Europa Zowel op Europees als op Belgisch niveau drukken bedrijven en patroonsorganisa¬ties achter de schermen hun stempel op de beslissingen. Wij willen de inspraak van de bevolking versterken. We pleiten ervoor dat de bevolking het recht krijgt om zelf wetten te maken. Een bindend referendum moet mogelijk zijn als honderdduizend inwoners dat vragen. Het referendum moet ook al gestemde wetten kunnen ongedaan maken. Ook moet er meer macht gaan naar de verkozen vertegenwoordigers. Nu maken die nog maar vijf procent van de wetten. Niet verkozen kabinetsleden nemen die rol meer en meer over. Dat is een ondemocratische ontwikkeling. Kabinetten worden beter afgeschaft. Het is democratischer meer macht en meer middelen toe te kennen aan de verkozen volksvertegenwoordiging. Het voorbereidende werk voor het beleid wordt dan een taak van de ambtenaren. Verkiezingen moeten proportioneel zijn: daarom dient de vijfprocentdrempel afgeschaft te worden. Het Europese Parlement moet elk wetsvoorstel onderzoeken dat de steun heeft van één miljoen handtekeningen. Een bindend referendum moet kunnen als vijf miljoen burgers dat vragen. Er is op Europees vlak ook een écht par¬lement nodig, en een échte regering die verantwoording moet afleggen. Het Parlement moet proportioneel verkozen worden en bij algemeen stemrecht:. De Europese Commissie, dat is de regering van de Europese Unie, moet worden aan¬geduid door een parlementaire meerderheid en moet ook door haar kunnen worden afgezet. In afwachting van deze hervormingen moet het nationale (Belgische) Parlement het recht krijgen om vooraf elk standpunt dat de nationale regering in de Europese instanties zal innemen, goed of af te keuren.

De mensen eerst niet de winst Achter de beursrecordcijfers gaat een realiteit schuil die voor de overgrote meerderheid van de mensen dramatisch is. Er vallen sluitingen en ontslagen, niet omdat bedrijven verlieslatend zijn maar omdat de winst geen vijftien procent bedraagt. Er is hongersnood terwijl er overvolle graanschuren zijn. Er is analfabetisme terwijl de beste opvoedingstechnieken zijn ontwikkeld. Er is dood door overwerk, terwijl veel jonge mensen tot arbeidsloosheid worden veroordeeld. Er zijn 2,8 miljard mensen op de wereld, die met minder dan twee euro per dag moeten rondkomen. En dat terwijl de 400 rijkste mensen op aarde evenveel hebben dan de helft van de wereldbewoners. De PVDA+ denkt dat een echte socialistische maatschappijvisie nodig is. Een visie die vertrekt van ‘eerst de mensen, niet de winst’. Het is hoogdringend dat de belangrijkste productie opnieuw ‘voor de mens’ (en niet voor de winstmaximalisatie) gebeurt. Het is nodig dat de sleutel-productie, de belangrijkste sectoren, genationaliseerd wordt. En dat ze gepland verloopt volgens ‘eerst de mensen, niet de winst’. Neem nu de opwarming van de aarde. Dat probleem vraagt om dringende, collectieve en globale oplossingen. Het is zeer moeilijk, zoniet onmogelijk, om paal en perk te stellen aan ongebreidelde uitstoot van broeikasgassen in een maatschappij waar de beslissingen over productie en infrastructuur bepaald worden door multinationals die permanent op zoek zijn naar maximum winst. Om een openbaar vervoer te krijgen dat voldoende aantrekkelijk is om de mensen te overhalen hun auto thuis te laten zijn massale investeringen nodig in de infrastructuur, het materieel en het personeel van de spoorwegen, metro, tram en bus. En wat kan er in een maatschappij waar winst vooropstaat gedaan worden tegen het vrachtvervoer over de weg?. Dat neemt steeds meer toe door de invoering van het just-in-time principe (werken zonder stocks) en de delokaliseringen naar lage loonlanden in Oost- en Zuid-Europa). Een dergelijk probleem kan enkel opgelost worden in een maatschappij waar de overheid een strikte lange termijnplanning maakt die niet gedicteerd wordt dor de belangen van de big business maar van de overgrote meerderheid van de bevolking.

De beste sociale verworvenheden veralgemenen naar alle landen van de Europese Unie Van Europa kregen de werkende mensen tot nu toe alleen maar veel slecht nieuws. Jarenlange besparingen voor de Maastrichtnorm, vermarkting van de openbare diensten, van de pensioenen, Bolkesteinrichtlijn, afbraak van het arbeidsrecht, langer werken; hoge werkloosheid, delokalisering naar Oost-Europa, verhoogde concurrentie tussen de arbeiders door de invoer van goedkope arbeidskrachten uit de nieuwe lidstaten. Wij stellen voor deze logica om te keren. Daarvoor zijn er 4 hefbomen. De invoering voor van een minimumloon dat 60% van het gemiddelde inkomen van het land bedraagt, en een sociaal minimum van 40% van dat gemiddelde inkomen. Een sociaal minimum biedt aan iedereen sociale bescherming, het verhindert dat iemand in extreme armoede terechtkomt. In België komt het minimumloon gelijk aan 60 % van het gemiddelde inkomen (alle inkomens van een land gedeeld door het aantal inwoners) neer op 16.200 euro per jaar of 1.350 euro per maand. Het minimuminkomen zou dan oplopen tot 10.800 euro per jaar of 900 euro per maand. Om de gelijkschakeling naar boven te realiseren, moeten de minima voor de nieuwe lidstaten omhoog met 5 % per jaar. Zo kunnen de nieuwkomers geleidelijk het niveau bereiken van de West-Europese landen. Deze maatregel zou de Europese Unie zelf moeten financieren. De naleving van het principe ‘gelijk loon voor gelijk werk’ in elke Europees land. Wie uitwijkt naar een ander land moet er kunnen werken aan dezelfde voorwaarden als de autochtone werknemers. Dat is de garantie tegen de sociale achteruitgang die de Europese commissaris Bolkestein met een beruchte richtlijn wou opleggen Fiscale harmonisering van de bedrijfsbelasting. Een aanslagvoet van 35% in heel Europa. Vandaag spannen de landen zich in om investeerders aan te trekken door systematisch de belasting op winsten en kapitaal te verlagen. Dat verlies aan inkomsten compenseren de landen door… andere belastingen in te voeren. Om deze eindeloze spiraal te stoppen is een Europese harmonisering van de belastingen nodig. Wij stellen een gemeenschappelijke aanslagvoet voor van 35% op de winsten van de bedrijven; vooral van de grote ondernemingen.

Het gerecht heeft dringend nood aan democratische inspraak van de bevolking Het gerecht is al te dikwijls het recht van de sterkste. Het is onrechtvaardig dat een miljardenfraudes zoals die van de KB-Lux ongestraft kunnen verjaren omdat de beklaagden over voldoende geld beschikken om juridische spitstechnologie te ontwikkelen. Wij willen meer controle van de bevolking op het gerecht. Rechters moeten verantwoording afleggen voor hun werk. Dat kan best door het organiseren van verkiezingen van rechters. De benoeming voor het leven is geen garantie voor objectiviteit en onpartijdigheid. Het versterkt eerder het gevoel tot de elite te behoren. In assisenzaken willen wij de rol van de jury niet uitgehold maar versterkt worden. Wij willen de toegang tot het gerecht gratis maken en de kosten voor greffie en deurwaarders afschaffen voor particulieren. De rechtshulp willen wij inbedden in de sociale zekerheid. Iedereen moet vrij zijn advocaat kunnen kiezen. Het taalgebruik in rechtszaken willen wij drastisch vereenvoudigen. In het huidige gerechtelijke systeem blijven slachtoffers van geweld dikwijls verweesd achter. Justitie geeft zelden voldoende plaats aan de beleving van het slachtoffer in het afhandelen van een zaak. Men zou hen meer hulp moeten bieden. Een louter ‘gevangenisgerichte’ aanpak duwt de daders van misdrijven dikwijls nog dieper in de marginaliteit en de misdaad. Zo ontstaat een vicieuze cirkel waar zij niet uit geraken. Wij bepleiten een herstelgericht strafbeleid tegen de kleine criminaliteit. Daders moeten leren beseffen wat ze bij hun slachtoffers hebben aangericht.

De aarde vrijwaren voor de toekomstige generaties. Laat de grootste vervuilers de zwaarste lasten dragen De opwarming van het klimaat vraagt om dringende, collectieve en globale oplossingen. Dat mogen dan wel geen nieuwe taksen wijn die het inkomen van de gewone mensen aantasten. Volgens het principe dat ‘de grootste vervuiler betaalt’ moeten de industrie en de energieproducenten de belangrijkste inspanning leveren. Zij zijn verantwoordelijk voor de helft van uitstoot van de broeikasgassen in België Daarenboven vervoeren zij, om de winst te vergroten; hun producten duizenden kilometers ver van de lageloonlanden naar de consument. Vrachtwagens en vliegtuigen zorgen nog eens voor een vijfde van de broeikasgassen. Van de industrie vragen wij dat ze de hoogste energie-efficiëntie nastreeft en daarvoor de nodige investeringen doet. En mogen alleen nog energiezuinige toestellen en producten mogen op de markt gebracht worden. Door de invoering van een gecombineerde cyclus (een gasturbine gekoppeld aan een stoomturbine) kan een rendement van 52% gehaald worden. Voor het personenvervoer vragen we grote investeringen in de infrastructuur, het materieel en het personeel van de spoorwegen, de metro, tram en bus. Wij willen een goedkoop openbaar vervoer dat aantrekkelijk is en dat de mensen weet te overtuigen hun auto zoveel mogelijk thuis te laten. Wij stellen voor het goederentransport over lange afstand verplicht per spoor of met de boot te laten gebeuren. De meeste mensen willen wel investeren in energiebesparing maar hebben er het geld niet voor. Daarom stellen we het derde betalersysteem voor. In dat systeem worden de investeringen op energiebesparing betaald door de energieleverancier of de netbeheerder; de afbetaling geschiedt via de energierekening (zonder intresten). Daarbij mag de totale factuur niet hoger worden. Als de investering is afbetaald, zal de energiefactuur voor het gezin lagere zijn omwille van de energiebesparing. Er moet een meerjarenplan komen voor een uitstap uit kernenergie en kolencentrales, en overschakeling naar hernieuwbare energiebronnen zoals waterkracht, wind, zonne-energie en aardwarmte. In deze sectoren moet flink geïnvesteerd worden via een heffing op de superwinsten van de olie- en gasmaatschappijen.

Voor de democratische republiek De PVDA is voor een democratische republiek België en dus voor de afschaffing van de monarchie. Niet verkozen staatshoofden zijn al sedert de Franse revolutie een anachronisme. We aanvaarden ook het principe niet van een dotatie voor de koninklijke familie van meer dan 11,6 miljoen euro per jaar. Die familie is al eigenaar van een eigen fortuin van naar schatting 309 miljoen euro, vergaard op de rug van de Congolezen ten tijde van de kolonie en als aandeelhouder van de Société Générale op de rug van de Belgische werknemers. Ook de gerechtelijke onschendbaarheid waar de leden van de koninklijke familie van genieten willen we afschaffen en we willen een echte overheidscontrole op de financies van de koninklijke familie Wij zetten ons wel af tegen diegenen die op de kap van de monarchie zitten, in de hoop zo het land sneller te splitsen. We ijveren voor een sociaal, gastvrij, solidair en eengemaakt België. Andere meertalige landen, zoals Zwitserland, zijn republieken en hebben geen niet-verkozen Koning nodig om de eenheid van het land te garanderen. De gewone mensen weten dat ze beter af zijn wanneer de Sociale Zekerheid, het arbeidsrecht en de belastingen nationaal blijven, dan wanneer ze opgesplitst worden.

Geef de landen van het Zuiden de kans om op eigen benen te lopen De welvaartskloof tussen de industrieel ontwikkelde landen (‘het Noorden’) en de derdewereldlanden (‘het Zuiden’) blijft toenemen. De onderontwikkeling van het Zuiden is het gevolg van eeuwen onrechtvaardige Noord-Zuidverhoudingen. Dat rechtzetten is niet in de eerste plaats een kwestie van meer hulp, maar vergt structurele ingrepen. De Europese Unie onderhandelt Economische Partnerschapsakkoorden (EPA) met 75 landen uit de Cariben, Afrika en de Stille Oceaan (de ACP-landen). Die moeten zich openstellen voor de invoer van Europese goederen en diensten, zonder dat zij hun economie tegen die concurrentie kunnen beschermen. Wij willen dat België ervoor ijvert dat binnen die en andere multi- en bilaterale handelsakkoorden de mogelijkheid voor bescherming van de lokale economie ten volle bestaat, en dat de openbare diensten en de sociale sectoren buiten het toepassingsgebied blijven van die akkoorden. Wij willen dat onze regering de derdewereldschuld aan België kwijtscheldt, zich verzet tegen de anti-sociale voorwaarden die het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank verbinden aan schuldkwijtschelding en ijvert voor een algemene schuldkwijtschelding aan de multilaterale instellingen én aan de grote privé-banken. Wij willen méér en betere ontwikkelingshulp : 0,7 % van het Bruto Nationaal Inkomen. Het moet gaan om échte ontwikkelingshulp, die niet ‘bezoedeld’ is door budgetten voor militaire samenwerking, schuldkwijtschelding of opvang van asielzoekers.

Openbaar en toegankelijk Overheidsbedrijven zijn nodig om een dienstverlening te verzekeren waar iedereen zonder onderscheid gebruik van kan maken. Dat geldt zeker voor transport, water- en energiebedeling en de post. De belangrijkste oplossing voor het fileprobleem bestaat in een goedkoop, veilig, snel en comfortabel openbaar vervoer met een uitgebreid aanbod. Dat kan enkel als spoor en bus openbare diensten blijven. Privatisering betekent winstbejag en dus afbouw van het aanbod, verwaarlozing van lange termijninvesteringen, onveilig verkeer, duurdere ticketten en slechtere werkomstandigheden. De post moet een openbare dienst blijven die voor alle burgers bereikbaar is en kwaliteit levert; ook voor de minstbedeelden, zowel in landelijke, als stedelijke gebieden. Daarom willen we het behoud van de lokale postkantoortjes en een internettoegang op elk postkantoor. Er moeten meer en goed geschoolde jobs komen voor postmannen, zodat de missie van ‘openbare dienst’ voor het hele grondgebied kan gewaarborgd worden. De vrijmaking van de energiemarkt is nefast voor de gezinnen. De prijzen stijgen en leveringscontracten worden verbroken als gezinnen niet meer kunnen betalen. Elektriciteit en gas zijn, zoals stookolie, basisbehoeften. Wij vinden dat iedereen recht heeft op dienstverlening. Ook wie minder bemiddeld is, moet toegang hebben tot energie. De kleine verbruiker en wie afgelegen woont, mag niet gestraft worden omdat hij niet genoeg winst oplevert. De energieproductie, distributie en verkoop moet terug in de handen van de overheid komen. Dat zou veel geld vrijmaken om de elektriciteitsprijs voor de verbruikers te verminderen, om te investeren in duurzame energie en om dringende sociale behoeften te financieren. Het is ook niet normaal dat topmanagers van openbare bedrijven een tot twee miljoen euro jaarsalaris krijgen. Bovendien zijn het privémanagers die worden aangetrokken om de overheidsbedrijven te privatiseren, ten koste van werkplaatsen en dienstverlening.

Een pensioen moet een menswaardige oude dag garanderen 80% van de gepensioneerden uit de privé-sector moet rondkomen met minder dan 1.000 euro per maand. Dat kan niet. De PVDA+ is van mening dat een loopbaan van 40 jaar moet volstaan om van een volledig pensioen te kunnen genieten. Elk gewerkt jaar zou dan meetellen voor 1/40e van het volledige pensioen. De ‘gelijkgestelde periodes’ (voor arbeidsongeschiktheid, ziekte en invaliditeit, werkloosheid, loopbaanonderbreking …) moeten worden uitgebreid met bonusjaren voor zware (nacht)arbeid en voor de opvoeding van de kinderen. Het minimumpensioen na een volledige loopbaan moet tot 1.000 euro opgetrokken worden voor een alleenstaande en tot 1.200 euro voor een gezin. Alle pensioenen moeten om de twee jaar worden verhoogd zodat hun stijging gelijke tred houdt met die van de lonen. De kloof tussen wat sommige arbeiders en vooral bedienden aan sociale bijdragen hebben afgedragen en het hen uitgekeerde pensioen is veel te groot. Het loonplafond (dat het globale bedrag van de pensioenen beperkt tot een vastgelegd maximum) moet worden opgetrokken tot driemaal het minimumloon. We zijn er ons van bewust dat deze voorstellen tot verbetering van de wettelijke pensioenen veel geld zullen kosten. Dit geld kan gevonden worden door een eind te maken aan de vrijstelling van de patronale bijdragen voor de Sociale Zekerheid, door de fiscale voordelen voor het extralegale pensioensparen te gebruiken voor de verbetering van een solidair wettelijk pensioenstelsel en door een fortuinenbelasting.

Zonder sociale zekerheid zou 40% van de gezinnen onder de armoededrempel leven. De sociale zekerheid moet blijven steunen op twee basisprincipes: solidariteit en verzekering. Solidariteit betekent dat de inkomsten in een collectieve kas komen waaruit wordt geput volgens de noden. Solidariteit betekent : de collectieve zorg voor diegenen die door ziekte, ongeval, werkloosheid of leeftijd de grootste behoefte hebben aan steun en inkomen. Het verzekeringsprincipe zegt dat wie recht heeft op een uitkering een inkomen krijgt dat in verhouding staat met het loon dat hij moet ontberen. Voor de PVDA kan het niet dat in een van de rijkste landen ter wereld veel gepensioneerden zonder het OCMW het rusthuis niet betalen. Ook al hebben ze hun hele leven gewerkt. Het kan niet dat de uitkering van een werkloze gemiddeld nog maar 27 % van het gemiddeld loon is. De 250 miljoen euro die de regering onder druk van de vakbonden vrijgemaakt hebben zijn nodig maar volstrekt onvoldoende om de groeiende kloof tussen uitkeringen en loon te dichten. Niet dat er geen geld is. Bij de vorige belastinghervorming kregen de 10% hoogste inkomens 1 miljard euro cadeau, bijna vier maal meer! Elk jaar vloeien zo 5,27 miljard euro naar de patroons in plaats van naar de sociale zekerheid in naam van de verminderingen van de zogenaamde « patronale bijdrage ». Voor het grootste deel van de bedrijven zijn de lastenverlagingen gewoon cadeaus waarmee ze hun winst vergroten. De privatisering van pensioenkassen en ziekterverzekering is geen alternatief. Bij prive-verzekeringen staan niet de noden van de werkende bevolking centraal, maar de winst. Een versterkte nationale Sociale Zekerheid; ondermeer om de (brug)pensioenen en de werkloosheidsuitkeringen te verhogen. Wij zijn voor het behoud van de nationale reglementering inzake werkloosheidsuitkeringen, brugpensioenen en het tijdskrediet (wat betreft de duur, de bedragen en de sancties). Het stelsel kan geherfinancierd wordt met de helft van de opbrengsten van een fortuinenbelasting (2,5 miljard euro).

Voor een sterke federale sociale zekerheid België telt minder inwoners dan Londen. Maar het heeft wel zes regeringen, 52 ministers en staatssecretarissen, 534 volksvertegenwoordigers en senatoren; 10 provinciegouverneurs, 60 provinciale bestendige afgevaardigden en 737 provincieraadsleden. Alles wordt opgesplitst: sport, onderwijs, cultuur, tot en met het Rode Kruis. Dat is verspilling en inefficiëntie. Voor de PVDA+ kan het niet dat een werkloze er beter of slechter aan toe is al naargelang de streek waar hij woont of de taal die hij spreekt. Het kan niet dat er verschillende voorwaarden zijn om recht te hebben op uitkeringen, verschillende niveaus van uitkeringen, verschillende criteria voor wat als een ‘passende job’ kan worden gezien of verschillende collectieve arbeidsovereenkomsten. Daarom verzetten wij ons tegen elke verdere opsplitsing zeker die van de wetgeving inzake werkloosheidsuitkeringen en aanverwanten. Eens de werkloosheidsuitkeringen geregionaliseerd staat de poort wagenwijd open naar nog meer splitsingen:de loonpolitiek en de gehele Sociale Zekerheid. De werknemers in Vlaanderen, in Brussel, in Wallonië hebben hierbij niets te winnen.De splitsing van de sociale zekerheid kan op termijn in het nadeel van de Vlaamse werkende bevolking spelen. De veroudering en de uitgaven die ermee gepaard gaan (uitbetaling pensioenen, uitgaven gezondheidszorg) treft Vlaanderen harder dan Wallonië en zeker meer dan Brussel. De ‘geldstromen’ van Vlaanderen naar Wallonië zijn nauwelijks kleine beekjes vergeleken met de rivieren van geld die de jongste 20 jaar van de portemonnee van de werknemers naar die van de kapitaalbezitters stroomden. Alle loontrekkenden samen krijgen 8 % minder van de totale waarde van de productie in België dan 20 jaar geleden. En de kapitaalbezitters 8 % meer. Als de verdeling van de nationale rijkdom was gebleven zoals 20 jaar geleden, dan kon elk Waals gezin en elk Vlaams gezin zich vandaag gratis een huis aanschaffen. De PVDA+ wil die echte transfer aanpakken door een fortuinenbelasting. De helft van de opbrengsten ervan (2,5 miljard euro) volstaat om de sociale zekerheid te herfinancieren.

Voorkomen is beter dan bestraffen Wij willen concrete maatregelen tegen wie het samenleven van de gewone man verpest. Veel kleine criminaliteit en vandalisme kan voorkomen worden: door meer sociale controle en door te investeren in mensen.. In de wijken en woonblokken kunnen buurtwerkers, jeugdanimators en conciërges tijdig de nodige reparaties, de overlast en veiligheidsproblemen melden aan de huisvestingsmaatschappijen en aan het gemeentebestuur. Wij willen de wijkagent herwaarderen. Die kent de wijk, slaat een praatje met de mensen en kan zo overlast en criminaliteit efficiënt aanpakken. Gemeentebesturen kunnen buurtcomités en wijkprojecten ondersteunen met allerlei middelen en begeleiding. Een begeleidende controleur op tram en bus kan de agressie bijna volledig terugdringen. Justitie moet meer plaats geven aan de beleving van het slachtoffer in het afhandelen van een zaak en hen meer hulp bieden.Wij bepleiten een herstelgericht strafbeleid tegen de kleine criminaliteit. Daders moeten leren beseffen wat ze bij hun slachtoffers hebben aangericht. Het is noodzakelijk ook over de oorzaken van criminaliteit te praten. De meeste jongeren die criminele feiten plegen, zijn werkloos, laag of helemaal niet geschoold, en dikwijls gediscrimineerd. Dat probleem kan maar opgelost geraken als hun slaagkansen in het onderwijs verhogen en als zij uitzicht hebben en voorbereid worden op degelijke, vaste jobs. Daarom wil de PVDA+ meer middelen voor het onderwijs, aanbod van jobs aan jonge mensen en strijd tegen de uitsluiting van bevolkingsgroepen.

Geneesmiddelen 50 tot 90% goedkoper via het echte kiwimodel. Gratis naar de huisarts, zoals bij Geneeskunde voor het Volk In ons land kan één op de drie gezinnen zijn gezondheidsfactuur niet betalen. Om de kosten van de geneesmiddelen te drukken kwam dokter Dirk Van Duppen van Geneeskunde voor het Volk op de proppen met het kiwimodel. Dat is ontleend aan Nieuw-Zeeland. Daar wordt voor elk geneesmiddel een openbare aanbesteding uitgeschreven. Het beste en goedkoopste product wordt uitgekozen en op de markt gebracht, volledig terugbetaald door het ziekenfonds. Door dat systeem werden de kosten voor medicamenten in Nieuw-Zeeland de helft goedkoper. Als dat systeem hier wordt ingevoerd, zou onze ziekteverzekering 1,5 miljard euro besparen op te dure geneesmiddelen. Dat geld kan de overheid gebruiken om geneesmiddelen terug te betalen (300 miljoen euro), om 25.000 nieuwe jobs in de zorgsector te creëren (1 miljard euro) en om de raadpleging bij de huisarts volledig terug te betalen (200 miljoen euro) . Wij pleiten ervoor dat de raadpleging bij de huisarts volledig wordt terugbetaald. Dat kan o.a. dankzij de opbrengst van het kiwimodel. De huisarts kent de patiënt het beste. Hij/zij beheert het globale medische dossier en is de vertrouwenspersoon. Hij/zij kan het beste advies geven voor een goede verwijzing naar een specialist. De hoge ziekenhuisfacturen moeten naar beneden door het afschaffen van de supplementen. Die niet-terugbetaalde supplementen op erelonen en op medisch materiaal bij ziekenhuisopnames zijn ook de belangrijkste reden voor de dure privé-verzekeringspremies. Want gezondheidszorg is geen koopwaar maar een basisrecht voor iedereen. Daarom moet er ook een einde komen aan de privatisering en aan de commercialisering van de gezondheidszorg.

Openbaar en in dienst van de maatschappelijke noden België is een van de Europese landen die het minst openbare fondsen voor onderzoek ter beschikking stelt. Vandaag besteedt ons land slechts 0,5% van zijn nationale rijkdom aan wetenschappelijk onderzoek. Finland bijvoorbeeld besteedt ongeveer het dubbele (0,9%). Laboratoria zijn slecht uitgerust en de technische middelen ontbreken. Onderfinanciering leidt tot slechte werkomstandigheden en slechtere resultaten. Op die manier drijft men de onderzoekscentra naar de grijparmen van privé-bedrijven en hun winstlogica. Naar schatting is ongeveer 80% van het geneesmiddelenonderzoek in Nederland en België rechtstreeks gebonden aan de farmaceutische industrie. Om te voldoen aan de wensen van de privé-bedrijven wordt het resultaat van onderzoeken soms aangepast, niet openbaar gemaakt of vervalst. Het is aan de overheid om dit onderzoek te organiseren en te financieren. De wetenschappelijke instellingen van de overheid die instaan voor onderzoek en controle van geneesmiddelen, voedingswaren en leefmilieu, moeten hun programma’s autonoom kunnen opstellen.Er moet openbaarheid zijn over de banden met de industrie en over de financiële belangen van onderzoekers en onderzoeksinstellingen. Het gevolg van het ondermaatse budget voor wetenschappelijk onderzoek is ook een grote onderfinanciering van het fundamentele onderzoek, want daaruit kunnen de privé-bedrijven niet onmiddellijk winst slaan. Er gebeurt ook weinig of geen onderzoek naar oplossingen voor een aantal van de grootste noden van de maatschappij, omdat dat onvoldoende winst zou opleveren. 1% van het BBP investeren in onafhankelijk en publiek wetenschappelijk onderzoek is een absolute noodzaak net als een aanwervingsplan voor jonge onderzoekers, met perspectief op een vaste carrière. Herfinanciering van de grote fondsen voor wetenschap. Instituten als FWO en IWT dienen meer middelen te krijgen zodat meer onafhankelijk onderzoek mogelijk wordt.

De financiële crisis is geen accident de parcours, maar een liberale crisis. Banken hebben onredelijk veel risico’s genomen (casinokapitalisme) met zicht op eigen gewin en op kap van de gewone spaarder. Het gevolg was dat het economische en financiële systeem binnen de kortste keren stilviel. Dat alle gezinnen en bedrijven op die manier door het roekeloos gedrag van banken gegijzeld worden, kan niet. We trekken de nodige lessen uit het verleden. Het financiële systeem moet fundamenteel herdacht en herbouwd worden. Er moet een strengere controle op de banken komen waarbij de banken verplicht worden om terug te keren naar hun kerntaken: het veilig beheren van het spaargeld, het verzorgen van het betalingsverkeer en het verlenen van kredieten aan gezinnen en bedrijven. Er moet een duidelijk onderscheid komen tussen investeringsbanken en depositobanken, meer transparantie voor alle financiële producten, regels die kapitaalsreserves verzekeren, rapportering over het gebruik van overheidsmiddelen en een verbod op speculatieve short selling. Een nieuwe Belgische regulator die het toezicht op de financiële producten bundelt, een nieuw mechanisme van risicoclassificatie en strengere informatie- en reclameregels voor financiële producten moeten de consument beschermen. We willen komaf maken met exuberante toplonen en afscheidspremies. Het is onaanvaardbaar dat enkel werknemers opdraaien voor de kosten van de crisis.

Voor sp.a moet de samenleving verantwoordelijkheid opnemen voor alle inwoners. Inwoners hebben recht op onderwijs, verzorging, sociale zekerheid, ... Die rechten leiden tot kosten die de samenleving solidair moet dragen. We kunnen voorlopig niet anders dan zeer duidelijk te bepalen wie wel en wie niet in ons land mag verblijven. Die regels moeten we correct maar menselijk toepassen en in elk geval het asielrecht garanderen.

De begroting is vandaag structureel in evenwicht. De opbrengst van de eenmalige operaties zijn kleiner dan het overschot dat werd geboekt. De grote kosten van de vergrijzing komen pas na 2015. De volgende legislatuur moeten we dus verder gaan met het vullen van onze spaarpot. De Studiecommissie voor de vergrijzing rekende voor dat we in 2011 een overschot op de begroting moeten hebben van 1,1% van het BBP. Wij denken dat we een overschot moeten hebben van 1,3% van het Bruto Binnenlands Product. Dat kan zonder de belastingen te verhogen. Door de schuldafbouw dalen de rentelasten zeer snel. Bovendien kunnen we nog flink besparen op de uitgaven van de overheid. Daarnaast denken we dat het extreem belangrijk is om meer mensen aan het werk te krijgen. Dat bespaart op werkloosheidsuitgaven en mensen die werken stimuleren de economische groei. De belastingen worden niet overal even correct geïnd. Als we daar ook werk van maken, halen we onze doelstelling, hoeven de belastingen niet omhoog en kunnen we toch ambitieuze plannen realiseren

Voor sp.a is het belangrijk dat iedereen belastingen betaalt in verhouding tot zijn/haar inkomsten. Natuurlijk streven we naar een efficiënte overheid en dus naar zo laag mogelijke belastingen. Maar wat minstens even belangrijk is voor ons beleid, is dat de inspanningen eerlijk verdeeld zijn. We willen daarvoor een drastische verschuiving van de belastingen. Minder op inkomsten uit arbeid en huishoudconsumptie. Meer op beleggingen en vermogen, en op niet-duurzaam verbruik of verspilling van natuurlijke bronnen. De fiscaliteit moeten we verder ombuigen naar een beleidsinstrument voor maatschappelijke herverdeling dat ook rekening houdt met de nieuwe gezinsvormen. Het fiscaal beleid moet duurzaam ondernemen en een arbeidsvriendelijk klimaat stimuleren. We moeten fiscale fraude aanpakken en belastingen moeten we correct innen. Ons belastingsysteem met zijn vele aftrekken en verminderingen willen we vereenvoudigen. Concreet wil sp.a in de volgende legislatuur de belastingen op inkomsten uit arbeid verder verlagen met 2/3de van de opbrengsten van een betere belastinginning en van een hardere aanpak van de fiscale fraude. Daarnaast willen we de verdere ontwikkeling van heffingen op milieuonvriendelijke, energie- inefficiënte of ongezonde producten. Onder meer onder invloed van de zogenaamde spaarrichtlijn willen we de belastingen verhogen op roerende inkomsten.

Democratisch gelegitimeerde organisaties moeten de internationale politiek voeren. In de eerste plaats de Verenigde Naties en de Europese Unie, waarbinnen België een actieve rol moet spelen. Mondiale (veiligheids-)problemen moeten we bespreken in een democratisch hervormde VN. De beslissingen van de VN moeten we opvolgen. Wat de VN wil, is wet. Voor ons veiligheidsbeleid kiezen we voor een Europese defensie (zie defensie). De preventie van gewelddadige conflicten en de opbouw van een duurzame vrede kan maar efficiënt gebeuren als de betrokken overheidsdiensten, middenveldorganisaties en gespecialiseerde instellingen een geïntegreerd vredesbeleid uitstippelen. We pleiten daarom voor de oprichting van een Europees vredesinstituut dat alle partijen rond de tafel brengt om zo\\\'n multidisciplinair beleid vorm te geven. Een nieuw op te richten vredesfonds moet daarvoor de nodige middelen uittrekken. Elke EU-lidstaat zou zo\\\'n eigen vredesinstituut moeten oprichten.

sp.a wil in de toekomst meer geld besteden aan ontwikkelingssamenwerking en minder aan defensie. Ontwikkelingssamenwerking is ontzettend belangrijk om internationale conflicten te voorkomen. Dat wil echter niet zeggen dat defensie niet langer onze zorg is. Maar legers mogen slechts zoveel mensen tellen als er werkelijk nodig zijn. En we moeten zo rationeel mogelijk omgaan met middelen voor defensie. Daarom moeten de legers van de EU-lidstaten samenwerken en specialiseren. Dat is de beste aanpak, om te besparen én te verbeteren. Na één munt willen we ook één leger in Europa. Dat leger moet als één geheel optreden binnen de NAVO. Als de ontwikkeling van een autonoom en geloofwaardig Europees veiligheidsbeleid onze eerste keuze is, dan heeft dat gevolgen voor het Belgische leger. Dat moeten we verder herstructureren. Het zal jonger en kleiner worden, vooral gespecialiseerd zijn in vredeshandhaving, maar niemand zal in de kou blijven staan. Mensen zullen sneller doorschuiven naar een andere baan in overheidsdienst of in de privé. Maar dat laatste enkel vrijwillig. En de bestaande rechten zullen we vrijwaren. Een nieuwe regering moet zich van meet af aan over dat probleem buigen.

Iedereen heeft gelijke rechten om mee te beslissen over onze samenleving. Maar niet iedereen heeft ook de kans dat te doen. sp.a streeft naar gelijke kansen op het vlak van politieke en maatschappelijke participatie, en dus naar de emancipatie van die groepen die er niet in slagen op eigen kracht mee te beslissen over de koers van onze samenleving. sp.a vindt dat er méér democratische participatie moet zijn in de economie. Dat kan door de vakbondsvertegenwoordiging en het overleg te versterken, ook in kleine en middelgrote ondernemingen. Daarnaast moet het stakingsrecht gevrijwaard blijven en moeten vakbondsafgevaardigden worden beschermd. Ook andere belangenorganisaties zoals consumenten- en patiëntenorganisaties moeten inspraak krijgen. Het middenveld is voor sp.a een cruciale partner. Aan de ene kant zorgt het middenveld voor warmte en samenhang in de samenleving. Aan de andere kant is het middenveld ook de vertegenwoordiger van grote groepen in de samenleving. Daarom is het een gepriviligieerde gesprekspartner die moet kunnen wegen op het beleid. Verschillende vormen van interactieve democratie moeten we uitproberen. sp.a wil daarom volksraadplegingen mogelijk maken op het niveau van het Vlaams Gewest. Politici moeten ook in dialoog gaan met de mensen tijdens de beleidsvorming. De succesvolle vormen van deze interactieve democratie moeten we veralgemenen. sp.a zal hier het voortouw nemen. Politiek is te veel een zaak van hoger opgeleiden geworden. sp.a moet nadenken over manieren om de politieke instellingen te democratiseren, zodat een betere, grotere representativiteit gegarandeerd wordt.

Economische groei moet tot meer welvaart en welzijn voor iedereen leiden. Kapitaalkrachtige groepen gaan er vanuit dat de opbrengst van de onderneming naar de eigenaars moet gaan, en alleen het allernoodzakelijkste naar de werknemers. Arbeidsomstandigheden maakt men dan ondergeschikt aan de rentabiliteit, met ziektes en ongevallen tot gevolg. In ons land is hierin al veel veranderd. Maar toch : het aantrekken van goedkope arbeidskrachten die meer winst opleveren, maar ook meer arbeidsongevallen hebben, is zelfs in België nog altijd mogelijk. Economische ontwikkeling heeft voordeel bij een goede marktwerking. Maar marktwerking leidt niet noodzakelijk tot een goede maatschappelijke of economische ontwikkeling. Marktwerking leidt onder meer tot oneerlijke concurrentie, opgedreven werkritmes, minderwaardige producten en ongelukken op het werk. Wij willen eenieder in staat stellen een leven te leiden dat beantwoordt aan de menselijke waardigheid. Daarom willen wij een economie waar groei en marktwerking ondergeschikt zijn aan duurzaamheid en welvaart voor iedereen, gezonde producten, eerlijke lonen, tijd voor zelfontplooiing, jobs op maat, veiligheid op het werk en een publieke dienstverlening op hoog niveau en dicht bij de mensen. Zo’n economie is enkel mogelijk als ze bijgestuurd wordt door sterke vakbonden en door een overheid die al deze belangen op de eerste plaats zet. Wij blijven ijveren voor het verminderen van de inkomensongelijkheid. Via de sociale economie kunnen we de invulling van maatschappelijke behoeftes koppelen aan de doelstelling van volledige tewerkstelling.